Ægir - 01.07.1927, Síða 19

ÆGI R
151
Júbileum.
Þar sem svo margir júbilera um þess-
ar niundir, og blöðin skýra frá hverjir
það séu og hvað framfari, Iangar mig að
vera með og júbilera líka. 10, 25, 40 og
50 ára stúdentar hafa komið saman, glatt
sig og minst burfararprófanna úr Latínu-
skólanum. Þetta mitt júbileum á ekkert
skylt við próf, heldur afleiðingar þess,
því 1. júlí 1902 var ég í Kaupmannahöfn,
skráður stýrimaður á norskri skonnert-
brig, sem hét ,,Felix“ og var frá Sande-
fjord; skipstjóri hét L.
Hinn 27. júní var svo umsamið, að ég
réðist á þetta skip, af þeirri ástæðu, að
ekki var nokkurn mann með norsku
prófi að finna í borginni. Ivl. tí f. h. hinn
28. átti ég að rnæta til vinnu og fiutti ég
því alfarið út á skip kveldinu áður, fékk
þar lítið herbergi út af fyrir mig, sæmi-
lega rúmgott, grænt að lit, hvar sem á
var litið og eftir því, sem ég kynntist bet-
ur skipstjóra grunaði mig að „Felix“ hefði
einhverntíma verið grænn að lit og leifum
klínt á stýrimannsherbergið; hvað sem
öðru Iíður, þá var liturinn sterkur, en
sjálfur „Felix“ var gulur. Skipstjóri sagði
mér, að hið fyrsta, sem ég ætti að gera
væri að slá undir seglum, sem öll voru
undir þiljum. Timburfarm hafði skipið
l'lutt til Kaupmannahafnar og var nú tómt.
Hásetar voru 4, einn matsveinn og við
skipstjóri, alls 7 menn. Kjölfesta var síð-
an tekin; var það sandur.
Allan daginn hinn 28. júní vorum við
að binda segl við rár og stög. Fyrsti mið-
degisverður sem ég fékk á skipinu, voru
pönnukökur og grautur, næsta dag lumm-
ur og einhver súpa, þriðja daginn eða 30.
júní, aftur pönnukökur og grautur. Við
skipstjórinn borðuðum saman í káetu og
er hingað var komið, spurði ég hvort þetta
ætti að vera framtiðarfæði, þvi væri svo,
skyldi hann greiða mér þriggja daga kaup
um kveldið og gætum við svo skilið með
vináttu, þar sein ég ekki enn hefði skrif-
að undir samninga hjá norska ræðismann-
inum.
Þá tók skipstjóri að Iýsa fyrir mér örð-
ugleikum sínum; hann var eigandinn,
fraktir slæmar og svo tók hann að pré-
dika og endaði með þvi, að stinga upp á
því, að við syngjum sálm. Því þverneitaði
ég, svar vildi ég fá, hvort nokkur von væri
á kjötbita við og við á leiðinni til Finn-
lands, því til Kotka var ferðinni heitið.
Endaði máltíðin svo, að hann lofaði að
kaupa kjöt og saltfisk, en er við kæmum
til Finnlands skyldum við fá geddu eins
og við gætum i okkur látið.
Ég hélt áfram vinnu minni eftir mið-
dag, undraðist hve léleg flest segl voru,
einkum bramsegl og royalseglin, og spurði
elsta hásetann hverskonar skip þetta væri.
Hann skýrði mér frá, að skipstjórinn væri
trúboði (en meget gudelig Mand), en ekki
mætti fæði verra vera; hefði stýrimaður
sá, er á undan mér var margrifist við
skipstjóra út af því og að lokum rokið
burtu í Kaupmannahöfn.
Hinn 1. júlí um morguninn komu menn
úr landi með saltkjöt, af skornum skamti
þó og um vætt af þurkuðum saltfiski, lít-
ið eitt af jarðeplum, en grænmeti ekkert.
Fyrir hádegi skrifaði ég undir ráðningar-
samning með þeim fyrirvara, að þegar við
kæmum næst til Danmerkur, væri ég frjáls
að fara af slcipi.
Það inun hafa verið hr. Hannes Ó.
Magnússon, nú á Akureyri, og Steffensen
heitinn gullsmiður, sem kveldið 28. júní,
fyrstir fengu að vita, að ég væri á förum,
með hvaða skipi og hvar það væri i höfn-
inni. Daginn eftir kom Steffensen og var
að skoða skipið að utan, er ég kom auga
á hann. Ég bauð honum að koma upp, en