Íslendingur


Íslendingur - 01.12.1961, Blaðsíða 4

Íslendingur - 01.12.1961, Blaðsíða 4
ISLENDINGUR Kemur út hvern fösludag. Útgelandi: Útgáiuiélag Íslendings. — Bitstjóri og ábyrgSarmaður: JAKOB Ó. PÉTURSSON. Fjólugötu 1, sími 1375. Fréttir og aug- lýsingar: STEFÁN E. SIGURÐSSON, Krabbastíg 2, sími 1947. Skriistoia og af- greiðsla í Hainarstræti 81 (neðsta hæð), sími 1354. Opin kl. 10—12 og 13.30— 17.30. Á laugardögum kl. 10—12. — Prentverk Odds BJörnssonar h.i., Akureyri. Við sama heygarðshorníð FYRIR skömmu boðaði Krúséfí Finnlandsforseta, Kekkon- en, á sinn fund austur í Síberíu til viðræðna um sameigin- legar varnir Finnlands og Sovétríkjanna vegna hættu frá Vestur-Þýzkalandi, að því er í skyn var gefið. Raunar höfðu Finnar ekki orðið þessarar „hættu" varir, en hvað um það? Forvígismenn þessara þjóða komu sér vel ásamt, og lét Kekkonen hið bezta yfir hinni löngu för, er hann kom heim úr henni. I þann mund, er Finnlandsforseti hék til Síberíu, birti kommúnistablaðið Þjóðviljinn rosafrétt á forsíðu með stærsta fyrirsagnarletri, þar sem skýrt er frá því, að blaðið hafi „örugga vitneskju um það, að vestur-þýzk stjórnarvöld hafi leitað fyrir sér um það að þau íái aðstöðu til herstöðva og heræfinga á Islandi". Og síðan segir feitletrað: „Hér er enn sem komið er aðeins um áþreifingar að ræða, og hefur verið sérstaklega rætt við Guðmund I. Guðmundsson utanríkis- ráðherra og nokkra valdamenn aðra." í tilefni af þessum „fréttum" Þjóðviljans kvaddi utanríkis- ráðherra, Guðmundur í. Guðmundsson, sér hljóðs utan dag- skrár á Alþingi sama dag og mótmælti slíkum fréttaflutn- ingi. Sagði hann m. a.: „Það er fullyrt í upphafi greinarinnar, að Þjóðviljinn hafi örugga vitneskju um það, að vestur-þýzk stjórnarvöld haíi feitað fyrir sér um það, að þau fái aðstöðu til herstöðva og heræfinga á íslandi. Þessi fullyrðing er ósönn og tilefnislaus með öllu. Hvorki vestur-þýzk stjórnarvöld né neinir aðrir hafa leitað fyrir sér um það, að Þjóðverjar fengju aðstöðu til herstöðva eða heræfinga hér. Það, sem blaðið segir um þetta, er þess vegna með öllu rangt og án hins minnsta til- efnis. Þá segir í greininni, að liér sé enn sem komið er að- eins um áþreifingar að ræða, og hefur verið sérstaklega rætt við Guðmund í. Guðmundsson utanríkisráðherra og nokkra valdamenn aðra. Einnig þetta er ósatt og gersamlega tilefnis- laust. Það hefur hvorki verið rætt við mig né neina aðra íslenzka valdamenn um það, að Þjóðverjar fengju hér neina aðstöðu. Allt, sem Þjóðviljinn segir um þetta.... er því ósannindi frá upphafi." Síðan rakti utanríkisráðherra kröfur Rússa um viðræður við finnsku stjórnina vegna yfirvofandi hættu frá Vestur- 1Jjóðverjum og lauk máli sínu með þessum orðum: „.... AIHr íslendingar hljóta að fordæma það níðings- verk, sem Þjóðviljinn er að vinna hér á örlagastundu finnsku þjóðarinnar, þegar hann lýgur upp jafn ógeðfelldri sögu og hér er fram sett. Ég vil nota þetta tækifæri, um leið og ég ]ýsi frásögn Þjóðviljans algerlega ósanna, til þess að fordæma og lýsa viðbjóði mínum á því framferði, sem Þjóðviljinn hefur hér viðhaft." Þá talaði Einar Olgeirsson og gat ekki upplýst, hvaðan Þjóðviljinn hefði hina öruggu vitneskju um umleitan vest- ur-þýzkra stjórnarvalda um herstöðvar á íslandi. Þá talaði Bjarni Benediktsson forsætisráðerra og sýndi fram á, hve ódrengileg þessi rosafrétt Þjóðviljans væri á þeirri stundu, er Finnlandsforseti væri á leið til viðræðna við einvald Sovét- ríkjanna, og spurði hann, hvort hér væri um að ræða skipu- lagða herferð gegn bræðraþjóð okkar á neyðarstundu, sem