Mánaðarblað K.F.U.M. í Reykjavík - 01.07.1938, Síða 3

Og mjór er vegurinn.
Sjest það í breytni vorri, að vjer sjeuni
kristnir? Sjest það, að vjer höfum gengið inn
um, þröngt hlið? Það er oft, talað um það, að
vjer eigum að sýna trú vora í verkunum,
vitna með allri framkomu vorri. En það er
einnig stunduin dregið í efa, að nokkur geti
sjeð það af framferði voru, að vjer sjeum
kristnir. Ga;ti það nú ekki verið satt? Eg
veit, að css kemur öllum saman um það, að
oss ber að vitna með breytninni og að sá vitn-
isburður er beztur og áhrifamestur, en hins-
vegar ekki auðveldastur.
Hann er beztur, af því að honum verður
ekki mótmælt.. Það er að vísu hr gt að hreyfa
mótmælum gegn einstökum atvikum. Það ma
kalla góðverk fals eða hræsni, eða leggja
þeim, er það vinnur, til eigingjarnar hvatir.
En þegar til lengdar lætur og einlægnin fær
að bera sjer vitni í breytninni, þá verður
henni ekki neitað um viðurkenningu. En hrein
og einlæg verður sú breytni að vera. Hún
á að spretta af innri þörf og eðli, hinu guð-
lega eðli Guðs, barna, en ekki af löngun til
að fá þá viðurkenningu, að vjer sjeum kristn-
ir. Hún á að vera jafn áköf og marksækin,
jafn einlæg og hrein, jafn heilög og elskurík.
hvort sem lvún getur reiknað með nokkurri
viðurkenningu eða ekki. Þá verður hún ósjálf-
rátt að vitnisburði, sem eigi er unnt að neita.
Hann er líka áhrifamestur. Áhrifin af orð-
um vorum verða einatt minni, en æskilegt er,
af því að það er svo auðvelt að skjóta sjer
undan þeim, með því að kalla oss hræsnara.
En sjái menn lifandi kristindóm fyrir aug-
um sjer ár eftir ár, þá eiga þeir ekki gott
meö að skjota sjer undan. Þeir sannfærast
og snúa sjer til Guðs, ef þeir eru hreinskilnir.
Það er að vísu svo, að áhrifin fara ekki allt-
af eftir þvi. hve sannfærandi vitn:s,burður-
inn er. Þau velta á vali. En það er ekki vort
að ráða vali fyrir aðra. Því ráða þeir sjálfir.
En þessi tegund vitnisburðar er ekki auð-
veldust. Þaö heldur e. t. v. einhver, sem skort-
ir djörfung til að opna munn sinn í viðtali
eða á samkomu til vitnisburðar um hjálp-
ræðið í Kristi. Nei, það er vissulega a.uðveld-
ara, að vitna með orðum en með lífinu, og
þessvegna er það stundum dreg'ið í efa, að
nokkur geti sjeð það af framferði voru, að
vjer sjeuin kristnir.
Nemum nú staðar við þetta. Er þetta e.
t. v. satt? Er líf vort ekkert frábrugðið lííi
heimsins? Lifum vjer alveg eins og heimur-
inn? Höfum vjer gleymt, því, sem Guðs orð
segir: »IIegðið yður eigi eftir öld þessari«?