Heimilisblaðið - 01.03.1932, Blaðsíða 12

44
heimilisbl^ðið
ir klettinum, skjálfandi af hræðslu, hug-
laus bleyða. Honum hafði hún heitið eig-
inorði. Hún hafði lofað að verða konan
hans. Hún þakkaði sínum sæla, að hún
hafði nú loksins fengið að sjá þenna mann
í hans féttu mynd, og það fór hrollur um
hana við tilhugsunina um þann möguleika,
að svo hefði getað farið, að hún hefði
ekki lært að þekkja hann rétt, fyr en um
seinan. Hvílík hræðileg tilhugsun, að hafa
ef til vill orðið að giftast þessari and-
styggilegu bleyðu. Þá vildi hún þúsund
sinnum heldur deyja við hliðina á þess-
um manni, sem hún bar djúpa virðingu
fyrir og elskaði af stóidátu og ærlegu
hjarta — þúsund sinnum heldur dauðann,
úr því þeim vai' meinað að lifa.
En nú sneri alt saman þannig við, að
hún átti aldrei að verða kona nokkurs
þeirra, Giless eða Belmonts. Nú átti dauð-
inn að sameina hana manni þeim, er hún
unni hugástum, og því horfðist hún ó-
hrædd í augu við dauðann, án þcss að
blikna eða hika. Þetta átti að verða brúð-
kaup hennar. Samhliða mundu þau hníga
niður og hverfa í eilífðarinnar sæla skaut.
Hún var alveg hissa á sjálfri sér, að
hún skildi geta mætt öllu þessu með ann-
ari eins róserni og jafnaðargeði. Hún var
alin upp á auðmannaheimili við alsnægt-
ir og aðdáun. Alla æfi hafði henni ver-
ið forðáð frá öllu. því, er verið gæti henni
til ama og' óþæginda. Það mátti ekki einu
sinni næða á hana, og hún var vön dekri
og sífeldri umhyggj.u og nærgætni á alla
vegu. Og nú var hún hér niðurkomin •—
á eyðiey — þar sem hún hafði orðið að
gang-a að erfiðri vinnu, og hafði orðið að
leggja á sig mikla áreynzlu og hættur,
orðið að reyna margt og mikið, sem hana
hefði aldrei órað fyrir. Hún furðaði sig
mjög á, að hún skyldi hafa hugrekki til
að standa örugg í annari eins hættu, og
hún var nú stödd í, og bjóða sjálfum dauð-
anum byrginn.
Ralp Belmont horfði á hana í þögulli
aðdáun, sem var jafn sterk sjálfri ást
hans til hennar. Tæpa tíu, metra frá þeim
var tugur manna, - er aðeins voru menn
að nafninu til, mannverur, sem ekki þektu
önnur eins hugtök og miskunnsemi, hlífð.
æru, en létu stjórnast af blindri, dýrslegri
eðlishvöt. En þrátt fyrir þessa ógurlegu
hættu, var hún róleg og föguir til að sjá,
og ekkert æðruorð kom yfir varir henn-
ar, þrátt fyrir það, að hún vissi, hver end-
irinn hlaut að verða, og hve hann var
nærri. Hún var aðdáunarverð, og hiart"
hans var þrungið af sælukendu mikill '- b
yfir því, að hafa náð ástum sííkrar koiuu
Sannarlega var dauðinn lítið vei’ð f.v''11
svo dýrmæta gjöf!
En samfara þessu óx honum óbem.1'1
kjarkur og viljaþróttur. öll sjálfsbiargai'-
viðleitni hans stefndi nú í þá átt, að verja
sjálfan sig', til þess að geta váríð hana-
Hann ásetti sér, að berjast fram í rauðan
dauðann — fram á síðasta augnablik'
Harðneskjulegu brosi brá fyrir á vörui"
hans, hann greip fastara ufn riffi'skeft-
ið og stóð grafkyr og beið - - bcið rólca'-
ur, meðan mínúturnar seigluðust áfram,
og sólin rann hægt fram yfir himininn,
eins og glóandi eldhnöttur.
Stundarfjórðungur leið, — svo háH
stund, stundarfjórðungur á ný - heil
stund, án þess að vcttur sæist þess, að
óvinirnir hefðust nokkuð að. Líkin, sem
lágu sundurkramin undir steininum 1
klettaskorunni, voru ræningjunum ský''
sönnun þess, hvers þeir mættu vænta, ef
þeir önuðu áfram í blindni. Þeir lágu þv'
alveg grafkvrrir. Það var auðséð, að þeii'
voru — eins og Belmont — að bíða þess-
að eitthvað gerðist. En Belmont ásefti sér,
að það skyldi verða þeir, er h rfu árásina.
Alt í einu var kyrðin rofin af hásr'
rödd, er kallaði eitthvað. Be'mont liafðj
enga hugmynd um, hvað kall þetta átti
að þýða, en það var honum kærkomin til-
breyting í langdreginni kyrðinni. er að
loku.m var tekin að hafa ill áhrif á t'aug-
arnar.
Nú heyrðist röddin á ný. En Bc'mon'
hreyfðj sig ekki úr stað. Úr skýli s;nu bak
við klettabrikina gat hann ekki séð stein
þann, er ræningjarnir höfðu falið sig und-
ir. Hefði hann getað séð þangað, myndu
þorpararnir einnig hafa séð hann, og þá
myndi banvæn kúla brátt hafa fundið leið-
ina til hans. En hann gat samt séð spöl-
korn fram eftir klettaskorunni, fram u.nd-
ir steininn, en það voru aðeins fáein fet.
og að þessum fjarsta bletti einbeindi hann
nú athygli sinni. Fyrsti maðurinn, er hætti
sér svo langt, var dauðans matur!
»Þeir eru farnir að hreyfa sig,« hvísl-
aði Elsa.
Belmont kinkaði kolli. Hann hafði einn-