Nýtt kirkjublað - 01.03.1909, Side 13

NÝTT KIEKJÚBLAÐ
81
köldum höndum, ræð ég af þvi, ab ég þykist eigi annarstað-
ar liafa fundið meira vantrausl en hjá honum til meðbræðr-
anna. Maðurinn var merkilega einrænn, og undrum sætti hve
langt hann lifði frá öllu mannlegu félagi, þó hann ælti heima
mitt i þéttbygðri sveit. Markið var þetta: Ekki að sækja
neilt til neins, livað sem á gengur. Það var því langt frá
að Jón heitinn ætti hér vinsældum að fagna.
Margt var samt gott um manninn, góðar taugar, heimilis-
umhyggja og fl.
Afkoman var skiljanlega erfið; fjölskyldan stór. Hann
farinn að lieilsu um niargt ór. Þegar hann deyr, eru börnin
12, og eitt af þeim fermt. Það var strax brugðið við að
reyna að útvega ekkjunni vetrarmann, en það var enginn
maður til í öllum firðinum, sem treysti sér til að ganga í spor
Jóns, þó hægt væri að bjóða sæmilegt kaup, því að efni
voru þó til þess dálítil.
Á fundi sveitarmanna er svo talað uni þessi vandræði.
Og niðurstaðan verður þá sú, að 8 börnin eru tekin sem
fósturbörn, endurgjaldslaust, um óákveðinn tíma. Móðirin
gat sjálf annast yngsta barnið, fermda stúlkan komst í vist,
og börnin tvö, sem þá eru ótalin, eru í vetrardvöl, annað hjá
ættingja konuunar.
Þess er vert að geta að aðalhvatamaður þessa var fá-
tækur útvegsbóndi með 6 börn í ómegð, og hann tók eitt
barnið sjálfur.
„Úrvals-fólkið.11
Vigfús Árnason Eiríkssonar, frá Hjálmholti í Flóa, var
bórðursonur Jón konferenzráðs Eirikssonar. Vigfús sá nefndi
sig Erichsen og er kunnastur frá viðureign sinni við Magn-
ús gamla í Viðey hin efstu ár Magnúsar. Vigfús lifði fram
undir miðja síðustu öld við skrifstofuvinnu erlendis, og var
Páll Melsteð honum kunnugur í Höfn og sagði Vigfús honum
ýmsar sögur frá námsvistinni þar í byrjun aldarinnar, er enn
voru Norðmenn við háskólann i Höfn, áður en norski há-
skólinn var stofnaður 1811:
Blóðið rann til skyldunnar hjá Islendingum og Norðmönn-
um, og héldu þeir saman við háskólann, en jafnframt urðu þeir