íslenzkir menn hefðu léð sig til. Svo mikið er víst, að hinar „öruggu" heimildir Þjóðvilj- ans hafa ekki komið í Ijós, og verður því að ætla, að undir- lægjuháttur aðstandenda Þjóðviljans við Kreml-klíkuna hafi hér stjórnað gjörðum blaðsins. En sá óþokkaskapur gegn finnsku þjóðinni ér ekkert nýmæli á þeim stöðvum. Allir muna afstöðu kommúnista til frelsisbaráttu Finna á síðari styrjaldarárunum, og hafa þeir vissulega síðan ekki betrum- batnað. Enn halda þeir sig við hið sama heygarðshornið: að syngja yfirganginum og ofbeldinu lof og dýrð — og búa fimmtu herdeildinni sem hagkvæmastar herstöðvar í sínu föðurlandi. I HIFANDI norðanroki brauzt ég út í bæ fyrri íimmtudags- morgun, og svipti það mcr ósleiti lega til og reyndi að koma mér af fótunum. „Norðan fjórir" sagði veðurlýsingin frá Akureyri. Já, hvernig skyldi hann vera hcr, þegar vindhraðinn er eins og á Stórhöfða? Mikill himnaríkisbær er Akureyri, hljúta aðrir lands- menn að álykta eftir veðurfregn- um héðan, sjaldan eða aldrei meira en 1—4 vindstig. Og á sumr in og haustin er aldrei írost hjá veðurathugunarstöðinni, þótt kartöflugras kolfalli uppi á Skarði og Lundi. ÉG TEL ekki rétt að hafa veð- uralhuganir fyrir Akiireyri' og næsta nágrenni niðri á Oddeyri í skjóli milli fjölbýlla gatna, þar sem sjaldan blaktir hár á höföi, þ(')tt stormur sé, þegar ofar drcg- í síðasta blaði var upphaf af rímu af Njálu, sem hófst með upphafs-ljóðlínu Káins, en síð- an hafði verið prjónað nokkru við og heitið á hagyrðinga (ekki atomskáld) að leggja einn og einn stein í þá byggingu. Hafa bálkinum síðan borizt nokkur erindi, er hér fara á eftir: Ég get stokkið heila mina hæð, hitt á það, sem reyni ég að skjóta. Heima fyrir engu ég samt ræð, og efa mjög að standi það til bóta. Þetta er orðið talsvert taugastríð og taumhaldið á Gerðu úr lófum strokið. Eins og stendur sit ég bara og bíð, ef bráðum yrði stríði þessu lokið. Mig hrellir þetta herjans uppistand, sem hún og Begga vöktu hérna um daginn. Reyndu, Njalli, að ráða fram úr vand- ræðum okkar, — þú ert jafnan laginn. Bragi frá Hoftúnum hefur. nýlega sent mér kafla úr vísna- syrpum sínum, og skal það hér með þakkað. Hefur hann reynzt bálki okkar einhver hinn lið- viknasti skiptavinur, sem við kunnum skil á. Kemur þá fyrst staka eftir Andrés nokkurn Grímúlfsson um ónafngreindan mann: Hann er eitt af ómennum, er það leitt í frásögnum. Gerir *i neitt af góðverkum, guð er þreyttur á honum. Harastaða-Einar kom eitt sinn að Breiðabólstað á Skóg- arströnd ásamt fleirum, í tíð sr. Guðm. Einarssonar, en þeir voru vinir. Þetta var að vorlagi um miðnætti. Þótti Einari seint gengið til hurðar, gekk að her- bergisglugga prests og kvað: Fer að eyðast hitinn hér, höldum sneyðast bætur. Seint á Breiðabólstað er boðinn greiði um nætur. (Sögn Jóels Gíslasonar, fyrrv. bónda í Laxárdal á Skógar- strönd.) MNKABROT ///557JGRÓHNÍII • VEÐURÞJÓNUSTUNA Á FLUGSTÖÐINA • VBLJUM INNLENDAR FRÉTTIR FYRST • ÓREGLULEG SKÖMMT- UN OG ÓNÓGAR UPP- LÝSINGAR ur í bæinn og frammi á flugvelli, en mér er sagt, að ílugþjónust- unni syðra þyki valt að treysta góðviðrislýsingum héðan í sani- bandi við íltigið, svo að jafnvcl hafi hent, að flugvélar hafi orðið að sni'ia við á norðurleið vegna of góðrar veðurlýsingar frá vcður- athugun hcðan. Tel ég rétt, að veðurathugun verði falin flug- þjónustunni á Akureyrarvelli, enda eiga flugsanigöngurnar mjög niikið undir . rcttum veður- lýsinguni, og þar sem flugturninn er á bersvæði, óvarinn skjólgörð- um byggðra húsa, tel cg veður- lýsingu tckna þar mun áreiðan- legri 'en inni í fjölbýlum