Vikan - 17.03.1977, Qupperneq 16

prest. Það voru kaþólskir prestar
með okkur þarna ytra, sem voru
góðir alkóhólistar en einnig ötulir í
að uppfræða okkur um gildi
trúarinnar. Þessir ráðgjafar sögðu
aldrei við mann: Þið eruð nú öll
geðveik, greyin mín, enda er
fyrsta boðorðiö að segja aldrei
neikvæðan hlut við sjúklinginn,
meðan hann er að fara í gegnum
þetta, alltaf talað um hið jákvæða.
Tómas: Við fáum að sjálfsögðu
vissa skoðun á því, hvernig þessi
lækning á aö fara fram, einfald-
lega vegna þess að ákveðinn
lækningamáti hefur gerbreytt lífi
okkar.
Hrafn: Það sló mig, hvað
Vífilsstaðir er flott staður, og
Freeport stenst engan samjöfnuð
að því leyti.
HHmar: Það ætti að byrja á því
að loka deildinni á Kleppi, vegna
þess að þangað fara menn ekki fyrr
en þeir eru mjög langt leiddir. Ég
er ekki að deila hér á Klepp sem
sjúkrahús, heldur að þarna skuli
vera blandaðar deildir, og ég hef
grun um, að spítali, sem eingöngu
er fyrir alkóhólista, geti stytt of-
drykkjutímabilin hjá mörgum.
Ég myndi hafa afvötnunardeild á
Vífilsstöðum og hafa síðan endur-
hæfingardeildina langt upp í sveit.
PILLUM SAGT STRÍÐ
ÁHENDUR
— Hrafn, þú hefur í persónu-
legu samtali minnst á samspil
drykkju og lyfjatöku. Viltu lýsa
skoðunum þínum á því máli?
Hrafn: Það eru til menn, sem
bara nota pillur, og það eru til
menn, sem aðeins nota alkóhól.
16VIKAN 11. TBL.
Oft blandast þetta lítillega saman.
Ef við segjum, að ein Valium 10 sé
sama og tvöfaldur sjúss, og drekki
maður tvöfaldan sjúss með, þá
fáum við ekki fjórfaldan sjúss út úr
dæminu, heldur sexfaldan, þar
sem vímugjafarnir magna hver
annan. Slík vímunotkun eyðilegg-
ur líkamann miklu fljótar, menn
leiðast út í sterkara og sterkara og
geta orðið morfínistar á endanum.
Ég get nefnt dæmi um mann, sem
notaði allmikið hass, en drakk lítið
samfara hassinu. Þessi maður varð
samt að leita hjálpar á Vífilsstöð-
um vegna víndrykkju. Skömmu
eftir að hann kom þaöan, þurfti
hann að fara til læknis vegna
bólgu og fékk þá deyfingu, sem
veikti það mikið viðnámsþrótt
hans, að hann skellti sér í
hássveislu, og daginn eftir fór
hann í „ríkið," og drakk hálfa
flösku, án þess að taka hana frá
vörunum. Hann varð síðan ofur-
ölvi, en áttaði sig og leitaði hjálpar
á ný. Þetta sýnir, hvað við þurfum
að vera á verði. Við eigum til
dæmis að segja lækni frá því, ef
um uppskurð er að ræða, að við
séum alkóhólistar, vegna þess að
meira magn þarf af eter til að
svæfa okkur en ósjúkt fólk. Ef við
fáum venjulegan skammt, getur
læknirinn búist við, að við rísum
upp í miðjum uppskurði og
bjóðum góðan dag!
Tómas: Ég er lifandi dæmi um
þetta. Ég var næstum dauður, af
því að ég sagði læknum ekki frá
því, að ég væri alkóhólisti. Ég
hafði þremur mánuðum áður en
þetta gerðist verið svæfður stuttri
svæfingu. Svo þurfti ég aftur á
spítala eftir heimkomu erlendis
frá, en í þessari ferð hafði ég
drukkið meira en venjulega. Ég fór
inn á spítalann og var skorinn upp
vegna kviðslits. Þeir þurftu hvað
eftir annað að dæla í mig, meðan
á aðgerðinni stóð, því ég hafði svo
mikla mótstöðu. Þetta endaði
uppi á gjörgæslu, og þegar þeir
gátu loks vakið mig eftir þessa
miklu inngjöf, var líkaminn allur úr
lagi genginn, og það þurfti að
gefa mér adrenalín og fleira.
Hrafn: Munurinn á eter og
Tómas Agnar Tómasson:
,,Það er sagt um alkóhólista
að eitt glas sé of mikið, en
fimm flöskur of lítið..."
ethylalkóhóli er eitt mólekúl af
vatni!
HHmar: Taugaróandi lyf er
algjörlega forboðið fyrir alkóhól-
ista. Öll lyf, sem hugsanlega hafa
hugarfarsbreytingu í för með sér,
eru stórhættuleg.
Hrafn: Ég tek ekki einu sinni
magnyl við hausverk.
HHmar: Tökum sem dæmi
hóstasaftina. inærallrihóstasafter
alkóhól eða róandi lyf, og það
stendur á flöskunum litlum stöf-
um: Vinsamlegast akið ekki bif-
reið, ef þér hafið tekið tvær
teskeiðar. Við myndum finna á
okkur af þessu, og það myndi
valda breyttu hugarfari.
Tómas: Við verðum að vera
sérstaklega varkárir, megum ekki
taka inn lyf nema í neyðartilfellum
og þá undir lækniseftirliti.
— Haldið þið, að fólk geri sér
almennt grein fyrir þessu?
Tómas: Þaö hefur enga hugynd
um þetta...
HHmar: Og jafnvel læknarnir
vita það ekki. Ég var tekinn í
magaspeglun á Landspítalanum,
og þeir gáfu mér við fyrstu
speglun venjulegan skammt af
valium í æð, næst tvöfaldan
skammt og í þriðja skiptið
fjórfaldan skammt. í öll skipt-
in eftir allar aðgerðirnar sat
ég frammi á gangi og las blöð-
in, reykti og borðaði minn
mat. Undir venjulegum kringum-
stæðum heföi ég átt að vera
steinsofnaður upp í rúmi. Þeir
hlógu og skemmtu sér yfir þessu
furðuverki. Þeir áttuðu sig ekki á
mér, og þó var ég búinn að segja
þeim, hvað ég drakk mikið, —
tvær flöskur á dag! ,,Er það hvít-
vín?" sögðu þeir.
Hrafn: Það er tilfellið, svona er
þetta. Við fengum fyrirlestur um
þetta á Freeport og síðan skýrslu,
sem ég á og blaöa oft í mér til
fróðleiks.
HHmar: Vitið þið, hvað það eru
margar kerlingar í Ameríku, sem
drekka munnskolvatnið Listerin
sem áfengi — það er jafnsterkt og
Campari.
Hrafn: Ég vissi ekkert um þetta,
fyrr en ég fékk lista yfir efni, sem
eru seld án lyfseðils, en eru
hættuleg alkóhólistum.
HHmar: Hugsiö þið ykkur alla
alkóhólistana, sem fara til læknis
og segjast ætla að reyna að hætta
að drekka. Læknirinn nennir ekki
að hlusta á röfliö og er fljótur að
skrifa upp á lyfseðil fyrir valium.
Viðkomandi fer heim og segir
konunni, að hann eigi að taka
JAFNVEL LÆKNAR VITA
ÞAÐ EKKI