Fálkinn - 08.02.1952, Side 6

6
FÁLKINN
LJOS og SKUGGAR
Framhaldssaga eftir Adelaide Rowlands.
Meðan umsjónarmaöurin gerir
hreint í húsinu hjá hreindýrinu
tekur það að sér að vera fata-
hengi fyrir hann til þess að geta
sagt að það hjálpi honum til. —
Hreindýr þetta á heima í London
Zoo og heitir Rudolph.
Augun á önnu litlu Ijóma af gleði
og það er ekki ástæðulaust því
að hún hefir fengið afmælisgjöf-
ina sem hún þráði mest: Brúðu-
vagn með stórri brúðu í.
ERFIÐ DÆGRADVÖL.
Ameríski gestgjafinn C. Chick
Harms í Covington i Kentucky
hefir það sér iil dundurs að viða
að sér beinkögglum og búa ým-
islegt til úr þeim. Hér er hann
að ernla við að búa til lampa,
en í honum eru j.200 Icögglar.
Þetta er ný gerð af sleðum, sér-
staklega ætluð til þess að nota við
björgun manna, sem hafa slasast
í skíðaferðum. Er sleðinn úr létt-
um málmblendingi og hægt að
taka hann í sundur og bera hann
á bakinu. Sjúklingurinn liggur í
neti, sem er strengt milli kjálk-
anna og fer vel um hann þar. —
Hér er Ijómandi falleg mynd frá
Finnlandi.
Þetta er jólatréð sem á að minna
Parisarbúa á jólahátíðina. Það
stóð fyrir framan Notre Dame.
„HvaS ætlast liún fyrir með alla
þessa peninga. Og húsið. Og öll mál-
verkin og. nninina, sem hér eru.
Ojæja — ég skal nú. svo sem ekki
verða öfundsjúk í hennar garð þess
vegna,“ muldraði frú Trench. „Hún
fær víst nóg við að stríða. Ætli liún
eigi það líka ekki skilið! Hvernig
getur nokkur gömul kona látið sér
til hugar koma, að hún geri eitthvert
góðverk með því að arfleiða rétta
og slétta vinnukonu að öllum eign-
um sínum? Og livað segir fjölskylda
hennar? Hún á líklega bágt með að
sætta sig við svo fáránlega ráð-
stöfunj“
Ethel hafði hlaupið nið'ur stigann
og inn i eldhús. Eins og liana hafði
grunað, var Hester Slayde að liita
vatn í katli. Hún var búin að leggja
dúk á hreinni enda eldhúsborðsins
og var á leiðinni inn í búr til þess
að sækja flesk, egg, hrauð og smjör.
Þegar hún sá Etliel i sínum venju-
legu vinnufötum, roðnaði hún fyrst
lítið eitt i framan, en hrosti svo.
Síðan sagði hún:
„Þér komið snemma niður.“
Nú roðnaði Ethel.
„Nei, það er venjulegur tími,“
sagði hún. „En heyrið þér,“ byrjaði
hún og rétti úr sér fyrir framan
Hester, „viljið þér, að ég sé kyrr
eða viljið l>ér, að ég fari? Eg kæri
mig ekkert um að fara.“
Hester settist niður og horfði á
ungu stúlkuna.
„Sjáið þér nú til, Ethel. Eg vcit
það alls ekki sjálf, hvað ég vil. Þetta
er allt saman svo undarlegt og ó-
skiljanlegt. Mér er ómögulegt að
skynja það til fulls, að gamla hús-
móðirin sé dáin. Eg veit, að hún
var ekki viðmótsþýð siðustu árin
og starf mitt var ekki svo auðvalt.
En þetta hefir þó verið lieimili mitt
í fjölda mörg ár, og gamla konan
vildi mér alltaf vel og var mér
raungóð.“
Stofustúlkan hló. „Þér hafið und-
arlegar lnigmyndir um það, hvern-
ig fólk sýnir gæsku og alúð.“
Hester Slaydc liélt áfram mjög
rólega, eins og hún þyrfti að opna
hjarta sitt fyrir einhverjum. „Við-
horf mitt til málanna hlýtur að vera
annað en yðar, Ethel. Þér eigið
foreldra og systkini, en ég á livor-
ugt. Eg var munaðarleysingi í
bernsku og ólst upp á framfærslu-
heimili. Eg átti erfiða daga og gleði-
snauða, þangað til ég kom hingað
sem vinnukona.“ Hún andaði djúpt,
en liélt svo áfram: „Eg skil þetta
alls ekki ennþá. Eg veit það eitt,
að það þarf að hreinsa húsið eftir
sem áður og halda öllu i liorfinu.
