Vikan - 09.07.1942, Side 13

VIKAN, nr. 23, 1942
13
Og pau ætla að verða hjón.
Framhald a£ bls. 4.
Hún spurði hann ekki, hvor hefði unnið
eða, hvernig leikurinn hefði verið. Henni
stóð alveg á sama um það.
„Komið og setjizt við borðið,“ sagði frú
Wittle.
Þau settust við borðið.
„Hvert förum við?“ spurði stúlkan.
„Þangað, sem þú vilt,“ sagði Bert.
„Hvað er nú sýnt á ,,Regal“?“
„Norma Shearer eða eitthvað annað.“
„Ég er svo hrifin af Normu Shearer. Við
skulum fara þangað, eigum við það ekki?“
„Eins og þú vilt.“
„Langar þig til þess að fara?“
„Mér er sama, hvert ég fer.“
Þau fóru út undireins og þau voru búin
að drekka teið. Það var hér um bil tíu
mínútna gangur til „Regal“. Þau fóru og
stóðu í röðinni til þess að fá miða á níu
penny. Bert keypti blað af strák, sem gekk
meðfram röðinni og fór að lesa fréttirnar
af knattspyrnunni. Þau færðust hægt
áfram eftir því, sem fólkið komst að. Bert
hélt áfram að lesa blaðið og gaf Alice ekki
gaum. Hún þóttist hafa allan hugann við
það, sem var að gerast í kring um hana, en
við og við leit hún á hann og hnyklaði
brúnirnar, andvarpaði hátt, beit á vörina
eða stappaði niður fætinum.
Loks komust þau inn í kvikmyndahúsið,
en þá voru engin sæti auð. Þau urðu að
standa uppundir hálftíma. Þegar þau loks-
ins fengu sæti, hlammaði Bert sér niður og
stundi svo hátt og lengi, að kona, sem sat
á bekknum fyrir framan hana snéri sér
við, starði á hana og sagði: „Uss!“
Myndin reyndist vera ákaflega væmin.
Það voru löng atriði svo sorgleg, að marg-
ir áhorfendanna flöðu í tárum. Alice var
alltaf að sjúga upp í nefið og þurrka sér
um augun með vasaklútnum. Bert leiddist.
Hann iðaði í sætinu, stangaði úr tönnunum
með títuprjóni, hóstaði, ræskti sig, snýtti
sér tvisvar eða þrisvar svo glumdi í og
einu sinni tók hann meira að segja blaðið
upp úr vasanum og reyndi að lesa í því.
Stúlkunni gramdist þetta svo, að hún
var alltaf að ýta við honum með olnbog-
anum og reyna að fá hann til þess að
þegja. Að lokum ýtti hann svo harkalega
við henni, að hún gat ekki annað en hljóð-
að. Aftur snéri konan fyrir framan þau
sér við, starði á þau og sagði: „Uss!“
„Þegiðu sjálf,“ sagði Bert.
Tveir eða þrír aðrir litu við.
„Þögn!“
„Ró!“
Einhver fyrir aftan hrópaði: „Kastið
þeim út!“
Eftirlitsmaður kom til þess að sjá, hver
væri að valda þessum óspektum. Enginn
bærði á sér.
Eftir þessa mynd kom fréttamynd og
svo gamanmynd. Bert hló hátt að gaman-
myndinni og lét sig renna niður í sætið, svo
að hann sá varla tjaldið. Alice, sem sá
ekkert fyndið við gamanleikarann, smellti
stöðugt í góm og sagði Bert að láta ekki
eins og asni.
Klukkan var að verða níu, þegar þau
komu út úr kvikmyndahúsinu. Undireins
og þau komu út sagði Alice: „Ég held, að
þú hafið bara verið að sjá, hvað þú gætir
leyft þér.“
Bert sagði ekki neitt. Hann fór að flauta.
„Þér virðist þykja gaman að eyðileggja
allt fyrir mér,“ sagði stúlkan.
„Vertu ekki að þessu nöldri,“ sagði Bert.
Þau voru vön að fá sér göngu, ef veðrið
var gott, áður en þau fóru að borða kvöld-
verð. Veðrið var gott þetta kvöld, svo þau
lögðu af stað þegjandi. Þau gengu hægt,
og stúlkan nam af og til staðar til þess að
skoða í búðargluggana.
Er þau gengu fram hjá gullsmíðaverzl-
un, ýtti hún við Bert.
„Sjáðu þessa fallegu trúlofunarhringi!
Eru þeir kannske ekki fallegir? Og kosta
bara sex pund.“
„Þeir eru góðir,“ sagði Bert, „fyrir þá,
sem hafa ráð á því.“
„Sex pund eru nú ekki miklir peningar.“
„Ekki ef maður á nóg af þeim.“
Hann togaði í hana.
„Þrjár stúlkur, sem vinna með mér
ætla að opinbera á jólunum,“ sagði hún við
hann.
