Bjarmi - 01.03.1976, Síða 12

Eftirfarandi frásögn er eftir
amerískan kristniboðslækni,
sem starfaði í Kóreu í mörg
ár, William Chisholm að
nafni.
„Viljið þér ekki líta á þetta
barn?“ sagði kvenmannsrödd í
bænarrómi. „Það er ekki ennþá
einnar viku gamalt og er illa
brennt. Haldið þér, að það geti
lifað?“
Komið hafði verið með bamið
frá dal einum, þar sem við höfðum
verið að prédika fagnaðarerindið
og reyna að hefja starf. Móðirin
hafði komið á nokkrar af samkom-
um okkar, og nú, þegar barnið
hennar var veikt, kom hún fót-
fótgangandi til sjúkrahússins og
bar drenginn, í þeirri von, að
bjarga mætti lífi hans. Bamið var
einkabarn hennar og þar að auki
sonur, sem er mikils metið í Aust-
urlöndum, og hún var um fertugt.
ORDIÐ
Sjálf þarfnaðist móðirin mjög
læknishjálpar, en hún hafði gleymt
eigin þörfum vegna umhyggjunnar
fyrir litla drengnum.
„Já, ég held, að hann geti lifað,
ef þið verðið lögð inn í sjúkrahús-
ið, þar sem hann getur fengið rétta
meðferð."
„Það get ég ekki, því að ég hef
enga peninga," svaraði konan.
Það gæti ekki gengið að leggja
hann inn á deildina, þar sem veitt
var ókeypis læknishjálp, þar sem
hann gæti fengið lungnabólgu. En
einmitt um þetta leyti var eitt af
einkaherbergjunum laust, og þó að
móðirin hefði enga peninga, hvíld-
ust bæði hún og hinn dýrmæti son-
ur hennar i hreinum rúmfötum,
og fengu beztu hjúkrun hjá hjúkr •
unarkonunum, sem fengu brátt
mjög mikinn áhuga á barninu. Eftir
stuttan tíma var barnið úr alLri
hættu, og móðurinni leið svo vel,
að þau gátu farið heim aftur.
í dalnum, þar sem hún bjó, voru
íbúarnir mjög andvígir fagnaðar-
erindinu. Við höfðum komið þang-
að nokkrum sinnum og haldið all-
margar samkomur, en andspyrnan
hélt áfram, og við vorum nærri því
farnar að örvænta, að unnt yrði að
hefja þar reglulegt starf. Sum at-
vik, sem fyrir komu, voru mjög
einkennandi.
Á meðan við vorum þar einn dag-
inn, kom gamall maður til þess að
tala við mig. Hann hélt á einu af
spjöldunum, þar sem prentað var
á Jóh. 3,16.
„Líttu á þessi orð,“ sagði hann
og hélt spjaldinu á loft. „Ég kalla
þetta ekki góð tíðindi."
„Þú gerir það ekki. „Svo elsk-
aði Guð heiminn, að hann gaf son
sinn eingetinn, til þess að hver sem
á hann trúir glatist ekki, heldur
hafi eilíft líf.“ Er það ekki þetta,
sem þessi orð gefa til kynna?“
„Jú, það er einmitt."
„Hvers vegna telur þú ekki svona
dásamleg orð góð tíðindi?“
„En þau fela í sér, að maður
öðlist ekki eilíft líf, ef maður trúir
ekki, er það ekki?“
„Jú, það er meiningin," svaraði
ég. „Þetta er alveg rétt hjá þér.
Hvers vegna ekki að trúa?“
En það vildi hann alls ekki gera.
Við annað tækifæri ókum við út
eftir saman, ég og Kim öldungur.
Við ætluðum að halda samkomu í
garðinum hjá heimili einu. Það var
kvöld, og mikill mannfjöldi hafði
safnazt saman. En fólkið hafði enga
samúð með okkur. Eftir að sungn-
ir höfðu verið nokkrir söngvar, ætl-
aði ég að fara að prédika, þegar
ungur maður, sem virtist vera for-
sprakki þeirra, sem andvígir voru
starfi okkar, greip fram í fyrir mér
með því að spyrja spurningar. Öll
framkoma hans og hreimurinn í
rödd hans gaf til kynna, að hann
langaði til þess að koma okkur á
kné, ef unnt væri, og ef til vill að
hleypa samkomunni upp.
Mér datt fyrst í hug að svara
honum á sama hátt og hann spurði,
en þar var andi Guðs ekki að verki.
En þá skaut skyndilega upp í
huga mínum ritningarorði: „Er
ekki orð mitt eins og eldur, eins
og hamarinn, sem sundurmolar
klettana?"
Ég gerði mér grein fyrir, að ekki
dygði að ganga alveg fram hjá hon-
um, og auk þess fann ég, að spurn-
ing hans gæti orðið til þess að
leggja hindrun í veg fyrir boðun
fagnaðarerindisins, svo að ég sagði
við unga manninn:
„Þú hefur spurt mjög sann-
gjarnrar spurningar. En ég er út-
lendingur, og þér stendur eflaust
alveg á sama um, hvaða skoðun
útlendingur hefur á þessu máli. En
Kim öldungur er Kóreumaður eins
og þú, þó að skoðun þín hafi ef-
laust jafn mikið gildi og skoðun
Kims öldungs. En við erum hér
með bók, sem er kölluð Biblían.
Hún gerir kröfu til þess að vera
komin frá Guði, og þó að undar-
legt þyki ef til vill, hefur hún ein-
mitt svar við þessari spumingu.
Það er ekki nema sanngjamt, að
þú lofir okkur að lesa það, sem
Biblían segir um þetta. Viltu gera
svo vel að hlusta, á meðan Kim
öldungur les kafla úr ritningunni,
sem svarar spurningu þinni.“
Kim öldungur var merkilegur
maður. Hann var kallaður „ríki öld-
eins og
ungurinn", sumpart vegna skringi-
legs flókahatts, sem hann hafði á
höfðinu. Einhver af kristniboðun-
um á undan okkur hlýtur að hafa
gefið honum þennan hatt. Það var
enginn hattur í bænum honum lík-
ur. En að undanteknum hattinum
átti hann mjög lítið af þessa heims
gæðum. En hann átti þó nóg af
himneskum auðæfum. Hann þekkti
Drottin á mjög raunverulegan hátt
og var alltaf að tala um hann við
aðra.
Kim öldungur fann ritningarstað-
inn og las hann. Það var fullkom'ið
svar við spumingu unga mannsins.
En ungi maðurinn var ekki ánægð-
ur. Hann kom aftur með aðra
spurningu.
„Já, þessi bók, Biblían, hefur líka
svar við þessari spurningu. Hlust-
aðu aftur á, er Kim öldungur les.“
Og Kim öldungur las ritningarkafl-
ann skýrt og greinilega, svo að allir
viðstaddir gætu heyrt.
Enn var ungi maðurinn ekki
12