Heimilisblaðið - 01.03.1932, Blaðsíða 4

36
HEIMILISBL AÐIÐ
»Eg- held nú, að þú hefðir ekki gert þér
svona mikla í-ellu útaf þessum ketlings-
garmi, ef dýralæknirinn hefði ekki verið
svona snoppufríður og blíðmáll við þig.«
Joan spratt á fætur og stappaði niður
öðrum fætinum.
»Afi! Dirfst þú ekki, að segja þetta
aftur.«
Gamli Ben hló aftur ertnislega.
»Ekki gæti ég umgengist hann. Ég hefi
andstygð á öllum slíkum flaðursherrum,«
hélt hann áfram.
»Það kemur aldrei til þess, svo að þú
þarft ekki að bollaleggja neitt um það,«
svaraði Joan reiðilega.
»Einmitt það,« muldraði Ben. »Þú ætlar
þér ef til vill að hlaupa frá mér, á gamals
aldri, þó að ég hafi séð fyrir þér alla tíð
síðan móðir þín dó og faðir þinn hvarf.
Þú sýnir mér enga þakklátsemi, þó að ég
hafi skotið yfir þig skjólshúsi, fætt þig og
klætt og gefið þér kost á að njóta ment-
unar — alt of'fínnar mentunar, er mér
nær að halda.«
»Reyndu nú að vera ofurlítið skynsam-
ur, í öllum bænum.«
»Skynsamur! Já, þér ferst um að tala.
Hefi ég nokkurn tima kostað þrjátíu krón-
um upp á ketling. Að minsta kosti hefi ég
aldrei verið svo heimskur, að láta annan
eins dýraklastrara leika svo á mig. Eg sé
lengra en nef mitt nær.«
Að svo mæltu hvarf hann fyrir húshorn-
ið, en Joan þrýsti gula ketlingnum upp
að heitum vanga sér.
I vagninum, sem Joan hafði verið að
gefa auga, sat ungur maður, blístrandi,
og var að ryfja upp fyrir sér í huganum,
stundina sem hann hafði dvalið í húsi
Bassets gamla.
Hann batt aftur um löppina á kettlingn-
um, sem Joan hélt, á meðan.
En þá hafði Benjamín gamli, — sem
venjulega var kallaður Ben, —- komið inn,
utan úr garði. Sá viðbjóðslegi gamli
skrjóður. Diek hafði megnustu óbeit a
honum. Þegar hann heyrði í honum eI'tn
ishláturinn, langaði hann mest til þess- a<1
fleygja einhverju í hausinn á honuni, og
þunglamalega fótatakið hans hljóp í tau8‘
arnai- á honum.
Það var ekki um að villast, að þel,n
hugnaðist jafn-illa hvorum að öðrunn
f’ramkoma Bens gagnvart unga man0'
inum, hafði verið svo óþolandi, sem fre'(’
ast mátti vera, þegar frá, upphafi.
Hann hafði numið staðar hjá þeim 08
starað á þau, fyrir ofan gleraugun, 08
sagt:
»Það er meiri tíminn, sem í það fer, afl
koma fyrir þessum flísum.«
»Já, það ei’ ekki verk, sem hægt er al1
gera í flaustri, herra Bassett,« hafði Dicl(
svarað, svo vingjarnlega, sem honum var
auðið.
»Hvaða verk?« spurði Ben gamli llie<1
sínum óhugnanlegasta hlátri.
Dick hafði lagt frá sér umbúðirnar, 08
snúið sér að gamla manninum, með ógU'
arlegum reiðisvip. Af öllu má of miklð
gera - en Joan hafði hvíslað að honum-
- því að gamli maðurinn var oi’ðin11
heyrnarsljór: — »Þér skuluð ekkert
um það, sem hann er að segja,« og Dici'
hafði lotið höfði og sagt: »Nei, auðvitað,«
og haldið áfram starfi sínu.
En þrátt fyrir það, þá gat hann ei<iíl
að því gert, að það fékk á hann, og’ Það
hafði eiginlega komið honum í ákafle#a
æsingu. Og nú höfðu hugsanir hans ait
í einu farið að snúast um tvö aðalatrið1-
Hvað karlinn var algerlega óþolandi, 08
tilfinningar hans sjálfs í garð Joan
Hann hafði komist að ýmsu um Joa11,
í þessi sex skifti, sem hann hafði komi9
heim til þeirra. Hún var greind og S?eð'
prúð stúlka, — það varð ekki hjá því kom'
ist, að verða ástfanginn af henni, og han11
gerði sér von um, að henni stæði ekki á
sama um hann heldur.