Fálkinn - 08.08.1936, Qupperneq 2

2
F Á L K I N N
---- GAMLA BÍÓ -----
Þjer ættuð að giftast.
Gengið á Öræfajökul.
NÝJA BÍO
Erfðaskrá sérvitringsins.
Afar skemtileg gamanmynd tek-
in af United Artists, undir stjórn
Sidney Lanfield. Myndin er ein
í þeim flokki, sem kallaður er
„20. aidar myndir" og er sjer-
staklega vandað til þeirra. —
Aðalhlutverkið leikur hirin heims
frægi enski leikari
GEORGE ARLISS.
Meðal annara leikenda má nefna.
Edna May Oliver — Janet
GBeecher — Ralph Morgan og
Charlotte Henry.

Fjörugur gamanleikur i 12 þátl-
um, tekinn af Palladium Film
Khöfn. Aðalhlutverkin leika:
HOLGER REENBERG,
ILLONA 'WEISELMANN,
IENRIK BENTZOn.
Myndin verður sýnd bráðlega.
Að dómi helstu blaða Kaupmanna-
hafnar er mynd sú, sem sýnd verður
undir þessu nafni á næstunni í Gamla
Gíó, skemtilegasta og frá sjönarmiði
kvikmyndalistarinnar sú fullkomn-
asta, sem þar hefir verið gerð, síð-
an farið var að taka talmyndir af
dönskum fyrirtækjum. Það er kvik-
myndafjelagið Palladium, sem tekið
hefir myndina, og hinn alkunni leik-
stjóri þesa fjelags, Lau Lauritsen
(sem á heiðurin af öllum kvikmynd-
um „Litla“ og ,,Stóra“) hefir stjórn-
að töku myndarinnar.
En efni hennar er i sem fæstum
orðum það, að danskur maður, sem
farið hefir til Ameríku, kemur aftur
til móðurlandsins til þess að hvíla
sig. Honum tekst það ekki, — jafn-
vel þó að hann gangi undir dulnefni
er honum ekki vært fyrir símskeyt-
um og símtölum og öðru því, sem
hrelda kaupsýslumenn hrjáir jafnan,
])egar þeir vilja hvíla sig. Þá vill
honum það til, að hann hittir læknir
sem lieitir Hartung. Þessi læknir hef-
ir lengi haft þá liugsjón, að koma
upp hæli fyrir menn, sem ekkert
gengur að nema það eitt að þá vant-
ar hvíld — en til þess hefir liann
vantað fje. Auðkýfingurinn leggur til
peningana og læknirinn kaupir gaml-
an herragarð til þess að stofna þetta
hvíldarheimili, en eigandi þess er
greifadóttirin Eva von Dornberg,
sem hefir safnað skuldum ár eftir
ár og er nú að sligast undir skulda-
byrðinni. Nú segir myndin frá því
hvernig hvíldin verður hinum ör-
])reyta ameríkanska Dana á þessu
lieimili, sem hann sjálfur hefir lagt
fje í, og hvernig liann læknaðist und-
ir eins og hann lilýðir því boðorði
læknisins, að hann eigi að „verða
ástfanginn — og giftast“. Það hefir
undraverð áhrif á þennan mann,
sem aldrei hefir orðið sjúkur, svo
að hann þyrfti læknis við, en hefir
orðið sjúkur á því, að hugsa aðeins
um aurana og ekkert annað.
í þessari mynd koma fram margir
bestu leikarar Dana. Aðalhlutverkið
leikur Henrik Bentzon, sem að vísu
er Norðmaður að ætt, en hefir leikið
á dönskum leikhúsum undanfarin 2C
ár, og einkum með hinni stórfrægu
dönsku leikkonu Betty Nansen, en
henni er liann giftur. Læknishlut-
verkið í myndinni leikur Holger
Reenberg, einn snjallasti af hinum
eldri leikurum Danmerkur. Þá leik-
ur Johs. Meyer fyrv. leikhússtjóri
sprenghlægilegt lilutverk, en hinn
samviskulausa þrjót, einkaritara auð-
kýfingsins leikur sænski leikarinn
Anton de Verdier, sem þegar fyrir
20 árum var rómaður fyrir það, að
hann hefði „fegurstu röddina í
Skandinaviu1.. Auk þeirra, sem nefml
hafa verið má nefna Else Jarlback
og Sigfried Joliansen, sem getið hefir
sjer orðstír hjá kvenfólkinu lijer í
borg fyrir það, live fallegur hann sje.
