Vikan - 16.01.1964, Side 41

Maðurinn með riffilinn.
Hann var enn hærri vexti en
Alan og nokkuð eldri, nieð niikið
svart hár og þó að allir andlits-
drættir hans væru harðir og
meitlaðir, var framkoma hans að-
laðandi og frjálsmannleg.
Hann kom skálmandi inn, löng-
um skrofum. Martha starði á
lvann, og hann leit á hana, en
það var ekki unnt að lesa neitt
úr tinnudökkum augum hans.
— Jæja, varð iionum að orði.
Þú hefur þá fengið gest, frænka?
Og svona síðla dags?
Hann leit fast á Mörthu, og
hún varð að taka á því, sem
hún átti til, svo að ekki sæist
á henni hve mjög henni brá. Þvi
að þetta var maðurinn, sem hún
liafði séð i sjónaukanum, þar sem
hann laut að aldraða manninum
fallna, bak við þyrnikjarrið fyr-
ir svo sem stundu síðan.
Hún varð allt i einu svo dauð-
skelkuð, að hún tók það til bragðs
að bera kaffibollann að vörum
sér og láta sem hún drykki. En
svo skjálfhent var liún, að holl-
inn glamraði við undirskálina,
þegar hún setti hann frá sér aftur.
Gamla konan sagði honum
hvernig á komu Mörthu stæði.
— Og hvað hafið þér svo reik-
að lengi um hérna á landareign-
inni? spurði hann.
Ilún neyddi sig til að horfast
i augu við hann, á nieðan hún
var að ráða það við sig, hverju
hún ætti að svara. Hann hafði
lika verið þar á ferð. Hann vissi,
að gamli maðurinn lá helsærður
eða látinn bak við þyrnikjarrið
— en hann gat þess ekki við
neinn, hann gerði einungis að
spyrja.
Hún ræskti sig.
— Það hef ég ekki minnstu hug-
mynd um, ])ó að skrítið sé, svar-
aði hún, og það var auðheyrt
á rödd hennar, live örðugt henni
veittist að halda henni i skefjum
og láta sem ekkert væri. Bíllinn
minn snarstanzaði þarna á þjóð-
veginum, og þegar ég hafði ifull-
vissað mig um l'ivað að væri hélt
ég af stað til að athuga um-
hverfið.
— Hún kom auga á býlið okkar
í sjónaukanum sínum, sagði
gamla konan.
Þurfti hún nú endile'ga að segja
frá því...
Iíávaxni maðurinn tók sér sæti
og teygði úr tánum.
— Sjónauka? Hvað voruð þér
að vilja með sjónauka? spurði
hann letilega.
— Það vildi svo til að ég var
með hann með mér.
Gamla konan greip fram i fyrir
þeim.
— Davið ... hann frændi þinn
er búinn að vera i næstum iþrjá
klukkutíma að heiman. Ég er svo
hrædd um, að eitthvað hafi kom-
ið fyrir hann.
— Þú ættir að fara að sofa
og láta okkur Alan um það.
— Ég er svo lirædd um, að
eitthvað hafi komið fyrir hann,
endurtók gamla konan.
Ilann svaraði því engu, en reis
úr sæti sínu, og það var eins og
persónuleiki hans yrði allt í einu
allsráðandi í stofunni, þegar hann
sneri sér að Mörthu og spurði:
— Hvar stendur hillinn yðar?
— Á þjóðveginum til Brenton.
Beint á móts við liæstu hæðar-
brúnina, að ég held.
I-Iann hugsaði sig um andartak.
— Þér hafið vonandi látið loga
á stöðuljósunum? spurði hann.
— Já, það gerði ég.
— Þá er þetta í lagi. Þér ættuð
að gista hérna i nótt. Yður er
Iþað velkomið. Hvað segirðu um
það, frænka?
— Já, það er velkomið. Gesta-
herbergið er alltaf til reiðu, ef
einhvern ber að garði.
— Ég vildi lieldur hakla ferð-
inni áfram, ef ég gæti íengið
benzín, maldaði Martha i móinn.
Hann leit á armbandsúrið sitt.
— Já, benzín getið þér fengið.
En klukkan er að verða tólf, og
þér hljótið að vera þreytt eftir
gönguna, sagði hann.
— ^g held að ég haldi áfram
ferðinni. En ég er ykkur jafn-
þakklát -fyrir ykkar góða boð,
engu að síður.
Hann brosti. — Jæja, þér um
:])að. Ég get fylgt yður upp á
veginn.