hvertum í bænum. RÍKISÚTVARPIÐ brá út af venju sinni nú fyrir helgina síðustu og las innlendar fréttir á undan crlcndum. Tilefnið var að' vísu nægilegt: Eitt ægilegasta of- viðri með snjókomu, er hér halði komið um tugi ára, eyðilagði vcrð mæli fyrir tugi milljóna króna og svifti tvo menn lífi. Þegar svo stendur á, er það sjálfsögð krafa, að við fáum fyrst fregnir af því, sem cr að gerast í kririgum okkur, — í okkar eigin landi. En hví ckki að taka upp þann hátt, sem cg hef árum saman verið að gcra kröfur til í nalni útvarpshlust- cnda, að innlendar fregnir.séu lesnar á undan erlendum. Okkur er dauðaslys, húsbruni cða skaðar af völdum náttúruhamfara nieiii ffegn en þ(')tt prinsessa úti í Afríku hafi orðið Iéttari, eða utan ríkisráðherra í íran hafi farið á hmd forsætisráðhcrrans í Tim- buktu. A dögum heimsstyrjalda er e. t. v. eðlilegt, að heimstrétt- irnar svoncfndu gangi fyrir. En á dögum hinna köldu stríða virð- ist þess ekki bein þörf. Látið okk- ur hafa innlendu fréttirnar á und an, hvort sem þær eru ljótar eða fagrar. E' G HEE orðið var við all-mikla óánægju í bænum í sambandi við ralmagnsskömmtunina, og þá fyrst og fremst tvö atriði: Erlitt sc að lá upplýsingar í síma um, hvenær rafmagn verði tekið af þcssu cða hinu svæðinu, og ætti það ])ó ekki að kosta of fjár að hafa slíka þjónustu. Hitt er það, að skömmtunin er EKKÍ AUG- LYST í útvarpi eða á almanna- færi og hún svo brcytileg, að eng- inn veit, hvort hann hefur raf- magn í 2, 4 eða 6 tíma samfleytt, né hvcnær A sólarhringnum það er. Hafa aí þessu skapazt ýnu's vandræði, sem unnt hefði verið hjá að komast með :því að setja um skömmtunina ákveðnar, ó- breytilegar reglur, og kynna borg- uruiium þær. - Geíiim keppt við stórþjóðirnar (Framhald af bls. 1) lengur. Ef hins vegar verk- smiðjan gæti gengið allt árið, mundi hún skila allt að 30 millj. í gjaldeyri, og okkur munar um minna, og þó er þetta mjög lítil verksmiðja, miðað við það sem erlendis er. — Viltu segja eitthvað sér- stakt að lokum? — Ekki strax, fyrst ætla ég að sýna þér vinnusalina. Hvern ig síld er sett í dósir, og gerð að margfalt dýrari útflutnings- vöru en ef hún væri flutt út í tunnum. GENGBD UM VINNUSALI. Og við hefjum göngu um vinnusalina. — Hérna, segir Kristján, og bendir okkur á borð, þar sem margar stúlkur standa við, er' síldin flökuð, roðflett og beinskorin. Síðan fer hún á þetta færiband, sem flytur hana til þeirra, sem skera flökin í bita, og raða þeim síð- an í dósirnar. Þarna væri einn- ig hægt að koma fyrir vél, sem skæri flökin í bita. Síðan fara dósirnar í þessa vél, og Krist- ján sýnir okkur stóran sívaln- ing, sem virðist snúast í sífellu. Þessi vél lokar dósunum, skilar þeim síðan inn á færiband, sem flytur iþasr í þvottavél. Úr henni koma svo dósimar þurr- ar og hreinar. Þá er settur á þær fagurlitaður miði, og síðan eru þær teknar, og þeim raðað í kassa. Kassinn krossbundinn, og er þar með tilbúinn til út- flutnings. — Er við höfum end- að þessa hringferð um verk- smiðjuna, segir Kristján að lok um: — Fyrir um það jbil 14 árum hóf þessi verksmiðja starfsemi sína í litlum og lélegum húsa- kynnum. Þá höfðu fáir trú á, að þessi iðnaður gæti þrifizt hér á landi. Ég hafði trúna, og mér hefur orðið að henni. Fram tíðin mun sýna, að við getum keppt við stórþjóðirnar í út- fluttum niðursuðuvörum, ef við vöndum okkur og sýnum trú- mennsku í verki. S. ISIÆNDINGUR

x

Íslendingur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Íslendingur
https://timarit.is/publication/675

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.