Ægir - 01.10.1917, Síða 6

m
ÆGlft
ert aðhafst; svo batnaði veðrið næstu
nótt og var úr því inndælis veður í 3—
4 vikur, eða allan tímann, er eg dvaldi
við rannsóknir á Vesttjörðum.
Á ísafirði var eg hálfan mánuð. Með-
an eg valdi þar, var aflabrögðum háttað
þannig, að inni i Sundunum aflaðist dá-
lítið aí skarkola í net, og töluvert af
smáfiski (þyrsklingi og stútungi) og smá-
ýsu á færi og lóð i Skutulsfjarðarmynni
eða úti i Miðdjúpinu. í mögum þessa
fisks var yfirleitt litið eitt af botnfæðu
eða ekkert. Auk þessa fékst margt af
smálúðu, tindabikkju og lítið eitt af stein-
bít og lýsu. 26. júlí fór að aflast milli-
sild og stórsíld í kastnætur og snyrpi-
nætur i Álftafirði og Seyðisfirði og mikil
síld innum Djúpið. Með síldinni veiddist
mergð af 30—40 cm. ufsa, sem að mestu
leyti var þrevetur, og nokkuð af sjóreyði.
Síldin var ílest mjög mögur (fita 0°/0 i
4, 15°/o i 2) og bæði hún og hinir fisk-
arnir voru troðnir af örsmáu (4 cm)
sandsíli og »augnasíli« eða »ögn« (Mysis).
Yar svo sem auðskilið, að þessi smááta
hafði lokkað síldina og smáufsann inn í
Djúpið. Seinna fór að aflast feitari síld
(fita 10—21%) úti með Grænuhlíð og
úti fyrir Aðalvík og full af rauðátu. Af
síldinni tók eg hreistur.
Það varð ekkert úr þorsafla á ísafirði,
þegar síldin fór að veiðast og fór eg þvi
tvisvar út í Hnifsdal, því að þaðan fóru
þá dagana 10—15 mótorbátar út á haf
til veiða og öfluðu vel á nýju sildina, á
svæðinu milli Dýrafjarðar og Djúpáls og
alt að því 20 sjómílur út. Aflinn var
mest þorskur, stútungur og þyrsklingur,
steinbítur, stórýsa og miðlungsýsa og
smálúða (»lok«). Svo fékst nokkuð af
löngu, fremur smárri, stofnlúðu og stór-
um skarkola. einstaka smákeila. tinda-
bikkja og hlýri. Svipaður þessu er aílinn
vanur að vera þar á sumrin, en meira
af þorski á öðrum tímum ársins og ef
lengra er farið út. Allur var þessi fiskur
vel feitur og' í maga hans yfirleitt ýmis-
konar botnfæða, í þorskinum einkum
litli-trjónukrabbi (Hyas coarclatus,)
burstaormar og slöngustjörnur, í ýsunni
hið sama, nema trjónukrabbinn. Af því
að svo mikið barst að af aíla, fór þvi
miður mjög mikið af ekki að eins slógi,
heldur og af stóruui þorshausum og
jafnvel lúðuhryggjum með höfði og belt-
um við í sjóinn og var furða, að ekki
skyldu drengir á ísafirði fara út eftir á
bátum og fá að hirða hið bezta af þessu,
þar sem litið var um nýjan fisk i bæn-
nm.
í Hnífsdal tók eg aldursákvörðunar-
gögn af allmiklu af þorski, ýsu og lúðu,
og voru Hnífsdælingar mér mjög inn-
anhandar við það, en mér til aðstoðar
hafði eg bæði þar og á ísafirði Þorvald
Árnason stúdent.
Auk fiskirannsókna fékst eg og nokk-
uð við að rannsaka kúskel (kúfiski) og
alla mér upplýsinga um hana (sjá síðar)
og gera ýmsar aðrar dýrafræðisathugan-
ir, skoðaði t. d. Edinborgar-bryggjuna
vandlega i sjó, til þess að vita, hvort eg
3'rði nokkuð var við tréœtuna í henni;
fann eg hana ekki i henni. Loks mældi
eg hita og seltu i sjónum nokkrum sinn-
um.
Frá ísafirði brá eg mér einn sunnu-
dag vestur í Súgandafjörð, því að þang-
að hafði eg aldrei komið áður. Fjörður-
inn er ekld stór, 12 km. á lengd og mjög
mjór (c. 1. km.), nema úli í mynninu
(milli Galtarins og Sauðaness), þar er
hann 3—4 km. Hann er annars allein-
kennilegur, því að utarlega ganga tvær
eyrar út i hann: Norðureyri að norðan
og Suðureyri litlu innar að sunnan (vest-
an). Norðureyri lokar firðinum til þriðj-
ungs og rétt innan við hana er breitt rif