Það kom hik á hana. Hún þorði
ekki fyrir nokkurn mun að fara
út í hæðadrögin í fylgd með hon-
um einum. Skothvellurinn, sem
hún hafði heyrt ... og ef gamli
maðurinn sem hún sá, hefði ver-
ið þessi lrændi hans?
Ilún leit á þau, hvert af öðru.
Þarna sat gamla konan og beið
þess, að bróðir hennar kæmi
lieim, en virðist ekki hafa sér-
stakan áhuga fyrir neinu öðru
þessa stundina. Þarna stóð Alan
og reykti pipu sína og hafði ekki
augun af Davíð. Voru þeir kanski
bræður? Ekki voru þeir líkir að
sjá, ef svo var. Annar ljósliærð-
ur og rólyndur að sjá. Hinn dökk-
ur á brún og brá, og bæði svip-
urinn og hreyfingarnar lýstu
mi-klu skapi og kappgirni.
Alan leit brosandi til hennar.
•— Ég mundi þiggja næturgist-
ingti, ef ég væri í yðar sporum,
sagði hann. Þá getið þér hvilt
yður vel i nótt og haldið af stað,
hress og endurnærð, eldsnennna
i fyrramálið. Við förum yfirleitt
snemma á fætur hérna á bænum.
'—- Allt i lagi, svaraði Martlia.
Ef það veldur ekki mikilli fyr-
irhöfn, bætti hún við og leit til
gömlu konunnar.
— Nei, það veldur ekki minnstu
fyrirhöfn.
Gamla konan reis úr sæti sinu
og leit enn sem fyrr á stunda-
klukkuna. Svo leit hún á Davið.
— Finnst þár ckki, að þið ættuð
að fara og vita hvort nokkuð hef-
ur komið fyrir hann frænda yð-
ar?
— Vertu öldungis róleg, frænlca
... Hann lagði arminn um öxl
henni og leiddi hana út úr stof-
unni. Frh. í næsta hlaSi.
FLÓTTINN FRÁ
COLDITZ
FRAMHALD AF BLS. 21.
lagt á sig mikið erfiði við að
auglýsa sýninguna með skraut-
legum veggauglýsingum, sem
komið hafði verið upp hingað og
þangað í kastalanum. Þeir voru
önnum kafnir við að útbúa fregn-
miða um, að „leikhússtjórnin
harmaði. ..“, þegar vandinn var
leystur fyrir þá. Það var gert
með því, að morguninn eftir
jakkahvarfið höfðu Frakkar
límt eftirfarandi tilkynningu yfir
allar veggauglýsingarnar:
Sólskinsorlof á
hinu sólríka Hotel Colditz
500 rúm, eitt bað
franskur matur fjöldi þjóna.
Alltaf góð og hugulsöm þjónusta.
Einu sinni gestur, alltaf gestur.
(Matsveinn fangabúðanna var
fyrrverandi franskur yfirkokkur,
sem hafði þó ekki mikil tæki-
færi til að beita þekkingu sinni).
Þegar Þjóðverjar höfðu leitað
að fötunum árangurslaust í mán-
uð, var loks tekið tilboðinu um
bætur fyrir þau, og leikhúsið var
þá opnað á nýjan leik. Og þar
sem hægt hafði verið að æfa
Ballet Nonsense í mánuð til við-
bótar við það, sem ætlað var,
tókst sýningin með enn meiri
ágætum en ella.
Hádegisverður var tilbúinn
klukkan 12,30 og var ekki annað
en þykk byggsúpa. Þó kom fyrir,
að svínsleður var skorið í bita
og þeir settir í súpuna, svo að
af henni var örlítil baconlykt,
en það var líka allt og sumt. Við
slík tækifæri mátti sjá á mat-
seðlinum þýzka fyrir framan
eldhúsið, að boðið var upp á
„speck“ með miklu yfirlæti.
Þegar komið var fram yfir há-
degi, var aðaláherzlan lögð á
íþróttirnar. Um eitt skeið voru
skylmingar mjög vinsælar, og
lögðu þá margir stund á þær.
Þrengslin í garðinum gerðu að
verkum, að erfitt var að stunda
þar knattleiki, en þó fóru menn
oft í flugubolta, en þá skiptu
menn liði, voru þrír eða fjórir
í hvoru og slógu knött yfir badm-
intonnet og gættu þess, að hann
lenti ekki á jörðinni. Ensku
fangarnir fundu líka upp á eins-
konar veggboltaleik, en síðast
- 41
VIKAN 3. tbl.