Blómið - 01.03.1929, Blaðsíða 7
5
BLÓMIÐ
rætast. Loftiö er þurklegt.
Léttur í lund gengur hann inn
í bæinn og vekur vinnufólkið.
Ungir og gamlir fara á fætur. —
Allir, sem vetlingi geta valdiö
búa sig undir hita og þunga dags-
ins. Snúningsdrengurinn eða telpan
aækja hrossin, en eldra fólkið fer
til vinnu sinnar út á túnið oða
mýrina. Byrjað er að breiða hey-
ið, sem sætt var deginum áður:
í’urkurinn skerpist eftir því
sem sólin hækkar á iofti. Alt
leikur í lyndi. Siggi og Gunna,
smákrakkarnir- ólmast í heyinu
og breiða eins og ,hitt fólkið“
„Gaman, gaman," hrópar Siggi og
kastar stórri heyflyksu yfir höf-
uðið á Gunnu. „Þetta skaltu fá
borgað", segir Gunna og kaffærir
Sigga í heyinu Nú er farið að
,snúa á‘ því fyrsta, sem breitt
var. Einn hlutinn af heyinu
er þurastur. Brátt gefur bóndinn
þá skipan að raka því sarnan
og sæt.a til hirðingar, Gunna og
Siggi eru send heim eftir reipum.
Þau fara ríðandi á Grána og
Neista og spretta úr spori.
Nú er tekið að sæta. Kven-
fólkið rakar heyinu saman í stóra
múga. Karlmennirnír saxa st.ór
föng með hrífunum sínurn og
bera í sæti. Síðan er farið að
tilreiða því heyi, sem ekki er enn
þurt orðið. Því er margsnúið og
því hrært sem mest og best, —
Þurkurinn er ósvikið notaður.
Eftir hádegið er búist til að binda
og reiða heyið heim.
Á hrossin er lagður reiðingur
Síðan eru þau bundin í eina lest
og sem traustast um alla hnúta
búið. Til að binda er oftast valinn
sterkasti vinnumaðurinn og dug-
’egasta stúlkan, því ilt er aðhemja
heyið, ef það er laust í bandinu.
— Nú er heyið reitt heim. Oft-
ast fer unglingur með lestina ,á
milli'. Heima í hlöðu er svo
maður til að ,leysa úr‘. Oft er
það húsbóndinn sjálfur, eða kunn-
ugur maður, þvi^'alt er best með
forsjá'. Vinnunni er haldið áfram
með kappi, uns kvölda tekur. Þá
er veikinu hætt: Ef þurklega lít-
ur ut næsta dag, er alt sem hag-
anlegast um búið. Hrossín eru
lieft ekki langt frá bænum. Allir
leggjast til hvíldar, þreyttir
eftir dagsverkið.
Ólafur Siggeirsson,
15 ára.
LAGÐAR
O—0
I.
Þegar hinn glataði sonur hvarf
heim til föður síns, var honum
fágnað með meiri ástúð en hann