Víðir


Víðir - 05.01.1935, Blaðsíða 1

Víðir - 05.01.1935, Blaðsíða 1
VI. árg. Vestmannaeyjuin, 5. janúar 1935 4!. tl)l. Sitt af hvcrju. Hvar er kviknad i? Framhald. II En þótt bæjarbúar hafi, efnsog áÖtír er sagt, verið giftudrugir í •því að verja húseignir sínar fyrir , eldsvoða, þá hefur gengið á ýmsu um motorbátana, því að nokkrir bátar hafa brunnið til kaldra kola. Meðal annars.hafði m.b. Leó það af að brenna, og fleiri hafa farið í eldinn og þó á misjafnan hátt. Hinsvegar má;þó telja það gœfu hve fáir bátar hafa brunnið f vetur og ef tilvill í fyrra vetur líka. Hefði tjvo verið þegar kveikt var í bátn- »m í Botninum í fyrra vetur,- að hanu hefði staðið í Dráttarbraut- inni, Þá er engu likara en af því hefði hlotist mikið tjón á öðrum bátum, því að íkvekjan í þeim :bát hepnaðist nokkurveginn við- unanlega fyrh- þan.n, er kynda lét. Hið.sama, má segja um íkveikjurn- »r-í vetur, hefðu þær tekist, þá gat vel farið svo að flestir bátar á brautunum hefðu brunnið. Það má því,- að vissu leyti segja h\ð saroa ,um bátana, sem húsin, að menn hafi hér veiið giftudrjúgir, einsog.sýndi sig þegar ekki tókst að kveikja í batum einsog til var stofnað. Það hefur líka komið fyrir að í bátum hefur kviknað öviljandi og að bátur hefur á þann hatt bi unn^- ið að mestu eða öllu. ,Er slíkt og þvílíkt mjög alvarlegt, ekki síst þegar það ber til handa úti á rúm- sjó og enda hvort sem er. Slík dæmi ættu að vera mönnum til viðvörunar um það að fara varlega með eldinn um borð í bátunum. Oftast munu þvfikar íkvekjur orsak- ast af því, að mótorlampi springur og mun það þá annaðhvort koma af því, að lampinn er ou'ýtur, eða þá að ofmiklu loftierdælt í hann. Þetta og þvílíkt ættu vélamenn að athuga vandlega í hvert sinn, er þeir kveikja á mötorlampa. Fleiia kemur vitanlega til greina í þess- um efnum og munu sjómenn og vélstjórar þekkja það sjálfir betur en ég. Hitt er h'ka alvarlegt þegar óaldarmenn taka uppá því, að kveikja eða láta kveikja í báium til þess að losna við þá, eða til þess að selja þá méð góðu .varði viðkomandi ábyrggðarfélagi. það er sama frá hyaða hlið því- líkur verknaður, er skoðaður^ þar ,flnnst engin afsökun, engar . rjjáls- .bætur. .Fyrst er eignatjónið,.,. það . eitt útaf fyrir sig er ærin sök. En^af þessu eignatjóni ge.tur . og Mtt; a.t- . vinnutjón, mjög tilfinnanlegtíi at- í vinnutjón. , .•*",•> ¦'' > :'* Sf>,T Ef það hefði takist ,að- fá taátft- ana í Dráttarbrautinn til áð-Joga, þá er það vitanlegt, að, mafgir (fleiri bátarhefðu bninnið, Jyfl.najð þeir liggja þa,ina; hver' við,i anhtíjs hlið. Og með því að missa bát- ana v,ar úti .vonin . um vertiðar- afla í vetur. Auk þess, hefði það tekist að kveikja þarna reglulega í bátunum, einsog til var stoftíáð, þá er ekkért líkara en' að .meíðsli '-¦ ; .. •• ¦•.".- ¦' ¦¦. ¦ og manntjóh hefoi Ef:því hlotist. Það er vitanlegt, að í olíugeim- um báranna er. jafnan mikið áf olíu. Ekkert 'er 'þ.ví^ Hlíle^raV.^þe^^r bátur brennuf, en að olían valdi sprengingu, _er vel getur. orðið þeim að meiðslum eða Ííftjóni sem reyna að 'slökkva eldinn. Eg efast ekki um það, að mönn- um hér mundi í þessum efnuro svipa til Þörgilsar skárða, ,þeir mundu riðjast fiam til þess að varna háskanum, dr'epa eldinn, pg þá ekki varast yflrvofaudi hásk'a einsog skyldi. Það er hryllilegt að hugsa til' sli'k's og það er hrýíli'- leg£ að hugsa til þess, að hér skuli vera þeir menn, er þvílíka iðju reka, að brsnna báta. Báturinn, sem brendur vár i fyrra vetur var ságður ekki sjó- íær og hið mesta hræ. Hanri var vátrygður'hæn á en flestir aðrir bátar og verðm- þVj salan á hon- um til abyrgðarfélagsins góð. Hvort lögreglan hiefur nokkuð leitað til hefoda við þá er fyrir brunanum réðu veit maður ekki, né heldur hve mikið henni hefur