Fálkinn - 28.11.1947, Page 8

8
FÁLKINN
Pietro Taraskin:
Fyrirmynd Boticellis
ÞaÖ er vonlaust verk að tala
við Boticelli núna, segja vinir
lians og yppta öxlum. Hann
neytir hvorki svefns né matar
en er í síf'ellu að mála þessa
leyndardómsfullu konu, sem
hann hefir orðið dauðlega ásl-
fanginn af.
Vinir hans höfðu rétt að mæla.
Hann vinnur eins og óður mað-
ur. Síðla sumars er ilmurinn
af þrungnu víni sterkari en
nokkru sinni ella í Firenze. En
þessi ilmur kemst ekki inn til
hans. Hann sér eklcert nema
liana — hana og myndina af
lienni, sem hann er að leggja
síðustu hönd á.
Hann heldur málaraspjaldinu
í hendinni, strýkur með við-
kvæmni penslinum um munn
hennar, um varirnar, sem geyma
vandlega þann leyndardóm,
sem hann getur ekki ráðið.
Hver er þessi kona, sem
Sandro Boticelli, hið dreymandi
málandi skáld í Firenze hefir
gfefið liið eldfima og óslöðuga
lijarla sitt? Hann veit ekkert
hvað hún lieitir, þó að hún
liafi sjálf pantað myndina, horg
aði liana með gulldúkötum, og
sitji sjálf fyrir tijá honum þrisv-
ar sinnum í viku.
Vogar tiann ekki að játa
henni ásl sína. Verður kvenna-
gullið Boticelli svo heimóttar-
legur í þetta sinn, að röddin
bregðist honum þegar hann sér
liina útvöldu? Er málarinn
mikli allt í einu orðinn ófram-
færinn eins og skóladrengur,
— hann sem þarf ekki annað
en að sýna sig til þess að eigin-
mennirnir hlikni og grípi í liönd
ina á konunni sinni.
Ó nei, það er eittlivað annað.
Ef hann hara gæti leyst frá
skjóðunni — þá gæti hann út-
málað ást sína — þá óaftur-
kallanlega siðustu — með jafn
ljósum litum og liann hefir not-
að i þessa mynd, sem nú vant-
ar ekki nema nokkra drætti
til að vera fulgerð.
Ilann verður að þegja. Því
að hin tilbeðna kemur ekki ein!
Dreki fylgir henni eins og
skuggi. Og drekinn er gömul,
tannlaus kona, kengbogin af
gigt og með hræðilega ljótt
andlit. Fyrir hinn fegurðarleit-
andi Boticelli, fegurðarfræðing-
inn sem tilbiður allt fallegt, er
þetta liræðileg sýn.
En þó er liitt ennþá verra en
sýnin, að drekinn missir aldrei
sjónar af þeim tveimur. Ef lianu
gerir minnstu tilraun til að tala
við liina lilheðnu — að undan-
teknum þeim fáu orðum, sem
ekki verður komist hjá vegna
myndarinnar — lyftir drekinn
skorpnum krumlunum, eins og
hun teldi málarann vera sjálf-
an djöfulinn i eigin persónu.
Ekki aðeins hinn konukæri
Boticelli heldur hvert barnið
gat skilið, að drekinn var út-
sendur af eiginmanni eða vini
konunnar til þess að liafa gát
á henni.
Svo var það í síðasta skiptið
sem hin úndúrfagra steig inn
fyrir þröskuldinn í vinnustofu
hans og spurði hvort hann vildi
mála.
Ilvorl hann vildi! Það var
eins og víma kæmi yfir liann
á sömu stund. Marietta, Mod-
esta, Ernesta, Battista, öll liofn
— öll loforð voru gleymd. Það
var hún, sem hafði sigrað liið
flögrandi hjarta hans. Og í
þetta skipti var það alvara, sór
liann með sjálfum sér og gekk
að starfinu logandi af ákafa.
Með undarlegu brosi liorfði
hin fagra kona á múlarann
meðan hann var að vinna —
og mælti ekki orð. En Boticel'i
skildi, að mikið var í þessu
brosi fólgið — þvi að sem sagt,
hann var meistari, eklci aðeins
í meðferð lita .... Bros henn-
ar sýndi skýrt og greinilega að
auk gulldúkalanna, sem voru
borgaðir, voru önnur laun i
vændum ....
En tivenær áttu þau laun að
koma? Ilve lengi átti hann að
nfeyðast til að hemja sína brenn-
andi óþolinmæði ? En lionum
var varnað þess að segja nokk-
uð við hana! Eftir mikil lieila-
hrot finnur hann það úrræði,
sem honum finnst nærtækast.
