Valsblaðið - 24.12.1959, Page 29

VALSBLAÐIÐ
25
Þcgar Brasilía vann heimsmeistarakeppnina i fyrra, var hin ævintl>'ralega knatt-
leikni þeirra á allra vörum, — en leyndarmálið á bak við þetta allt saman var
allt annað: liðið var valið eftir sálfræðilegum aðferðum, og í viðtali því, sem hér
fer á eftir og blrtist í Familie Journal nú í haust, segir prófessor Carvalhaes
danska blaðamanninum Karl Eskelund frá því, hvernig hann valdi heppilegustu
mennina.
Sá Í^æ ^inqudnn,
»g heimsmeistararnir
I Brasilíu er sú skoðun útbreidd
meðal íþróttamanna, að prófessor
í sálarfræði eigi hvað drýgstan
þátt í því, að heimsmeistaratitill-
inn í knattspyrnu féll þeim í skaut.
Það var hann, sem valdi liðið og
fylgdist með andlegu ástandi leik-
mannanna í hinni hörðu raun í
Evrópu.Við heimkomuna til Brasi-
líu voru allir leikmennirnir á einu
máli um, að án hans hefði þeim
tæplega tekist að sigra.
Hann heitir Joao Carvalhaes, og
mér tókst að ná tali af honum, er
ég var á ferð í Brasilíu nýlega. Ég
byrjaði viðtalið með því að leggja
spilin á borðið og sagði:
,,Ég verð að viðurkenna, að í
raun og veru veit ég ekkert um
knattspyrnu".
,,Ég hef nú sömu sögu að segja“,
svaraði prófessorinn brosandi.
,,Eg hef ekki spyrnt knetti svo
teljandi sé á lífsleiðinni og er alls
ekki kunnugur öllum reglum leiks-
ins. Þess gerist heldur ekki þörf
til þess að geta beitt sálarfræði í
sambandi við knattspyrnu. Þau
áhrif, sem ég hef á leikmennina,
eiga sér raunverulega stað áður en
leikurinn fer fram“.
Það var eftir tillögu Carvalhaes
að hin stóru knattspyrnufélög
Brasilíu samþykktu fyrir rúmum
2 árum að beita sálarfræði við val
og þjálfun liðs þess, er taka átti
þátt í heimsmeistarakeppninni.
Áður hafði slíkt aldrei verið reynt
neins staðar í víðri veröld. Carval-
haes hafði þá þegar talsverða
reynslu í að velja fólk í ábyrgðar-
miklar stöður, þar sem hann starf-
ar hjá félagi, er starfrækir spor-
vagna í Sao Paulo, og á að athuga
hvort verðandi vangstjórar hafi
hæfileika til starfans. „Það var
næstum því sama prófið, sem ég
lét knattspymumennina ganga
undir“, sagði hann. „Fyrst var
próf til þess að ganga úr skugga
um eftirtalin atriði: viðbragðs-
flýti leikmannsins, hæfileika hans
til að meta hraða og fjarlægðir, og
að síðustu hvort hann getur ,skipt‘
athygli sinni — þ. e. fylgst með
því, sem skeður annars staðar á
leikvellinum á meðan hann er með
knöttinn". Næstu próf, sem einnig
höfðu þríþættan tilgang, voru að
nokkru leyti fólgin í persónulegum
viðtölum og að nokkru í gáfna-
prófum. Þau áttu að gefa mynd
af hæfni leikmannsins til að ein-
beita sér, tilfinningalífi hans og
af andlegu ástandi hans. „Þegar
ég var búinn að velja liðið, byrjaði
starfið í raun og veru. Það var
fyrst og fremst fólgið í því að
vekja athygli hvers leikmanns á
sérstökum hæfileikum sínum. —
Þetta gerði ég af tveim ástæðum.
I fyrsta lagi fékk ég leikmanninn
á þennan hátt til að vera lítillátari
— þ. e. komst hjá því, að hann
fengi mikilmennskuduttlunga. Eg
skýrði það fyrir honum, að hann
væri ekki neinn snillingur af guðs
náð, hann væri bara fær um að
gera vissa hluti dálítið betur en
flestir aðrir. I öðru lagi dró ég
með bessu úr persónulegri ábyrgð-
artilfinningu hans — ég vakti at-
hygli hans á því, að þetta allt sam-
an hvíldi ekki á honum einum,
heldur á liðinu öllu, svo að hann
tæki ósigur sér ekki allt of nærri.
Með þessu getur maður komið í
veg fyrir það, að duglegur leik-
maður falli saman, ef illa gengur.
Ég varð líka að komast að raun
um, hvort leikmennirnir ættu við
vandamál að stríða í einkalífi sínu,
því ef maður hefur áhyggjur af
einhverju, þá getur hann ekki gert
sitt bezta. Ég hjálpaði þeim svo
sem unnt var í þessum sökum“.
Prófessor Carvalhaes sagði, að
greind leikmannsins væri ekki
mjög mikilvæg: „Maður þarf að-
eins að skilja það,sem maðurlærir.
Það er langtum mikilsverðara, að
leikmaður sé jafnlyndur, en að
hann sé vel greindur. Og það eru
Próf. Carvalliaes milli tveggja beztu knattspyrnumanna heims, Pele og Jose Altafini.