ÚTBREIÐIÐ VIÐI Innilegar þakkir til allra nær og fjær er auð? sýndu kærleika og vináttu við andlát og jarðan för mannsins míns og föðurs Þorsteins Jónssonar. Ragnhildur Runólfsdóttir. Ingibjörg Þorsteinsdóttir orðið ágengt, En ekki er gert orð á miklum fiamkvæmdum i þessa átt og liggia vitanlega einhverjar orsakir til þess. Helst giska menn á að lögregl- unni hefi farist ekki ósvipað því, sém Njalssaga segír um Osvifr föð- ur Þorvalds, ' er hanri leitaði til hefnda við Þjóstólf eftir soh sinn norður til Svans á Svanshóii, þar sem Þjóstólfur var niðmkominn. Svanur bóndi, er geymdi Þjostólf, var hinn mesti galdramaður og illur viðureignar eins og flestir galdramenn og1 síst af öllu árenni- legur þeim, er ekki kunnu fyrir fáéh^- "<fevffr "ifálriaði möririum til sín, segir sagan, og réðbt til ferð- ,:ar hofðui >á Strandir 'til Svans- hólsi. En er Ósvífr og þeir félagar nálgúðust bæinh þá geispaði Svan- ur og kvað ©svifr'i nánd kominn. En við ÞjóstóJf sagði hann að Jjtils mundi viðþurfa.- i „Hann tók geitaskinn eitt ok •veífði yfir höfði sér ok mælti : Veiði þoki ok verði skrýni ok und- ur öllum:.þeim, ereftiv þór sækja." " Þeir Osvifr viltust allir, það brá soitafyrir. augu þeirrasvo að þeir „fellu af. baki hestum sínum og gengu í fenog k«ldur, ok tindu vopnum sinum". Þéir Osvifr komu engú fram ,öm he.fndina eftirþorvald ögsnéru heimlóiðis. En ekki er þess getið að þeir hafi þótt vaxa við förina. Það er ekki við því að búast að lögreglunni hafl tekist betur eftirleitanin við bátabrerinarana, en þeim Osvifr tökst þá er þeir leituðu Þjóstólfs norður á Svanshól. Það er ekkert líklegra en að söku- dólgamir hafi veifað einhverskonar geitskinni yfir höfðum sér ogmeð þvf látið lögregluna ganga í fen og keJdur óvissunnar, þar som hún tindi vopnum sínum en vopnlnus her Vinnur vitanlega sjaldan mik- inn sigur á þeim sem vopnaðir standa fyrir og sem auk þess gera sjönhverfingar eins og Svanur gamli á Svanshóli. |lenn mega þvl vera þakklátir fyrir það, að lögreglan komst ómeídd úr þessum háska og á sinn stað aftur. •Lögreglan, þessi vörður laga og réttar, Ef hún væri ekki þá færi margt ekki vel, þá gætu t. d. all- ir bruggað, þá væri ekkeit að óttast, „landinn" drukkinn eins og vatn eðe! mysa, engin virðing fyrir lögunum, eða lögreglunni eins og eðJiiegt er ef hún væri ekki til. III Samkvæmt JandslOgum er fanga- husið og Letigarðúrinn- ákvörðun- arstaður þeirra manna, er brenna báta, stela annara eigum eða yfir- leitt gera það, sem Jjótt er 'kallað eða skaðlegt, þangað eiga þeir og heim von, sem „landann" sjóða og þeir sem drekka framleiðsluna. Þessi virðulegu heimkynni heimta nú ádögum fleiri og fleiri til sín, samkvæmt lögum, svo að alltaf fjölgar. þessum mönnum sem í iangahúsin hafa farið eða þeim sem þangað eiga að fara. Það má heita að yfir landsmenn gangi nú sannkölluð „tukthúsöld". Það verður líklega ekki öðru viðkomið en að refsaýmsum stór- afbrotamönnum með fangavist, látum svo vera þó leitt sé. En hin nýrri löggjöf viiðist beinlínis stefna að því að gera sem flesta, að „tukthúsmeðlimum" eða til- vonandi „tuktúsmeðlimum" fyrir smáar og óverulegar sakir engu síður en fyrir hina svonefndu glæpi eða stærri misgerðir og má í því sambandi sérstaklega nefna eðax benda á hvernig með súma menn er farið. sem brotlegir hafa orðið brennivínslöggjöfina. En sá verkn- aður, er ekki og verður sennilega aldiei þess eðlis, að almenningur me'ö heilbrígðri skinsemi viðurkenni þá meðferð rétta, að minsta- kosti ekki 1 öllum tilfellum, eins og nú tíðkast. Það mun rétt, eins og áður er sagt, að ekki er ann'ars kostur, en

x

Víðir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Víðir
https://timarit.is/publication/600

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.