Bankablaðið - 01.12.1940, Blaðsíða 28

30
BANKABLAÐIÐ
hvort gegnt öðru. Var honum ætlað
annað rúmið, en mér hitt. — Lék mér
nokkur hugur á að kynnast komu-
manni nánar, og hélt því samræðun-
um áfram. Virtist hann hafa af miklu
að miðla, og hlustaði ég á hann með
athygli. Barst talið að jólunum, eink-
um helgi þeirra og helgihaldi.
En þegar umræðurnar stóðu sem
hæst, varð breyting á gestinum. Varð
hann hljóður og hugsandi, líkast því
sem hugur hans væri í einhverri óra-
fjarlægð. Hafði ég ósjálfrátt hugboð
um að einhvers væri að vænta, og beið
þess er verða vildi. — Og breytingin
kom. Það færðist bros yfir andlitið og
augun ljómuðu.
— Ég hefi dálitla sögu að segja
þér, mælti hann svo.
— Og sagan er auðvitað falleg, —
mælti ég glaðlega. — — Gesturinn
brosti og hóf sögu sína á þessa leið:
— Ég veit ekki hvort nokkur at-
burður hefir gerst, — mælti hann, —
en ég var horfinn héðan, — að því er
mér virtist, — og var staddur í nátt-
myrkri á eyðistað og vissi ekki hvert
halda skyldi. Og það fór hrollur um
mig í einverunni og myrkrinu. — En
svo birtist mér undarleg sýn. Það varð
í einni svipan bjart umhverfis mig, og
í birtunni sá ég mikinn skara af und-
arlegum verum. Ein þeirra bar þó af
öllum hinum. Og ég fann að hún and-
aði frá sér dásamlegum friðandi á-
hrifum. En mjög voru verur þessar ó-
líkar hver annari að útliti og búningi.
Voru sumar þeirra dimmar og dapur-
legar, eins og skuggar mannlífsins,
aðrar voru bjartar og brosandi, eins
og ljósálfar í dásamlegri draumsýn.
En þegar ég virti fyrir mér veruna,
sem fremst fór og næst mér var, hurfu
hinar verurnar, og ég sá hana eina.
— Hún var há og tíguleg, og draum-
ljúfur friður var yfir andlitinu. Augu
hennar voru djúp og blá, eins og næt-
urhimininn, og í djúpi þeirra var ljómi,
er líktist stjörnudýrð himinsins. Og ég
fann augu hennar hvíla á mér, eins
og ég hafði hugsað mér að alltsjáandi
augu Guðs hvíldu á mönnunum. — Það
var fögnuðUr í sál minni, í návist henn-
ar, og ég fann að hugur minn fylltist
af þrá eftir því, að geta umvafið allt,
fyrirgefið öllum og umborið allt.
Ég leit í augu henar og fann að eitt-
hvað í mér var í ætt við hana, og ég
skildi að hún var leyndardómur hinn-
ar heilögu jólanætur. — Skýring þessi
fór um huga minn eins og leiftur, og
mér skildist að hún smaþykkti hana.
— Og nú virti ég fyrir mér klæði henn-
ar og sá, að þau voru í öllum litum
fagurrar vetrarnætur. Ég sá þar hina
nýföllnu, glitrandi vetrarmjöll og
dimmbláan himinn. Ég sá þar mána-
skinið og glit þess á ölduriði hafsins.
Og á höfðinu hafði hún kórónu úr
norðurljósum og glitrandi stjörnum.
Ég bjóst við að sýn þessi mundi
hverfa. Og ég óskaði þess að svo yrði
ekki.
En svo benti hún mér að koma með
sér, og ég sveif við hlið henar um loft-
ið, unz við námum staðar á háu fjalli.
— Fannst mér þá að fjötrar takmark-
ananna hefðu brostið, og að ég væri
frjáls, frjáls eins og vordraumur fagn-
andi salar. Og nú lagði hún hönd sína
á enni mér, og við það breyttist sjón
mín, og við mér blöstu undarlegir
heimar. — Hugsana- og tilfinninga-
heimar mannanna ui’ðu mér sýnilegir
í ýmsum myndum og litum. Ég sá það,
sem þar gerðist í einhverskonar skugg-