Vikan - 17.11.1949, Blaðsíða 12

12
VIKAN, nr. 46, 1949
FELUMYND
Finnið þið aðra konu á myndinni?
en hún skyldi eftir bréf til yðar, og annað til
mín. Ég faldi yðar bréf.“
En hvað þetta líktist Denny! Enda þótt hún
væri alveg utan við sig, hugsaði hún samt um
að vernda þá fjölskyldu, sem hún svo dyggilega
hafði þjónað.
Og innst inni vissi Garth, að það hafði einmitt
verið þetta, sem hann hafði vænzt, allt frá síma-
hringingunni. En honum hafði virzt Lissa miklu
rólegri, þegar hann fór frá henni, og bréfið,
sem hún hafði skrifað honum seinna, og þar sem
hún sagði honum frá áformum sínum að fara af
landi burt eins fljótt og hægt væri, hafði full-
vissað hann um, að hún að lokum hafði lært að
taka lífinu rólega.
En svo hafði hún talað víð Tony. Og í dag
hafði Tony verið hjá Nödu. Hann hafði vogað
sér------Ægileg reiði gagntók hann.
,,fig gerði allt, sem ég gat fyrir hana,“ sagði
Denny, er hún sá svip hans. „Guð blessi hana,
mig dreymdi ekki augnablik um, að hún hefði
í huga að gera eitthvað þessháttar. Það er hræði-
legt, herra Garth. Og ég er hrædd um, að það
verði mikil vandræði í sambandi við þetta —
réttarhöld og þess háttar."
,,Mér þykir mjög fyrir því að hafa leitt allt
þetta yfir yður, Denny,“ sagði Garth. „Ég hefði
aldrei átt að koma með hana hingað."
„Þannig megið þér alls ekki tala.“ Denny var
nú aftur orðin hún sjálf. ,,Þér bjuggust aldrei
við, að þetta kæmi fyrir — og betra er, að það
kom fyrir hjá einhverjum, sem þér þekkið. Ég
hef losað mig við alla, sem hafa komið til að
skipta. sér af því, sem þeim kom ekki við.“
Garth settist og strauk hendinni þreytulega
yfir ennið. Aðeins, ef hann gæti verið viss um,
að blöðin legðu það ekki út á verri veg.
„Segið mér nú nákvæmlega frá þvi, sem kom
fyrir," sagði hann.
Það var ekki mikið að segja. Lissa hafði farið
1 gönguferð eins og hún gerði á hverjum degi,
og er hún kom ekki heim til morgunverðar, fór
Denny að verða hrædd. Og svo — seint um
miðjan daginn — hafði drengur nokkur komið
hlaupandi og sagt henni, að „unga konan" hefði
fundizt í fljótinu og verið væri að koma með
hana heim.
Þegar Denny hafði búið um rúmið — hafði
hún fundið þessi bréf. Henni fannst hún vera
neydd til að sína lækninum bréf sitt, en hann
hafði látið lögregluna fá það — mjög stutt bréf,
þar sem Lissa bað um fyrirgefningu fyrir þá
fyrirhöfn, sem hún hafi bakað henni, en sagði,
að henni fyndist ekki ómaksins vert að lifa leng-
ur.
Gamla konan hafði geymt bréf Garths. Hún
rétti honum það nú — þykkt bréf. Hann stakk
því í vasann.
Frú Dennyson tók lakið af líflausu verunni í
rúminu, og Garth stóð lengi kyrr og starði, og
bitur reiði fyllti hjarta hans. Veslings stúlkan!
Og þó var erfitt að finna tli meðaumkunar með
henni. Ólýsanlegur friður hvíldi yfir andliti henn-
ar.
Stuttu síðar fór hann niður aftur, og, þegar
ið upp úr vasanum og tók bréfið upp. Eins og
hann hafði búizt við, var þar einnig bréf til
Tonys. Hann lagði það til hliðar og fór að lesa
síðustu orð Lissu til hans sjálfs:
„Ég bið yður — fyrirgefið viér! Þér hafið
verið dásamlegur við mig, en ég get ekki lifað
áfram. Ég get heldur ekki vœnzt þess, að þér
haldið áfram — ég vil ekki vera yður til ama,
og þér hafið einnig aðra til að hugsa um. Ég
hef hugsað og hugsað, þangað til allt liring-
snerist fyrir augunum á mér, og ég get nú séð,
að allt það, sem komið hefur fyrir, er mér að
kenna. Ég veit nú, að allt er vonlaust. Ef til
vill er ég bleyða, en ég get ekki byrjað að lifa
ein míns liðs. Guð blessi yður — ef guð er til.
