Vikan - 17.03.1977, Síða 43

klædd og virtist hverfa inn í bak-
grunninn.
Það skrjáfaði í umbúðapappím-
um, er hún pakkaði inn blússunni,
en því næst horfði Rosa þegjandi á
okkur. Ég leit hjálparvana á hana,
en átti svo sem ekki von á neinni
aðstoð úr þeirri áttinni. Kring-
umstæðurnar skírskotuðú gréini-
lega til kímnigáfu hennar.
„Vitaskuld get ég keypt þessa
blússu handa þér,” sagði Randal,
„ogþótt meira væri.” Svo fór hann
að hlæja og vildi greinilega slá
þessu öllu upp í kæruleysi. Veistu
nema ég og Rosa séum í slagtogi
saman, hún ávarpi fyrir mig ungar
stúlkur og ég komi þeim svo til
bjargar.”
Ekki veit ég hvað þú telur þig
græða á því, enda hlýtur svona
vefnaður að vera mjög dýr. Það
tekur áreiðanelga fleiri vikur að
fullvinna bhissu af þessu tagi.”
„Mér þykir vænt um, að þú
skulir kunna að meta hana,” sagði
Randal. „Og ég er líka viss um, að
það hefur meiri þýðingu fyrir Rosu en
nokkuð annað. Er ekki svo?”
Hann hækkaði röddina þannig að
gamla konan heyrði til hans. Hún
kinkaði kolli og brosti af ánægju.
Ég átti engan leik. Það hefði verið
dónalegt af mér að þiggja ekki
gjöfina og ég þakkaði þeim báðum
kærlega fyrir. Ég tók pakkann og
Randal brá höndinni undir arm mér.
En hvað þarf nú annars lítið til
þess að konu finnist hún vera
miðpunktur alls, hugsaði ég, smá-
gjöf, hlýlegt bros. Mér þótti gott,
að Randal skyldi leiða mig og gerði
ekkert til þess að fjarlægjast hann,
er við komum út á gangstéttina.
Við gengum þama meðfram
hafnarbakkanum, en komum siðan
við á kaffihúsi og fengum okkur
kældan drykk. Það var notalegt að
vera í fylgd með honum og þurfa
ekki að hanga heima á hóteli. Eins
hafði ég gaman af ýmsu, sem hann
sagði mér um sjálfan sig.
Hann kvaðst hafa verið við söng-
nám áður en hann gerðist hótel-
eigandi, en hætt við að verða ein-
söngvari, vegna þess að hann taldi
sig ekki hafa næga hæfileika í þá
átt.
Ég tók ekki eftir að hr. Stark,
hinn dularfuili gestur hótelsins,
yfirgaf borð sitt á næsta bar, fyrr en
hann rambaði fram á okkur þarna.
„Jæja,” sagði hann þvoglu-
mæltur, því að hann var töluvert
drukkinn, „svo að fröken tsmoli
Prescott neitaði því, að hún þekkti
nokkuð til ættingja Randal Jarvis.”
Hann slagaði og það var rammur
áfengisþefur út úr honum. Randal
spratt á fætur og stillti sér upp á
milli okkar , en Stark hélt áfram að
þusa.
„Þú neitaðirþví,” endurtók hann
biturlega. „En ég sá þig með gamla
refnum, Edgar sjálfum, og nú situr
þú hérna ásamt syni hans. Þú hefur
sannarlega átt annríkt i kvöld!”
Stark virtist æði reiður og Randal
ýtti honum frá borðinu á áttina að
ströndinni og ákafinn í honum var
mun meiri, en efni stóðu til. Fólkið í
kring virtist ekki átta sig á því hvað
væri á seyði. En brátt kom Randal
aftur.
Hann dustaði sand úr buxunum
og ég spurði óttaslegin: „Hvað
gerðirðu eiginlega við hann?”
„Ég dýfði honum í sjóinn til þess
að láta renna svolítið af honum, en
skildi hann síðan eftir á strönd-
inni,” sagði hann stuttaralega.
Síðan tók Randal í handlegginn á
mér og nánast dró mig eftir hafnar-
bakkanum. Svo komum við á stíg,
sem lá heim að hótelinu. Mikið var
þetta ólíkt fyrri hluta gönguferðar
okkar.
„Erþað rétt, að þú og faðir minn
hafið verið að ræða saman?” spurði
hann allt í einu.
„Já,” svaraði ég ráðvillt, „ogþví
ekki það? Hann þekkti föður minn
og var raunar mjög vingjarnlegur
við mig.”
Ég ætlaði að bæta því við, að
Edgar Jarvis hefði boðið mér í te, en
þá sleppti Randal reiðilega á mér
takinu. „Góða nótt,” sagði hann
stuttur í spuna, en skundaði síðan á
undan mér.
Góð byrjun á vináttu hafði farið
út um þúfur, en hvers vegna vissi
ég ekki. önug og ringluð gekk ég
stíginn heim á hótel, fór siðan í
rúmið, en gat ekki sofnað.
Ég snéri mér fyrst ó aðra hliðina
svo á hina, sparkaði af mér
sænginni, en samt var mér of heitt.
Randal hlaut að vera meira en
lítið ósáttur við föður sinn, hugsaði
ég. Hann hafði sagst búa fjarri fjöl-
skyldu sinni, vegna þess að hann
kysi að hafa það svo. Meira vissi ég
ekki. En viðbrögð hans við því, að
ég skyldi hafa rætt við Edgar
Jarvis voru ógnvekjandi.
Mér var ómögulegt að sofna og
fór fram úr og baðaði andlitið upp
úr köldu vatni. Síðan gekk ég út ó
svalimar og horfði á, er eldaði aftur
af nýjum degi. Ég var hins vegar
alls ekki eina vitnið að þessu
kraftaverki.
Ég heyrði skrjáf í laufi rétt fyrir
neðan svalirnar. Var þetta kannski
einhver morgunhani á leið i laugina?
Nei, það var einum of snemmt til
þess. Ég hallaði mér út yfir hand-
11. TBL. VIKAN43