Vikan - 09.07.1942, Síða 3

VIKAN, nr. 23, 1942
\
3
Húsmœðraskólinn í Reykjavík
Framhald af forsíðu.
Konurnar eru oft duglegar, þegar þær
hefjast handa um að koma í fram-
kvæmd hugsjónamálum sínum. Þær
hafa sýnt þetta á ýmsan hátt og núna síð-
ast með stofnsetningu húsmæðraskóla í
Reykjavík. Það var brýn þörf á slíkri
stofnun í höfuðstaðnum, eins og aðsóknin
að skólanum sýnir. Er það víst, að skóli
þessi verður mjög vinsæll og kemur til með
að stækka og færa út kvíarnar strax og að-
stæður leyfa. Mun það hafa háð nokkuð
starfseminni í vetur, að innrétting skóla-
hússins var hvergi nærri fullgerð, þegar
kennsla hófst. En vel og snyrtilega virðist
öllu þar fyrir komið.
I vetur starfaði skólinn í tveim deildum
auk kvöldnámskeiða og voru tuttugu og
fimm nemendur í heimavist, en tuttugu í
heimangöngudeild. Kvöldnámskeiðin voru
tvö, annað stóð yfir í þrjátíu kvöld og hitt
í tuttugu og voru sextán stúlkur á hvoru
fyrir sig.
Þetta er fyrsti alhliða húsmæðraskóli,
sem starfræktur er í Reykjavík.
Námsmeyjar silja við handavinnu uppi i heima-
vistarherbergi.
Skólinn hefir notið ágætra kennslu-
krafta: Handavinnu kenndi frú Ólöf Blön-
dal, vefnað frú Erna Ryel, með aðstoð frk.
Salome Gísiadóttur, matreiðslu við dag-
skólann og kvöldnámskeiðin frúrnar Elísa-
bet Jónsdóttir og Fjóla Fjeldsted, með að-
stoð frk. Kristjönu Pétursdóttur, en frk.
Ingibjörg Júlíusdóttir hafði hana á hendi í
heimavutinni. Leikfimi kenndi frk. Sonja
Karlsson, heilsufræoi frk. María Hallgríms-
dóttir og frú Sigríður Eiríksdóttir, hjálp í
viðlögum Jón O. Jónsson og teikningu
Kurt Zier. Fyrirlestrar voru fluttir af
og til.
Mikið hefir verið saumað, prjónað, hekl-
að og ofið í skólanum og er það, sem vér
höfum séð af þessari handavinnu prýði-
lega gert og fallegt áferðar.
í skólanefndinni eru frú Ragnhildur Pét-
ursdóttir, formaður, frú Kristín Ólafsdótt-
ir, frú Guðrún Jónasson, frú Laufey Vil-
hjálmsdóttir og frú Vigdís Steingríms-
dóttir.
Mikið var undir því komið, að val for-
stöðukonu húsmæðraskólans tækist vel.
Lögðu þær konur, sem undirbjuggu málið,
mjög fast að frú Huldu Stefánsdóttur á
Þingeyrum í Austur-Húnavatnssýslu, að
liún tæki starfið að sér. Var hún treg til
þess lengi, af ýmsum ástæðum, sem hér
skulu ekki greindar, en lét þó að lokum
undan, málstaðarins vegna, þótt örðugt sé
þetta fyrir hana, búsetta norður í landi.
En frú Hulda er fyrir allra hluta sakir hið
bezta hæf til þessa starfs. Hún er fædd 1.
janúar 1897 á Möðruvöllum í Hörgárdal,
dóttir Stefáns Stefánssonar, hins alkunna
kennara, og konu hans Steinunnar Frí-
mannsdóttur. Fluttist hún með foreldrum
sínum til Akureyrar og ólst upp í Gagn-
fræðaskólanum þar. En frá Akureyri fór
hún að Þingeyrum árði 1923 og giftist Jóni
Pálmasyni og hafa þau búið þar síðan. Hún
sigldi 1916 og 1919 og var á húsmæðra-
skóla og við annað nám.
Frú Hulda var forstöðukona Húsmæðra-
skólans á Blönduósi í fimm ár og hefir auk
þess haft námskeið heima á Þingeyrum.
Hún er gagnmenntuð kona og hlýleg og
virðuleg í framkomu.
Við skólauppsögn sagði frú Hulda m. a.:
Það var á það bent af formanni skólanefndar
fyrir stuttu, að þið væruð nú í lok námstímans
með nokkrum öðrum svip en þegar þið komuð
hingað. Ykkur hefir ef til vill fundizt þetta fjar-
stæða. Þið komuð hingað frá góðum heimilum
og ykkur hefir þá sennilega fundist það öfgar,
að svo stutt skólavera, sem hér um ræðir, gæti
haft áhrif á ykkur. En ég býst samt við, að for-
maður hafi séð rétt, en í hverju er munurinn
fólginn ? Hann er fólginn í því, að þið hafið hlotið
svolítið meiri þroska, þvi að réttilega stundað
nám gefur andlegan þroska um leið og það eykur
kunnáttu og leikni i starfinu. Skilningur ykkar
hefir örlítið vaxið í sambúðinni á fjölmennu heim-
ili á því, hve óendanlega mikils virði það er að
vera góður félagi og samverkamaður. Hversu
nauðsynlegt það er fyrir samferðamennina, að
hver einstaklingur hugsi ekki einungis um sinn
hag, hugsi bara um að ryðja sína götu, heldur
hugsi einnig um að ryðja braut samferðafólksins
og létta því gönguna. Ég vona, að ykkur hafi
skilist betur en áður, hver nauðsyn ber til að
standa saman, ef eitthvað á að ávinnast. „Sterkur
fór um veg þá var steini þungum lokuð leið fyrir.
Ráð at hann kunni þó ríkur sé og hefðu þrir um
þokað.“
Minnist þess, góðu námsmeyjar, að aldrei hefir
isl. þjóðin haft meiri þörf fyrir góðar og sjálf-
stæðar konur sem staðið geta vörð um gömul
og ný verðmæti henngr. Gleymið ekki að stunda
þær höfuðdyggðir, sem fleytt hafa ísl. þjóðinni
gegnum erlenda kúgun og allskonar harðrétti, en
það er nægjusemi, sparsemi, skyldurækni og trú-
mennska í hverju því starfi, er miðar að heill
okkar litlu þjóðar.
(Myndirnar tók Vigfús Sigurgeirsson).
Fyrsta röð:
1 heimavistinni: Vefarinn bregður gliti. Hún er að 1 vefjastofunni. Námsmeyjarnar standa fyrir aft''
vefa glitofið áklæði. an vefstólana. 1 stólunum eru glitofnir púðar.
Efnið er að mestu íslenzk ull.
önnur röð:
Þrír „bakarar" hræra kökur. í eldhúsi heimavistarinnar. Eidavélarnar eru fjór-
ar og stúlkurnar eru í óða önn að matbúa.
. Þriðja röð:
Þrjár námsmeyjar í heimavistardeild hræra kök-
ur. Ein brýtur egg, önnur viktar, þriðja hrærir.