Fálkinn


Fálkinn - 21.05.1954, Blaðsíða 12

Fálkinn - 21.05.1954, Blaðsíða 12
12 FÁLKINN J O N AT H AN LATIMER : GARDENÍU j „Innbrotsþjófur niðri,“ sagði Ann For- 7 tune. * * „Innbrotsþjófur?" William Crane reis upp í tjaldsænginni og deplaði augunum móti birtunni. „Innbrotsþjófur, segirðu?" „Já. Að minnsta kosti barði hann ekki áð- ur en hann fór inn.“ Crane vafði yfirsænginni vel að sér. „Við skulum lofa honum að láta greipar sópa.“ Það var svo hundkalt í herberginu að andbert var og gufan, sem hann andaði frá sér, eins og grár vindlingareykur. „Þetta er ekki okkar hús.“ „En við eigum samt heima hérna núna,“ sagði Anna einbeitt, „svo að þú verður að fara ofan og skjóta hann hvað sem öðru líður.“ „Verði ég — þá verð ég,“ sagði hann. „Ég skal fara ofan og skjóta hann í löppina." Hann steig varlega á gólfið, en kippti að sér fætinum þegar hann fann hve kalt var. Hún stóð við dyrnar og horfði á hann. „Jæja, hvað ætlar að verða úr þessu?“ „Þú ert dásamleg,“ sagði hann. „Nú, — ætlarðu ekki að skjóta hann?“ „Dásamleg, glóhærð .... og blóðþyrst." „Þei-þei! Þú fælir hann burt!“ „Ekkert væri mér ljúfara!" „Jú, þú ert dálaglegur njósnari. Ég hélt að ... .“ Hún þagnaði. „Heyrðirðu til hans?“ Það heyrðist glamra í einhverju í stofunni fyrir neðan þau. En svo kom snögg vindhviða, svo að brakið í gluggahlerunum yfirgnæfði, en í kyrrðinni á eftir heyrðu þau eitthvað skrjáfur. „Ég held að hann sé að fá sér í staupinu," sagði Crane. „Hann er í stofunni," sagði Ann. „Já, er nokkuð athugavert við að hann fái sér hressingu þar?“ Það var áberandi hve grönn hún var, í nærskornum, glérgrænum morgunkjólnum. „Bill!“ Hárið var glógult eins og þroskað eins og hveiti. „Sem húsbónda á heimilinu er það skylda þín að .... “ „Gott og vel,“ sagði hann um hæl, „en ég er svo óæfður í að handleika innbrotsþjófa.“ „Þá er best að þú æfir þig.“ „Sá sem giftist þér fær svei mér kerlingu sem veit hvað hún vill.“ Það fór hrollur um hann er hann steig fram á gólfið. „Mikið skratti er kalt.“ „Fyrir heimsins sjónum er ég konan þín.“ „Já, okkur vantar ekkert nema giftingar- vottorðið.“ „Og það verður ekki gefið út fyrst um sinn,“ sagði hún. „Flýttu þér nú!“ Hann fór í morgunskó og slopp og tók skammbyssuna sína, sem var í hylki úr svíns- leðri. „Verði ég drepinn þá er það þér að kenna.“ „Ekki skal ég láta það halda vöku fyrir mér.“ Hann gekk framhjá henni við dyrnar, og datt í hug að gaman væri nú að kyssa hana. Hún var déskoti freistandi, með sólgullið hör- NÝ FRAMHALDSSAGA. 1. -ILMURINN undið og grænu augun og alla spékoppana. Það lá við að hann óskaði að hann væri kvænt- ur henni. „Jæja, vertu sæll,“ sagði hún. 1 miðjum stiganum datt honum i hug að þau hefðu getað látist sem þau kveddust sóma- samlega, og hann hefði kysst hana. Það mun- aði minnstu að hann sneri við aftur til að gera yfirbót fyrir þetta, en svo mundi hann að hann var á þjófaveiðum. Og það var alltaf alvarlegt mál. Hann gægðist yfir handriðið og sá ljósrák meðfram stofuhurðinni. Honum datt í hug að með því að skjóta út í loftið mundi hann geta fælt þjófinn burt, en það var sjálfsagt réttara að reyna að hafa hendur í hári hans. Njósnastofan sem þau Ann störfuðu fyrir, hafði falið þeim að rannsaka mál, sem ef til vill var morðmál, og það var ekki að vita nema þjófurinn væri eitthvað við það riðinn. Og svo átti hann ekki þetta hús, og gólf- dúkarnir höfðu víst ekki gott af kúlum. Hann læddist nokkur skref áfram niður stigann og fann að hann var með hjartað í brókunum. Hvort ætti hann nú fremur að ráðast á dólginn og halda honum eða skjóta formálalaust? Honum gramdist meira og meira hve rólega Ann hafði tekið þessu! Kven- fólkið er einkennileg dýr. Þær hafa mótbárur á hverjum fingri ef maður ætlar út í rigningar- skúr eða í veiðiferð, en að eggja mann á að ráðast á innbrotsþjóf — það fannst þeim ekk- ert athugavert við. Hann læddist yfir forstofugólfið og gægðist inn í stofuna. Daufa