Hann skrifar á lítið blað:
— Signóra, ég veit að þér
getið ekki gert það, sem lijarta
yðar býður yður. Þér teljið yð-
ur bundna! Eg veit það, ég
finn það, því að ég elska yður
meira en allt í heiminum. Eng-
in hótun, engin hætta getur
varnað mér þess að kalla yður
mína. Ef það er nauðsynlegt
vil ég, verð ég að ræna yður,
nema yður á burt.
Yðar Boticelli.
Honum tókst að lauma mið-
anum til liennar án þess að
drekinn tæki eftir, um leið ag
hann lagði silkikápuna yfir
lierðarnar á lienni. Hún brosti
sínu óumbreytnlega, undarlega,
ljúfa brosi þegar hún sá ástar-
játninguna, en breytti ekki svip.
Og glaður varð hann þegar liann
sá að hún faldi miðann, svo
að drekinn skyldi ekki sjá
bann.
Hann fylltist unaði! Hann gat
ekki fengið ótvíræðari sönnun
fyrir því að hún liefði búist
við merki frá honum og' var
sammála honum.
Þetta gerðist fyrir tveimur
dögum. Og í dag á liún að sitja
fvrir í síðasta sinn. I dag verð-
ur að skríða til skarar!
Kemur hún ein í dag? Loks-
ins ein — í fyrsta skipti ....
Nú gelnr hann ómögulega beð-
ið lengur. Það er liðinn hálf-
timi fram yfir umtalaða stund.
Ilefir eitíhvað liindrað liana á
siðasta augnabliki? Hefir ein-
Iiver komist yfir bréfið Iians?
Lokar afbrýðisamur eiginmað-
ur bana inni. Hefir liann myrt
luma. Rekið liana í gegn, kyrkt
hana .... Boticelli þrífur í
jakkakragann sinn. Það er svo
kæfandi heitt hér í Firenze . .
Hann hleypur út að glugganum
og skimar út. Ekkert að sjá
Mörg ldý augnaráð berast til
málarans þarna að neðan. En
livað stoðar það, úr því að augu
hennar eru þar ekki. Hann verð-
ur æ eirðarlausari. Hver minúta
er eins og klukkustund — mán-
uður — ár. Rekin í gegn ....
kyrkt .... hvílík fásinna! Hlægi
legt! Fólk er ekki drepið að
ástæðulausu. En ef lnin kemur
ekki — hvar á hann þá að
leita að henni? Ilvar er hún?
Hvað heitir liún? Hvað hann
liefir verið barnalegur í ást
sinni — liann liefði getað ett
vagninn hennar, þá hefði hann
að minnsta kosti vitað .... En
nú er það of seint. Of seint?
Það er aldrei of seint, þegar
maður lifir og elskar. Hinir
voldugu vinir hans, aðdáendur
lians og velgerðarmenn vilja og
verða að hjálpa lionum til að
finna liana. Burt héðan — burt
frá þessari þögulu myndí
En, þei .... þarna er vagn
að koma. Fljótur nú út að
glugganum. Ilann beygir sig
langt út og lirópar hátt af fögn-
uðí. Loksins .... Það er vagn-
inn hennar. Eftir tvær mínúíur
er hún komin hingað.. Hann
lítur í spegilinn, og strýkur
hendinni yfir lokkana. Ilann er
tilbúinn að taka á móti hinni
útvöldu. Og jafnvel þó að hún
komi ekki ein þá ætlar hann
að tala út, liann verður að tala
út — og ef þörf geris! |)á hik-
ar hanh ekki við að kvrkja drek-
ann!
Nú cr barið. Hjarta bans ber
líka. — Kom inn!
Hann hleypur fagnandi til
dyra og þær oj)nast. Hann
stirðnar. Það er ekki hún — sú
útvalda. Á þröskuldinum slend-
ur — drekinn!
— Þér? Hvar er ungfrúin?
spyr bann loksins.
Gamla skrukkan teknr fram
bréf úr kápufóðrinu. Nú opnar
liún varirnar í fyrsta sinn — og
ógæl’uleg orð koma fram af
skorpnum vörunum. Og svo
skríkir hún á eftir.
— Ungfrúin sendir yður þetta
bréf — Iiíhí — þessa siðustu
kveðj u!
— Síðustu kveðju — og þú
híærð að því? Talaðu, norn —
annars drep ég þig!
En liún lyfli krumlunum eins
og í særingum og segir:
— Myrða mig, meistari Boli-
celli? Híhí .... Er yður nokk-
urt gagn í því? .... Híhí ....
Jómfrúin er horl'in fyrir fullt
og allt. Hún getur aldrei komið
aftur. Því að hún er gengin í
klaustur.
Boticelli liörfar skref undan.
— í ldaustur! Ertu gengin af
vitinu? Og svo lilærð þú að þess-
um sorgarboðskap! Snáfaðu út,