Fálkinn - 08.10.1954, Síða 7

FÁLKINN
7
í STÍL. — Hesturinn verður að vera
í stíl við reiðkonuna. Að vísu er slaufa
hestsins ekki á hnakkanum, en þó
aftan á honum. Sem betur fer sér
aumingja hesturinn ekki sjálfur hve
hlægilegur hann er.
ÉG REYNDI að hlúa að glæðunum og
breiddi úr dúnpokanum mínum. Eg
opnaði liann ekki, heldur lagðist ofan
á hann og breiddi seglið yfir mig. Eg
var of sljó til þess að hugsa. Eftir
stutta stund var ég farin að gráta á
ný, og hræðileg einstæðingskennd
sótti á mig.
Mér fannst ógæfan elta mig — eins
og allt væri sett til höfuðs mér. Eg
hafði reynt að gera allt það, sem ég
gat, og verið bjargföst í trúnni á guð
og lífið, en allt snerist í höndunum á
mér, eins og ég væri dæmd til tor-
tímingar.
Ég hafði reynt að sætta mig við
hlutskipti mitt og hætta öllum liarma-
tölum. Eg hafði liúsaskjól, mat og föt.
En nú sóttu á mig efasemdirnar. Hvers
vegna voru þessar byrðar á mig lagð-
ar? Hvers átti ófætt barnið að gjalda?
Eg varð körg í skapi og blótaði til þess
að svala mér, en þegar ég heyrði hin
ljótu orð lirjóta af vörum mér, varð
ég skömmustuleg. Hvað mundi Don
SÁR SKILNAÐARSTUND. — Hún
heitir Elizabeth Cruft og er mikill
hundavinur. Hún ólst upp innan um
hunda því að forfeður hennar höfðu
stundað hundauppeldi kynslóð eftir
kynslóð. Það var langafi hennar, sem
byrjaði hinar frægu Cruft-hundasýn-
ingar í London. — Hérna er Elizabeth
með tvo hvolpa, sem eru að kveðja
föður sinn „Ivanoff frá Kobe“ áður
en þeir fara til Ameríku, en þangað
hafa þeir verið seldir.
segja, ef hann heyrði slíkt og þvílíkt
lirjóta af vörum mínum?
Innan stundar varð mér hughægra
og ég fór að narta i nestið mitt.
Það var tekið að fjara út, og skut-
ur kænunnar nam rétt við fjöruborðið.
Ég tók negluna úr og athugaði, hvort
ég gæti gert nokkuð við mesta lekann.
Eg reyndi að troða seglbútum í stærstu
rifurnar til þess að auðvelda mér róð-
urinn heim.
Til þess að vera við öllu búin tók
ég dauða elriviðargrein með mér út
í kænuna, þó að ég vonaði, að ég þyrfti
ekki að gera eld oftar úti á víðavangi.
Eg tók einnig heitan stein úr ehlstæð-
inu til þess að hafa við siðuna.
Þegar leið á daginn, kólnaði í veðri,
og róðurinn sóttist æ þyngra. Ishröngl
var á sjónum og gerði áratökin erf-
iðari. Eg hvíldi mig öðru hverju með
þvi að drúpa höfði, en reyndi að
standast þá freistingu að fara til
strandar. * \
ÍSHRÖNGLID varð þéttara og þéttara.
Mér tókst þó furðanlega að komast
í gegnum það. Loks kom þó að því, að
ekki gat verið um venjuleg áratog að
ræða. Eg stóð upp í kænunni og notaði
aðra árina til að róa eða stjaka með
á víxl.
Allt í einu tók lekinn að vaxa
ískyggilega, og brátt var hand orðinn
verri en nokkru sinni fyrr. Eg varð
að standa í austri lengst af. Kænan
smámjakaðist áfram, og bráðum var
ég komin fyrir höfðann. Þá mundi
ég sjá heim til kofans. Ef ég aðeins
kæmist nokkra tugi metra i viðhót, þá
væri ég komin fyrir klettasnösina.
Þaðan gæti ég auðveldlega gengið heim
í kofann.
Ég ákvað að hvila mig vel fyrir
lokaatlöguna, en lekinn ann mér þó
lítillar hvíldar.
ÉG TEYGÐI mig eftir austurstroginu,
sem var orðið liált af ísingu. Það rann
úr hendi mér út fyrir borðstokkinn.
íshrönglið var nú orðið svo samloð-
andi, að trogið fór ekki niður um
það, heldur rann það ofan á því
nokkurn spöl frá borðstokknum. Ég
varð skelfingu lostin.
Nú fyrst skildi ég til fulls, hve mik-
ill lekinn á kænunni var. Kæmist ég
á lienni, hálffullri af sjó, til strandar?
Jú, það tókst! Það var kraftaverki
næst. Hve innilega þakklát varð ég
eklci fyrir þá undursamlegu björgun.
Guð hafði ekki gleymt mér.
Ströndin var há og klettótt. Fjaran
var öll lögð ísi og fjörusteinarnir laun-
hálir og hættulegir lúnum fótiim mín-
um. Eg hafði komið að landi rétt utan
við fremsta tangann á liöfðanum.
Ég dró stefni bátsins upp úr sjónum
og batt hann siðan við stein. Síðan bar
ég dúnpokann og seglið upp fyrir
flæðarmálið, en náði síðan í öxina og
eldivið..
Ég svipaðist um eftir góðum hvíld-
arstað og fann ágætan krika. Þar var
dálitið af rekavið og mjög snjólitið,
því að krikinn var fyrir neðan stór-
straumsflæðarmál, þó að hann væri
fyrir ofan flæðarmál að öllum jafnaði.