birtu frá borðlampa með pergaments- hlíf lagði á bláhvítt Aubusson-gólfklæði og endurspeglaðist í glerkrystöllunum í ljósa- krónunni. Að öðru leyti var hálfdimmt í stof- unni. Maður sat við skrifborðið og var að rýna í skjöl, sem lágu við lampann. Meðan Crane horfði á þetta fór maðurinn að rífa blöðin í smátt og fleygði snifsunum í bréfa- körfuna. Svo saup hann á háu glasi. Hann hagar sér mjög einkennilega, af inn- brotsþjóf að vera, hugsaði Crane með sér. Svo rétti hann fram höndina og kveikti á lampanum í loftinu. „Upp með hendurnar!" sagði hann skipandi. Maðurinn spratt upp. Glasið datt og tveir ísmolar ultu út á gólfklæðið. „Hver skratt- inn.......?“ „Sama segi ég,“ sagði Crane. Þetta var ungur og myndarlegur innbrots- þjófur, sem stóð þarna andspænis honum. Svarthærður og augnabrúnirnar beinar og þétthærðar, og maðurinn var í skotavað- málsfötum, sem virtust meira að segja vera frá góðum klæðskera. „Ég er óvopnaður,” sagði hann, „svo að yður er óhætt að stinga byssunni í vasann.“ „Það er óþarfi,“ sagði Crane, „því að ég held að hún sé ekki hlaðin.“ „Eruð þér William Crane?“ Crane kinkaði kolli og leit á blöðin á skrif- borðinu — bréf, reikninga og vélrituð skjöl í frábærum hrærigraut. Svo varð honum litið á glasið, sem lá á hliðinni. „Eruð þér með vasapela á yður?“ spurði hann. „Sýndi hann faðir minn yður ekki hvar áfengið er?“ sagði ungi maðurinn. „Er faðir yðar innbrotsþjófur líka?“ „Æ, vel á minnst,“ sagði ungi maðurinn, „ég hefi ekki kynnt mig ennþá. Ég er sonur Simeons March.“ „Jæja.“ Crane sparkaði í annan ísmolann á gólfdúknum. „Við bjuggumst ekki við yður fyrr en á morgun,“ hélt ungi maðurinn áfram. „Við komum fljúgandi," sagði Crane. „Fað- ir yðar — ef hann er þá faðir yðar — var ekki heima, en brytinn tók á móti okkur.“ Svo hugsaði hann sig um. „En það er engin skýr- ing á því að .........“ „Nei, — er yður verr við að ég geri það sama?“ Nú kom heillandi bros á alvarlegt andlitið á unga March. Hann settist í hægindastólinn með hvíta silkinu, og Crane hlammaði sér í sófa með bláu flauelsáklæði. Þessi stofa hlaut að vera handaverk innanhússarkitekts, hugs- aði hann með sér, því að það hvíta og bláa var svo dásamlega samræmt. „Richard March frændi minn átti þetta hús,“ sagði ungi March. „Brytinn sagði mér það.“ Allt sem í stofunni var, hugsaði Crane með sér, hlaut að vera valið með tilliti til þess að það samræmdist hvíta og bláa Aubusson-gólf- dúknum. Þarna voru gluggatjöld úr hvítu tafti. Böndin um þau voru blá og hvert ein- stakt tjald minnti á helminginn af kvenlegri veru í grískum búningi. Yfir hvítum marm- ara-arninum var spegill í blárri umgerð og á fornlegu mahogniborði stóðu margar liljur í krystallsvasa. „Ég var að raða bréfum Richards," sagði ungi maðurinn. „Hann átti skrambi margar vinstúlkur.“ — Dökku, þétthærðu augnabrún- irnar náðu saman yfir nefrótinni. „Og það gæti hugsast að hér væru bréf í þessu drasli, sem síður mættu sjást." „Vegna Richards eða ungu stúlknanna, sem skrifuðu þau?“ „Auðvitað vegna Richards.“ Hann leit á ís- molana. „Maður verður að hugsa um heiður ættarinnar." Dökkir hringir voru komnir á gólfdúkinn eftir vatnið sem bráðnaði úr mol- unum. „Þér treystið mér þá ekki fyllilega, með öðrum orðum?“ „Ég gat ekki verið öruggur." Það klingdi í einni fjöðrinni í sófanum sem Crane sat í. „Þetta er allt í lagi .... en þér hefðuð nú getað hringt dyrabjöllunni áður en þér fóruð inn.“ „Ég var að segja að ég hélt ekki að þér væruð kominn." „Nei, þá það.“ Crane hossaði sér í sófanum og spratt svo upp. „Takið þér bara þetta bréfa- rusl.“ Hann bandaði hendinni til skrifborð- ins. „En þá verðið þér að gera mér greiða í staðinn." „Sjálfsagt." „Þér verðið að sýna mér hvar þér náðuð í áfengið." I hvítgljáandi búrinu var vínskápur. Crane gróf upp viskíflösku og sagði: „Má ég bjóða yður bragð?“ March kinkaði kolli, og þeir

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.