Æskan - 01.05.1949, Qupperneq 7

ÆSKAN
ÆSKAN
1 - 1 L ' 0 x X X X X X X XXX* £ » X X >/ sx >.< >.< y< y< y< >.< >.< >.<
Lasnælu ibreri o. i£$
Loksins gat Kata sezt niður og hvílt sig. Klukkan
var orðin sjö og búið að loka brauðbúðinni. Það
hafði verið mikið að gera allan daginn, og Kötu
verkjaði í fæturna af þreytu.
Kata og móðir liennar unnu fyrir heimilinu, því
faðir Kötu hafði drukknað veturinn áður.
Systkinin voru fimm, svo mamma varð að taka
saum og hugsa einnig um heimilið, svo fáar voru
fristundirnar.
Kata var aðeins fimmtán ára. Hún liafði ekkert
lialdið áfram að læra, þegar liún var búin með tvær
unglingadeildir.
En hvað örlögin mannanna gátu verið misjöfn.
Stella, vinkona Kötu, var komin i menntaskólann
og hafði nóg af öllu. En af hverju var þetta svona?
hugsaði Kata. Hvað hafði Stella verið hetri en Kata?
Hafði hún ekki hlegið og spottað krypplinginn, sem
var vanur að standa við skólatröppurnar? Það Iiafði
Iíata aldrei gert.
„Til hvers ert þú í vinnu upp á kaup og situr
svo auðum liöndum og gerir ekkert?“ var sagt hast-
arlega lijá lienni. Hún hrökk upp úr hugsunum sín-
um.
„Eg bið ... afsökunar ... ég ...“
„Svona, engar afsakanir, haltu hara áfram við
vinnuna,“ sagði forstjóri brauðgerðarinnar. Hún átti
eftir að þvo brauðbakkana, svo hún mátti til að
lialda áfram. Henni varð litið út um gluggann, út
x dimmt desemberkvöldið. Lítil slúlka stóð undir
götuljósi, blá af kulda og skjálfandi. Ósjálfrátt
kallaði hún í bai-nið og benti henni að koma inn.
Hikandi kom litla stúlkan inn í lilýjuna og settist.
„Er þér ekki kalt vina mín?“ spurði Kata. „Hvað
ert þú að gera svona fáklædd úti?“
„Ég er að selja lásnælur, ég vinn okkur rnöminu
nokkra skildinga inn með því,“ svaraði litla stúlkan.
,,í kvöld gekk mér hálfilla, svo ég á dálítið eftir og
mig langaði til að klára það.“
„Hérna færðu mjólkursopa og heitar bollur,“ sagði
Kata,“ „og svo er ég að liugsa um að kaupa það,
sein þú átt eftir af nælunum þínum,“ bætti hiui
hikandi við. Hún liafði í huganum fimm króna seð-
ilinn, sem prúðbúna konan liafði gefið lienni í morg-
un. Nær hefði nú verið að gefa mömmu hann, en
svo liugsaði Jiún um litlu stúlkuna, sem sat þarna
með tárin i augunum.
„Hvað kostar það, sem eftir er?“ spurði Kata.
„Þrjár krónur, tuttugu og fimm aura, það e—er
>x
>.<
NV{
w
>.<
>x
X
>.<
>/
>.<
w
>.<
y<
>.<
>•<
>.<
>•<
>.<
>x
>.<
y<
>.<
y<
>.<
>x
>.<
X
X
>x
>.<
y<
>.<
y<
>.<
^VerdL
ctunci
■
Íjrdu í S £*
'zumicir.
22* kr.
verflaun.
•fr Myndirnar eru aðeins merktar meá tölustöfunum t ^ Nú
það ykkar ánægjan að geta upp á því, af hverju mync^ar eru,
og þegar myndaflokknum verður lokið, að skrifa upp á b í númer
myndanna í réttri töluröð og aftan við þau af hverju rnynC 'rr»ar eru.