ÉG KVEIKTI eld og notaði rekavið-
inn fyrir brenni. Eg sveipaði seglinu
utan um mig, og sneri hliðunum á
víxl að eldinum til að þurrka fötin og
orna mér. Eg fékk mér ofurlílinn mat-
arbita, en varð að fara mjög sparlega
með liið fátæklega nesti.
Siðan fór ég að búa um mig fyrir
nótlina. Eg breiddi úr seglinu, sem
átti að vera undir mér að hálfu leyti,
en að hálfu leyti ofan á mér. Þegar ég
var skriðin í pokann, datt mér í hug,
að þeir, sem segðu, að svefninn yrði
því sætari, sem áreynslan væri meiri,
hefðu aldrei komist i hann verulega
krappan. Eg ætlaði aldrei að geta sofn-
að, og loksins þegar ég festi blund,
svaf ég mjög óvært.
Ég hugsaði mikið um það, hvernig
ég kæmist heim i kofann. Eg hafði
ekki mikla trú á kænunni, eins og
komið var, og Jiess vegna velti ég
þeirri leið ckki mikið fyrir mér. Eg
gerði mér Ijóst, að ég varð að fara
yfir höfðann, sem lá milli mín og skál-
ans. Fyrst varð ég að fara upp bratt-
ann og svo niður hinu megin. Neðst
var klettabelti, sem ég jjurfti að klifra
upp, en síðan brött og skógivaxin hlíð.
Þegar ég vaknaði, var dagur á lofti,
og mér fannst ég vera sæmilega vel
hvild. Helst hefði ég þó viljað liggja
kyrr, þar sem ég var komin. Eg klædd-
ist í snatri, borðaði leifarnar af nesl-
inu, gekk frá svefnpokanum, sem ég
tók undir handlegginn, og lagði af
stað án þess að kveikja eld. Öxinni
liafði ég fest við beltið.
ÉG SVIPADIST um eftir góðri upp-
gönguleið gegnum klettabeltið, og
brátt kom ég auga á stað, s'em ekki
virtist erfiður uppgöngu. Eg hefi oft
farið upp og niður erfiðari leið. En
ég hikaði, og það nægði til þess að
vekja óttann í brjósti mér, svo að ég
ákvað að leita að betri stað.
Ég gekk inn með hliðinni, og loks
fann ég stað, sem ég ákvað að freista
uppgöngu á. En mér sóttist seint.
Brekkan var lengri og erfiðari en ég
hafði búist við, og ég varð þvi oft að
hvila mig. Áður en varði, var sólin
farin að lækka á lofti og ég var ekki
hálfnuð upp á höfðann. Það væri óðs
manns æði að halda áfram.
Eg var því nauðbeygð til að snúa
við.
ÞAÐ var komið rökkur, þegar ég kom
aftur til náttstaðarins. Eg fleygði mér
niður og skeytti livorki um kulda né
hungur.
Loks var mér orðið svo hrollkalt, að
ég skreiddist í pokann í öllum fötun-
um og með skóna á fótunum.
Þegar ég vaknaði af móki morgun-
inn eftir, skein sólin glatt. Eg sá strax,
að ísröndin var komin nokkuð frá
landi, svo að auður sjór var fyrir höfð-
ann. Eg sá greinilega, að vökin stækk-
aði sífellt. Nú gæti ég komist á kæn-
unni fyrir klettana. Guði sé lof!
Eg kveikti eld og beið þess, að svo
mikið hækkaði í, að ég kæmi kænunni
á flot. Eg hafði ekki afl til að setja
hana niður alla þessa leið.
Ég var sársvöng, og það, sem enn
var eftir að nestinu livarf fljótt. Eg
geyrndi aðeins nokkrar rúsínur, sem
ég hafði i vasanum.
Loks var nægilega fallið að. Ég ýtti
á flot og reri af stað.
GEILIN, sem hafði myndast i isbreið-
una, var löng — um það bil þúsund
fct á að giska. Hún stefndi í áttina til
kofans. Ég velti þvi í fyrstu fyrir mér,
hvort ég ætti að hætta mér inn i hana,
því að hún náði ekki til strandar hinu
megin við höfðann.
Ef ég gæti ekki brotist áfram gegn-
um ísinn, þar sem geilinni lauk,
mundi ég lokast inni í ísnum, þegar
aðfallið kæmi. Og það væri ekkert
spaug á hriplekri kænu. Eg minntist
erfiðisins frá göngunni daginn áður
og komst að þeirri niðurstöðu, að ég
Framhald i næsta blaði.
VIÐ VINDUNA. — Maðurinn sem
stjórnar vindunni á eimskipunum,
þegar verið er að afferma eða hlaða
skipið, hefir ábyrgðarmikilli stöðu
að gegna. Ef hann fer ekki rétt að er
hætta á að varningurinn verði fyrir
hnjaski og skemmist, og jafnvel getur
hlotist stórslys á mönnum, af mistök-
um sem verða. Þess vegna eru það
ekki nema vanir og áreiðanlegir menn,
sem trúað er fyrir þessu verki.
EVRÓPUKEPPNI Á VATNSSKÍÐUM.
Þátttakendur frá ellefu þjóðum kepptu
um Evrópumeistaratign á vatnsskíð-
um í Milano seint í júlí. Hér á mynd-
inni sést ein af kræfustu þátttakend-
unum, Liselotte Feuchtinger frá
Austurríki.
KATTAHEIMILIÐ. — Fjöldi fólks er
í vandræðum með kettina sína þegar
það fer í sumarfríið, því að það eru
ekki allir sem eiga góða nágranna,
scm taka þá að sér á meðan. I Þýska-
landi hefir verið ráðin bót á þessu
með því að koma upp kattarheimilum.
Myndin er frá kattaheimili, sem heitir
Villa Mulle und Petter.