Vikan - 16.01.1964, Blaðsíða 29

Hamlet drepur
Pólóníus.

Ofelía drepur
sjálfa sig.
Hamlet drepur Kládíus
Laertes drepur Hamlet.
Hamlet drepur
Laertes.
Allir dauðir,
Drottningin
drepst af eitri.
WMiiÉM
þegar hún þekkir ekki sitt eig-
ið vínglas, og drekkur úr glas-
inu, sem Hammi var búinn að
krækja sér í. Eða kannske hana
hafi bara langað í meira, og séð
sér leik á borði til að stela glas-
inu frá syni sínum á meðan hún
horfði á frægasta skylminga-
meistara landsins gera sitt bezta
til að kála honum með marg-
földum svikum.
Þetta er sem ságt aílt ágætis-
fólk. Hamlet og Ófelía vitlaus,
kóngurinn margfaldur morðingi
og drottningin nautheimsk gléði-
kona.
En bíðum bara við. Það eru
fleiri persónur í leiknum. Pólón-
íus, faðir Óffu, er útsmoginn
svikahrappur. Laertes, bróðir
Óffu, er sömuleiðis fyrsta flokks
svikahrappur og morðingi. Að
vísu er honum sleppt í íslenzku
útgáfunni — eftir því, sem sagt
er — en það er af nógu að taka
samt. Það er t.d. einn heljar-
mikill draugur, sem fullyrðir, að
hann þurfi að draugast svona
áfram langan tíma til að bæta
fyrir syndir sínar, en heldur svo
áfram sömu setningu með því
að biðja son sinn um að drepa
Kláda, föðurbróður sinn, þ.e.a.s.
bróður draugsins. Draugsi ítrek-
ar þessa göfugu beiðni svo síð-
ar í leiknum, svona til að ekk-
ert fari milli mála um, hvaða
hugarþel hann hefur til sonar
síns, bróður og eftirlifandi eig-
inkonu.
Svona yfirleitt er þetta tölu-
vert „betra“ stykki en hundrað
prósent amerísk hryllingsmynd,
sem börnum er bannað að sjá.
Ef ég man rétt, þá eru sýnd sex
morð í stykkinu og eitt sjálfs-
morð. Svo eru — til ábætis —
sýndar nokkrar hauskúpur, sem
fullyrt er að séu ekta „af mönn-
um, sem lifað hafa“ eftir því,
sem Þjóðleikhússtjóri segir, en
ekki af mönnum „sem dáið hafa“
eins og Loftur Guðmundsson
virðist heldur viljað hafa.
Já, vel á minnst. Þarna sjást
líka tveir miklir dánumenn, þeir
Guildenstern og Rosencrantz,
njósnarar af Guðs náð. (Með
öllu óskyldir Guðlaugi Rósin-
krans, eftir því sem bezt er vit-
að, enda af öðru sauðahúsi).
Eini þokkalegi maðurinn í
stykkinu, sýnist mér vera Hor-
atio, vinur Hamma. Hann kem-
ur alls staðar fram sem sann-
ur heiðursmaður, enda kveður
ekkert að honum og hann hefur
engin áhrif á leikinn, eins og
eðlilegt er.
En látum þetta nægja til að
kynna persónumar. Við skuj-
um aðeins fara yfir söguþráðinn,
til að gera fólki auðveldara að
fylgjast með, ef það nær ein-
hverntíma í miða á þessa stór-
felldu sýningu.
Sagan byrjar á því, að pabbi
Hamma, kóngurinn í Danmörku,
deyr. Hammi er þá ekki heima,
en kemur í hvelli, þegar hann
fréttir af þessu, en elsku mamma
er þá þegar komin í bólið hjá
föðurbróður hans, og sá verðugi
Framliald á bls. 51.
VIKAN 3. tbL
29