Ekki verður tekið á móti neinum ráðningum fyrr en verðl^tiaþraut.
inni verður lokið í október — nóvember blaðinu í haust' 1 margar
réttar ráðningar berast, verður dregið um verálaunin. 1* ve *un eru
____. _ ... . ... Aj i
* ------ — --------------------
100 krónur. 2. verðlaun eru 75 krónur. 3. verðlaun eru k
ronur.
Fylgizt meá frá upphafi.
9.
>x
>.<
>x
>.<
x
>x
>.<
>.<
X
X
sx
>x
>.<
y<
>.<
>.<
>x
>.<
y<
>.<
y<
>.<
X
y<
>.<
X
y<
>.<
x
y<
>.<
X * & itt X S iiMti iK # * » í* * SK » X •« » K 5S
46
svo mikið, að þér . . . þér getið ekki keypt allt,“
stamaði litla stúlkan.
„Jú, jú, láttu mig fá þær allar og taktu fimm
krónuniar fyrir,“ sagði Kata ákveðin.
Litla stúlkan gapti af undrun og ætlaði að segja
eitthvað, en Kata kyssti liana á kinnina og féklc
lienni nokkrar hollur i poka og sagði: „Farðu nú
lieim, litla vina, og gefðu mömmu þinni bollurnar
og farðu svo að hátta, svo þú kvefist ekki, en hvar
áttu annars heima?“
„I litla liúsinu á liorninu á Hafnai’götu, ég missti
pabha minn i sumar, ég á þrjá bræður, tvo eldri
en ég, en einn er yngri,“ sagði litla stúikan, þaklcaði
fyrir sig og fór. Kata flýtti sér nú að ljúka vinn-
unni og liljóp heim. Mamma myndi annars fara að
óltast um hana.
Iíata sagði mömmu sinni svo frá þessum atburði
og tók nælurnar upp úr vasa sínum. En livað var
þetta. Þegar lnin opnaði hréfið, var litill miði inn-
an í, og á liann var letrað: „Sá, sem fær þessar
nælur, komi til eiganda verksmiðjunnar, sem býr
til þessar nælur og fái útborgaðar eitt þúsund krón-
ur.“ Kata hljóðaði upp yfir sig, en mamma hennar
sagði: „Guð hefur launað þér, livað þú vai’st góð
við litlu stúlkuna. Á rnorgun skaltu svo fara og
vita, hvernig i þessu liggur.“
Daginn eftir fór Ivata heim til eigandans. Hún
gekk hart, hún liafði fengið frí frá vinnu, svo liún
varð að flýta sér.
Loks var hún komin að dyrunum. Hún hringdi
dyrahjöllunni og ung stúlka kom til dyra. Kata
spurði eftir eigandanum. Jú, hann var heima og
Kötu var vísað inn i dagstofuna. Aumingja Kata
var að þvi komin að missa kjarkinn. Hún hjóst við,
að þessi blessaður eigandi væri stór og digur karl,
sem lmn þyrði svo elckert að tala við. En þá opn-
uðust dyrnar og ung, lagleg stúlka kom inn. Ilver
var nú þetta? Stúlkan heilsaði Kötu og sagði: „Sæl
vertu, spurðir þú eftir mér?“ Kata varð svo hissa,
að liún sagði ekki orð, lieldur rétti hara miðann.
Var þetta stóri, digx’i karlinn, sem hún hafði
húizt við?
Stúlkan hrosti er hún las miðann. „Já, það gleður
sannarlega, að þú skyldir liljóta þennan miða. En
nú skal ég segja þér hvei-nig á þessu stendur.
Ég er auðug stúlka, full af alls konar duttlungum
og grillum.
Einu sinni var ég að hugsa uni, að gaman væri
að gleðja einlivern með dálítilli peningaupphæð. Ég
gaf þvi tvo svona miða úl, og nú hefur þú fengið
annan.“
Kötu voru síðan afhentir peningarnir og svo fékk
47