Vikan - 17.03.1977, Page 40

Örugg og nýtískuleg
kven- og
karlmannsúr
á mjög hagstæðu
verði.
Kynnið yður
WIHW
1
____________________________________:
„Gott kvöld,” sagði ég og rödd
mín gerði hvorki að fæla hann frá né
bjóða upp á frekari samræður.
„Það er dásamlegt útsýni
héðan,” hélt hann áfram og benti i
áttina að höfðanum, sem stóð
handan við flóann.
Þegar ég samþykkti þetta settist
hann við næsta borð, vildi sýnilega
ekki hætta á, að ég neitaði honum
að setjast hjá mér. Þegar þjónninn
kom með kaffi handa honum
þakkaði hann kurteislega fyrir sig.
„Hefurðu dvalið hér lengi?”
spurði Stark mig.
Hann var einn af þeim, sem
reynir, það mátti hann eiga, og
hann var ekki að stíga í vænginn
við mig. Ég bægði frá mér öllum
hæðnisV'gum hugsunum. Ef til vill
var hanh einungis leiður á siá'fut.
sér og einmana eins jg eg. Ég sagði
honum. ég hefði komið til
eyjarinnar í gær, en gætti þess að
minnast ekki á ástæðuna fyrir
komu minni. Hann tók þessu svo,
að ég væri þarna i leyfi og það var
ágætt.
,,'Ég er að koma frá Möltu og
ætla að dvelja hér í nokkra daga, en
ég get ekki sagt eð mér geðjist að
þessum stað,” sagði hann. „Lífið er
alltof frumstætt hér. Ég tók leigubíl
frá ferjunni og í höfuðstað
eyjarinnar. Heitir hann ekki Ra-
bat?”
„Jú, það er gamla nafnið yfir
hann, en núna er hann venjulega
nefndur Victoria.”
Nú - jæja, bíllinn stansaði á
aðaltorgi Victoriu, en ég hafði ekki
einu sinni fyrir því að fara út úr
honum. Þá stakk bílstjórinn upp á
þessum stað við mig. Mér er sagt,
að næturlífið sé hvað líflegast hér.”
Mér varð hugsað til baranna nið-
U’.- við höfnina og ég gat 'ekki
ímyndað mér, hvað hr. Stark ætti
við með þessu tali um næturlíf.
Hann hefði átt að vera um kyrrt á
Möltu.
,, Heitir ekki eigandi þessa hótels
Jarvis?" spurði hann.
„Jú, rétt er það.”
„Ég þekkti eitt sinn mann með
því naíni. Hann settist að einhvers
staðar hér á þessum slóðum. En
þessi er of ungur til þess að geta
verið sá. Á hann nokkra ættingja
hér?”
„Já, það held ég.”
„Þekkirðu þá?”
Ég furðaði mig á hvers vegna hr.
Stark spurði mig þessara spurninga
í staðj' - ' -A. *-;i Randals.
Ég hafðí enga lö'ngun til þess að
vera dregin inn í persónuleg málefni
hans og eftir stutta umhugsun
kvaðst ég ekki þekkja þetta fólk.
Þetta var hvít lygi eða kannski
óskhyggja. Ég hafði hitt föður
Randals, þegar hann bjó á Möltu,
en ég taldi mig engan veginn þekkja
Edgar Jarvis. Dóttur hans þekkti
ég hins vegar of vel. Ég hataði
hana enn fyrir að hafa krækt í
unnusta minn.
„Mér datt það nú bara svona í
hug,” sagði Stark.
Vera mátti, að hann hefði séð mig
og Randal skiptast á fáeinum
orðum fyrir kvöldverð, en það hafði
raunar einungis verið venjuleg
kurteisi milli hótelstjóra og gests.
Enginn hefði getað ímyndað sér,
að þennan sama dag, hefðum við
setið saman á bar. Því síður að ég
þekkti nokkuð til ættingja hans.
Þjónninn kom nú með koníak,
sem Stark hafði greinilega þegar
HÆTTULI
pantað. „Má égbjóða þér að setjast
hjá mér?” sagði Stark, en ég
þakkaði honum kurteislega fyrir
gott boð.
Eins fljótt og mér þótti til-
hlýðilegt fór ég aftur inn á hótel, en
ætlaði síðan að rölta niður í
fjölfarnari götur Xlendi. Þegar ég
kom út aftur var Stark farinn.
Kaffibollinn og glasið stóð tómt á
borðinu. Ég átti ekki von á þvi, að
hann myndi dvelja lengi á Gozo.
Þegar ég fjarlægðist hótelið kom
ég auga á mann, sem ég var viss
um, að ég hafði séð kvöldið áður
sitjandi á bekk. Ég fann lyktina af
sígarettunni hans, áður en ég sá
sjálfan manninn, og þetta sló mig
út af laginu. Síðan gekk ég rakleitt
framhjá honum án þess að svo
mikið sem líta á hann.
Ég held, að hann hafi hvorki
hreyft sig né litið upp, en þegar ég
kom að einni hárnálarbeygjunni á
stígnum, sá ég þybbinn náunga fara
yfir grýtta urð og stytta sér leið að
veginum, sem lá heim að hótelinu.