Ég lield að ég muni brátt fá að vita það.“
Lissa.
Garth álasaði sér fyrir það, sem komið hafði
fyrir. Hversvegna hafði honum ekki þegar i
byrjun verið ljóst, að taugar hennar gætu ekki
staðizt þessa raun? Og hann hugsaði: Ef ég
hefði getað sagt Nödu það, hefði .hún getað
hjálpað. Lissa þurfti að tala við aðra konu, sem
þekkti sögu hennar. Nú yrði Nada að fá að vita
það. Það hefði ef til vill verið betra, ef hann
hefði sagt henni það strax. Eða hversvegna
hafði hann ekki farið til Shirley?
Ó, guð, hugsaði hann óhamingjusamur og bit-
ur.
Hann hringdi til vinar síns, sjúkrahússlæknis-
ins, sem þegar hafði verið tilkynnt, hvað komið
hafði fyrir.
„Það er mjög slæmt að vera viðriðinn slíkt
mál, vinur," sagði Dr. Harvey Walton. „En
ekkert er hægt að gera við þvi nú. Ekki er
annað hægt, en að taka þvi vel. Komið hingað,
þá getið þér sofið hér í nótt.“
„Já, þakka yður fyrir!" Garth tók tilboðinu
með gleði. Hann og Walton höfðu tekið próf um
leið. Og Walton var duglegur og skynsamur mað-
ur. Það var heiman frá honum, sem Garth hringdi
til London.
Það leið stutt stund áður en hann fékk sam-
band. Svo heyrðist syfjuleg rödd Tonys í sím-
anum:
„Það er Garth — —“
„Hamingjan góða — á þessum tima nætur!“
sagði Tony. „Ef við þurfum að tala saman, eig-
um við þá ekki að gera það á öðrum tíma?“
,,Ég hef ekkert persónulegt að tala við þig
um,“ svaraði Garth, „en ég hef dálítið að segja
þér. Lissa Grey er dáin — hún drekkti sér í
dag.“
„Hvað ertu að segja? Guð minn góður!" Tony
var glaðvakandi.
„Hún skildi eftir bréf til þín,“ sagði Garth.
„Það mun eflaust koma þér í vandræði.1
„Meinarðu, að það muni verða líkskoðun og
yfirheyrslur ? Og, að það muni koma í blöðun-
um? Hver veit, að hún skildi eftir bréf til mín?“
Tony var utan við sig af hræðslu.
„Enginn!"
Tony andvarpaði af feginleik.
„1 al'máttugs bænum segðu þá engum frá þvi.
Heyrðu Garth, ef þessi saga verður sögð, er ég
búinn að vera. Allt er komið undir þessu flugi.
Og þú þekkir Bulverton gamla — —“
Já,Garth þekkti alltof vel Bulverton. Hann var
stjórnarmeðlimur í sjúkrahúsi Garths.
, „Ég er hræddur um, að þú krefjist of mikils
af mér, Tony,“ svaraði Garth.
„Heyrðu nú,“ sagði Tony. „Ég veit, að þér
finnst ég bölvaður þorpari, og ef þú ert mann-
legur, geturðu ekki annað en glaðzt yfir að hefna
þín á mér, en-------"
„Það er ekkert í sambandi við-------“
„Jæja — ég vil ekki ræða um það, en ég þarf
að segja þér svolítið viðvíkjandi heimsókn minni
til Nödu, sem er mikils virði fyrir framtíðar-
hamingju þína.“ Það var líkt Tony að hika, og
augljóst var, að erfitt var fyrir hann að segja
það, sem hann var að segja. „Það eina, sem ég
MAGGI
OG
RAGGI
Teikning eftir
Wally Bishop.
1. Maggi: Hvað sagðirðu að það héti, Palli?
Palli: Lirfa, það er að segja silkifiðrildi á
vissu þroskastigi.
2. Maggi: Er þá silkifiðrildi þarna inni?
Palli: Þetta eru vetrarheimkynni silkifiðrild-
anna.
3. Palli: Jæja, setjum nú svo, að þú komir
hingað næsta vor, athugaðir þennan stað, sæir
fallegt fiðrildi spretta upp. Hvað mundir þú álíta
um það?
4. Maggi: Ég mundi segja, að það væri vitlaus
lirfa!!!