Spegillinn - 01.02.1957, Blaðsíða 14

38
SPEGILLINN
ekki að fást neitt við þetta vand-
ræðaspursmál um eftirmann hans.
— Mér finnst nú, að ef það er
vandræðaspursmál, hljóti þeir, sem
með það fara að vera vandræða-
gemlingar. Þá er orðið lítið eftir af
sexappílinu hjá frammámönnum
Alþýðuflokksins, ef þeir geta ekki
með töfrum sínum fengið Rann-
veigu til að setjast í sætið hans
Haraldar.
— Gylfi ku hafa reynt en komið
fyrir ekki. En annars skil ég nú
aldrei þetta uppátæki hjá Rann-
veigu að vera að svissa úr Fram-
sókn yfir í Alþýðuflokkinn.
— Hún getur vel hafa ætlað sér
að verða forseti á því, en svo sleg-
ið því frá sér aftur og þá ekki
haft neitt í flokknum að gera leng-
ur.
— Hún gæti þó alltaf haft upp
úr bví þingmannskaup í þessu til-
felli.
— Þingmannskaup, þó, þó! Þú
ættir að heyra, hvernig framsókn-
arþingmennirnir láta yfir því, þeg-
ar þeir eru að reyna að fá afslátt
á klippingunni hjá mér. Þetta hlýt-
ur að vera eitt heimsins örreyti.
— Að vísu, en það vill nú stund-
um slæðast sitthvað með, fyrir ut-
an guðsblessunina. Þeir gætu t. d.
látið hana hafa eitthvað af bitling-
unum hans Vilhjálms míns Þorn,
ef hann fer að verða sendiherra,
eins og nú er helzt á döfinni.
— Enga trú hef ég á því. Ég hef
látið mér fortelja, að Bensi heimti
þá alla og óskerta, til þess að skað-
ast ekki á að hætta við „Heima er
bezt“.
— Ég hef aftur á móti heyrt, að
það sé Vilhjálmur, sem segi „heima
er bezt“ og þverneiti að fara.
— Þá finnst mér það nú fara að
stíga, ef hann er farinn að þver-
neita.
— Svo lengi lærir sem lifir.
Rarkarinn minn hvissaði klipp-
unum gegn um síðasta toppinn,
sem eftir var á höfðinu á mér. Ég
gat aðeins litið við. Gylfi var að
koma inn úr dyrunum og líktist
mest sundurliðuðum reikningi.
— Hver fjandinn gengur að
manninum, hvíslaði ég svo að rak-
arinn einn mátti heyra.
— Veiztu það ekki? hvíslaði
hann á móti. — Ég var að lesa í
Mogganum áður en þú komst inn,
að vinstristjórnin væri lömuð eftir
útvarpsumræðurnar. Það virðist
ekki vera nein Tímalýgi.
— Þú ættir að vera að æfa þia; á píanóið,
Maja mín.
- Ég er að því, mamma. Ég er að æfa
þagnirnar.
—o—
Hljómsveitin var að æfa langt og leiðin-
legt verk, og allt í einu kom höfuudur þess
óvænt á vettvang.
— Hvað er þetta? Hversvegna eru blás-
aramir ekki með?
— Þeir geta ekki blásið og geispað sam-
tímis, svaraði bljómsveitarstjórinn.
—o—
— Konan mín hefur þann slæma vana
að tala við sjálfa sig.
— Það gerir mín líka, en hún heldur
bara, að ég lilusti á hana.
— Sástu svipinn á henni frú Jensen,
þegar ég sagði, að hún sýndist alls ekki
eldri en dóttir hennar?
— Nei, ég hafði nóg að gera að horfa
á svipinn á dótturinni.
— Sússa sagði mér, að hún væri að nálg-
ast þrítugt.
— Nefndi hún nokkuð úr hvorri átt-
inni?
—o—-
— Þér hafið heyrt ákæruna. Emð þér
sekur eða saklaus?
— Það þýðir nú lítið að spyrja mig að
því. Ég er ekki óvilhallur aðili.
— Er Villi mikið umsetinn?
— Ég hefði nú haldið það. Þegar hanu
fór úr bænum, komu þrjátíu stelpur aftur
í umferð.
—o—
— Ég sagði nú aldrei, að hann væri
nízkur, en liitt sagði ég, að hann er örv-
Iientur og geymir peningana í hægri rass-
vasanum.
— Ég er svo nærsýnn, að ég er bráðum
búinn að slíta mér alveg út.
—- Hvernig stendur á því?
-— Ég gat aldrei séð, hvort húsbóndinn
horfði á mig eða ekki, svo að ég þorði
aldrei að líta upp úr.