Eg geri það, sem mér ber, og þér
það, sem yður ber, ef þér viljið
vera kyrrar. Annars bjóst ég ekki
við að nokkurt ykkar vildi verða
áfram.“
„Winni er farin, og ég hugsa að
frú Trench verði hér ekki lengur
en i dag.“
„Nei, auðvitað ekki,“ sagði Hester
rólega. „Hvers vegna ætti hún að
vera kyrr? Það er óþarfi að halda
áfram umfangsmikilli matseld. Við
ættum víst að geta eldað ofan í okk-
ur sjálfar með öðrum verkum. En
mér mundi sannarlega þykja vænt
um það, Ethel, að þér vilduð vera
kyrrar, þvi að það væri engin til-
hlökkun að þurfa að vera ein í
svona stóru húsi. — Nú, þar sýður
í katlinum,“ gall liún við. „Búið
þér til kaffi cða te, hvort sem þér
viljið.“
„Viljið þér ekki fá það inn í borð-
stofuna?“ spurði stofustúlkan.
Hester Slayde leit snöggt á hana
og sagði ákveðið: „Nei.“
„Hvers vegna ekki?“ spurði Ethel.
„Þér hafið alltaf borðað þar hing-
að til. Þér hafið aldrei borðað í
eldhúsinu með okkur eða sofið í
stúlknaherbergjuiium. Hvers vegna
gerið þér ekki það, sem þér hafið
rétt til þess að gera, Hester Slayde?
Það hefði bara átt að vera ég, sem
hefði hlotið hnossið!“
„Ilnossið! Kallið þér þetta hnoss?
Hnoss?“ Hester var áköf. En brátt
áttaði hún sig. „Jæja, mér er sama.
Eg ætla ekki að borða í borðstof-
unni. Eg ætla að borða morgun-
verðinn hérna. Eg á erfiðan dag
fyrir höndum og ég þarfnast félags-
skapar — þarfnast einhvers, sem
getur hleypt í mig kjarki. Hvað
munduð þér gera, ef þér væruð í
mínum sporum, Ethel?“
Ethel hló innilega. Meðan hún
hellti vatni i tcketilinn og gekk um
í eldhúsinu við störf sin, sagði hún
frá viðhorfi sínu. Hún mundi kaupa
sér falleg föt og djásn og aka í bif-
reið — auðvitað mcð Barnsby —
og hún mundi fara á þekktustu
næturklúbbana og veitingahúsin, þar
sem ýms skemmtiatriði væru líka.
Það kom lítið af háleitum liugsjón-
um í skoðunum Ethel, en þær voru
ákaflega mannlegar og eðlilegar,
miðað við þann sjónarhól og þroska-
grundvöll, sem hún var á.
„Já, þetta finnst yður. En ætli
ég sé ekki orðin of gömul fyrir
þess háttar “
„Hvað eruð þér gamlar?“ spurði
stofustúlkan.
Hester virtist hugsi.
„Eg veit það ekki fyrir vist. Eitt-
livað milli fertugs og fimintugs lík-
lega. Eg var 10 eða 11 ára, þegar
ég var tekin af barnaheimilinu. Eg
var svo höfð til þess að gæta barna
og aðstoða á ýmsan annan hátt á
þeim heimilum, sem ég lenti á. Þetta
voru slæm heimili, og ég flæktist
stað úr stað. Loks hafnaði ég hér
seiii eldhússtúlka. En hvers vegna?
Eg veit það e^kki, en gamla konan
fékk eitthvert cíálæti á mér, svo að
ég fór hvergi.“
„Jæja, fáið yður nú holla af tei,“
sagði Ethel, „og ég skal sjóða egg
handa yður. En segið mér, Hester,
hvers vegna spyrjið þér ekki Barns-
hy ráða? Það er að vísu satt, sem
matreiðslukonan scgir, að liann er
aðeins bilstjóri, en hann er gran-
argóður maður. Hann vill fara, en
viljið þér samt ekki halda honum?“