Eftirmæli eftir þektan amerískan
stórkaupmann úr amerísku blaði:
Hann hafði lífvörð til þess að forð-
ast glæpamenn, læknir til þess að
halda sjúkdómum á burtu, og lög-
fræðing til þess að forða honum frá
lukthúsinu. En ekkert dugði!
Hinn 15. f. m. gengu tveir ungir
Reykvíkingar, Ingólfur ísólfsson og
Öskar Þórðarson verslunarmenn á
Hvannadalshnúk á Öræfajökli, hæsta
tind landsins. Fylgdarmaður þeirra
var Oddur Magnússon bóndi á Skafta-
felli og er þetta í þriðja sinn sem
hann gengur á jökulinn. Ferðamenn-
irnir voru hepnir með veður og gekk
fcrðin ákjósanlega. Voru þeir 6
klukkustundir að ganga upp jökulinn
en fjórar til baka. Það er tiltölulega
sjaldgæft, að gengið sje á Hvanna-
dalshnúk, því að flestir sem reyna
það komast ekki alla leið. Frisak
landmælingamaður gekk þar upp
fyrstur rrianna og landmælingamenn
herforingjaráðsins voru þar um alda-
mótin siðustu. Myndin hjer að ofan
sýnir Hvannadalshnúk.
Þeir sem hafa sjeð myndina „Rot-
schildsbræðurnir“ kannast við and-
litið á myndinni hjer að ofan. Þó er
myndin livorki af manninum eins og
hann leit út í hlutverki sínu í þeirri
mynd, nje heldur í þeirri, sem lijer
er um að ræða, lieldur er þetta einka-
mynd af manninum: George Arliss.
Ensk blöð segja, að þessi maður hafi
orðið mestur listamaður enskra kvik-
myndaleikara. Það kann að vera of
mikið sagt, þvi að Englendingar eiga
fleiri frábæra leikendur en Arliss,
— menn sem skyndilega liafa komið
fram i kvikmyndum og þegar í fyrsta
skifti dregið ljómann af þeim mönn-
um, sem veröldin var búin að tigna
og dáðst að árum saman, vestari frá
Ameríku.
En Arliss hvarf bráðlega á hraut
frá enskri kvikmyndalist, og flestir
kvikmyndagestir hafa sjeð hann í
ameríkönskum kvikmyndum: En þær
hafa verið góðar. f myndinni sem
Nijja fííó sýnir á næstunni leikur
Arliss gamlan sjervitring, sem hefir
mest gaman af því, að safna gömlum
klukkum og ýmsu öðru skrani. Mynd-
in segir frá því, er sjervitringurinn,
sem er forríkur, býður öllu skyldu-
liði sínu heim til sín til þess að minn-
ast fráfalls frænku sinnar Lovicy,
sem kvað vera Idáin austur í Kína, en
þangað hafði hún farið sem trúboði.
En það sjest bráðlega á boðsgestun-
um, að þeim leikur meiri forvitni á
að vita, hvenær karlinn sjálfur
hrökkvi uppaf. Hann á að vísu son,
sem heitir Juddy, en sem gamla
rnanninum líkar ekki meira en svo
við. Hinsvegar hefir liann betri auga-
stað á frændkonu sinni og ungum
strák, sem hefir komið með henni í
samkvæmið, og breytir arfleiðslu-
skránni þeim í vel. En það setur
hann upp, að stúlkan verði að halda
ættarnafninu Barr, sem er ættarnafn
hans sjálfs, og veldur þetta talsverð-
um örðugleikum. Hjer verður ekki
sagt frá því, hvernig örðugleikar
verða, nje heldur hinu, live arf-
leiðsluskránni er breytt oft áður en
lýkur.
Útlend blöð hafa það að segja um
leik Arliss í þessari mynd, að hann
sje enn fullkomnari en i „Rotschilds-
bræðurnir". og er þá langt til jafnað,
því að leikur Arliss í þeirri mynd,
var frábær, að dómi liinna vand-
Framh. á bls. 11.
Danir gera mikið að því að auglýsa Suðurjótland sem ferða-
land. Einkanlega beina þeir atbggli fólks að bænum Tönder,
sem er einna fornlegastur allra bæja í Danmörku og með mjög
líku sniði og danskir bæir voru á 17. öld. Myndin sýnir götu
i Tönder.
Það sem einna mest dregur að á „Miðjótsku sýningunni“ í
sumar er „ralckarafjölskyldan“, sem þar er í hreysi sinu og
með húsdýrin, geit og kiðling. Þessi lýður var í háttum sínum
líkur suðrænu flökkufólki, en er nú nærfelt úr sögunni. Það-
an er danska orðið „rakkerpak".