Hann sagði ekki neitt.
• „Sumar stelpurnar hafa verið að spyrja
mig, hvenær ég ætlaði að opinbera,“ sagði
hún.
„Þú getur sagt þeim frá mér, að þær
þurfi ekkert að vera að hnýsast í einkamál
annara.“
„Þú þarft ekki að tala svona við mig,
þótt þú gerir það við aðra,“ sagði stúlkan.
„Þú veizt, að ég vil það ekki.“
„Og ég vil ekki, að þessar stelpuskjátur
^tiiiiiiiiin •11111111111111111111 ii iii iiiiiiiinmii ii n imiii iii iiniiiiimiiuiiimiiiuiiiiiF/
) Dægrastytting |
^iimmmmmmmmmmmmiiiir ■imimmmmmmmmmmmmÞ'*
Orðaþraut.
ANGÁ
SN AR
E F N A
R AS A
S K A R
ATIÐ
SP AÐ
.KÚLA
Fyrir framan hvert þessara orða á að setja
einn staf, svo að ný orð myndist. Séu þeir stafir
lesnir að ofan og niður eftir, myndast nýtt orð,
sem er örnefni.
Gátur.
1. Þrífættur piltur
þrifinn og vandstilltur,
leikur við hendur,
þá lukkan á stendur,
fljóðum lið færir,
fóttroðinn samt er,
segðu hver sá er.
2. Tvíbein sat á þríbein, og hélt á einbein, þá
kom fjórbein og tók af tvíbein hans einbein; þá
reiddist tvibein og tók þríbein og setti í fjórbein,
svo fjórbein hlaut að missa sitt einbein.
séu að skipta sér af mínum einkamálum!"
„Þær ætla sér ekkert illt með því. Og
auk þess eru þær vinkonur mínar. Auð-
vitað fylgjast þær með?“
Bert fussaði. „Þær skipta sér alltof
mikið af því, sem þeim kemur ekkert við.“
„Þú getur ekki bannað fólki að tala.“
„Ekki, ef það hefir eitthvað að tala um.“
„Þetta er eitthvað að tala um.“
„Við hvað áttu?“
„Nú, við erum búin að vera saman í
meira en fjögur ár.“
„Þeim kemur það ekkert við, þótt við
verðum saman í önnur —/tuttugu — og
fjögur ár!“
„Ef til vill ekki. En mér kemur það við.“
„Við hvað áttu nú?“
Hún svaraði ekki.
„Hvern fjandann áttirðu við?“
„Það er nú kominn tími til þess, að við
opinberum."
„Ó, já, einmitt það? Og hver hefir nú
sagt þetta?“
„Ég segi það.“
„Þú segir það. Það er ágætt. Alveg
ágætt. Þú segir það. Gott og vel, en við
opinberum, þegar ég segi. Skilurðu það?“
Þau töluðu ekki meira saman.
Þegar þau, komu heim, var frú Wittle í
eldhúsinu. Það var búið að láta dúk á
borðið og á því stóð brauð, ostur og lauk-
ur í ediki. Það var heitt vatn í katlinum.
„Pabba þínum líður illa núna í kvöld,“
sagði frú Wittle við Alice. „Hann getur
varla lyft hendi.“
Alice sagði ekkert. Hún tók af sér hatt-
inn, fór úr kápunni og gekk upp stigann,
upp í svefnherbergið. Bert hengdi utanyfir-
föt sín á snaga bakvið eldhúsdyrnar. Síðan
settist. hann í ruggustól Wittles við eldinn.
„Hann veldur mér svo miklum áhyggj-
um,“ sagði frú Wittle við Bert, „ég veit
sannarlega ekki, hvað ég á að gera við
hann.“
Bert sagði ekki neitt. Hann kveikti sér í
sígarettu, dró að sér reykinn og starði inn
í eldinn.
„Hvað ætlið þið að borða?“ spurði frú
Wittle Alice, þegar hún kom niður.
Bert sagðist ætla að fá brauð með osti
og líka lauk í ediki.
„Hvað vilt þú, Alice?“
„Ekkert,“ sagði stúlkan. Hún var rauð-
eygð.
„Hvað er að þér?“
,,Ekkert.“
„Af hverju ætlarðu þá ekkert að borða?“
„Ég er ekkert svöng.“
„Ertu lasin?“
„Nei, það er ekkert að mér. Ég er bara
ekki svöng, það er allt og sumt.“
„Jæja. Ég spurði bara. Þú þarft ekki að
hvæsa að mér.“
„Sagði ég þér kannske ekki, að ég væri
ekki svöng ? Þú vilt líklega ekki að ég borði
bara til þess að maturinn hverfi. Eða er
svo?“
„Jæja, vertu nú ekki að þessu, Bert,
komdu og borðaðu."
Bert settist við borðið og borðaði brauð