Morgunblaðið - 21.02.2011, Blaðsíða 23

bjartsýnn og hugarrór. Þórður
var mikill mannkostamaður og
vandur að virðingu sinni. Hann
var prúðmenni, laus við yfirborðs-
mennsku og prjál, hógvær og hlýr
persónuleiki.Yfirgripsmikil þekk-
ing, hlutlægni í mati á vandasöm-
um úrlausnarefnum og skarp-
skyggni á kjarna hvers máls sem
hann greindi á grundvelli ræki-
legrar könnunar og íhugunar
málavaxta voru helstu einkenni
Þórðar. Mál sitt flutti hann jafnan
af einstakri þekkingu og skarp-
skyggni og rök sín flutti hann af
mikilli hófsemd og virðingu fyrir
skoðunum annarra. Ég veit að
hann var kallaður til þegar um-
deildum málum þurfti að ráða vit-
urlega til lykta. Hann var ráðholl-
ur mjög. Það eru að sjálfsögðu
óvægin örlög, að nú skuli fallinn
frá þessi öðlingur, sem hefði að
öðrum kosti miðlað samferða-
mönnum sínum svo miklu um
mörg ókomin ár. Það er því miður
ekki alltaf svo, að maður komi í
manns stað. Eftir stendur hins
vegar, að hann verður okkur, sem
þekktum hann og kynntumst hon-
um, jafnan fyrirmynd um viðhorf
og vinnubrögð. Eitt er víst að með
Þórði er genginn afar vandaður
maður sem hvergi mátti vamm
sitt vita, farsæll í störfum sínum
og stétt sinni og ætt til mikils
sóma. Það er með miklum söknuði
sem ég rita þessar línur og kveð
nafna og bið um huggun harmi
gegn öllum til handa. Minning
hans lifir.
Þórður Magnússon.
Þórður Friðjónsson deyr
hræðilega snemma. Hans er sárt
saknað af sínum nánustu og svo
víðar hygg ég en margur áttar sig
á. Hann var svo vinmargur og
hafði þannig útgeislun að hann
skildi eftir sig jákvæða áru hvar
sem hann kom. Honum kynntist
ég þegar foreldrar hans fluttu
vestur; hann var þá fimm ára eða
svo. Áttum við þrátt fyrir miseldri
nokkurt samtöl um lífið og til-
veruna sem bentu til þess að þar
færi íhugull maður. Síðar kynnt-
umst við betur og sérstaklega á
árunum 1980-1983. Þau kynni
staðfestu ekki aðeins frændsemi
fyrri ára heldur þróuðust þau í
vináttu sem hélst alla stund. Þórð-
ur reyndi hvað hann gat til að leið-
beina stjórnmálamönnum sem
tóku misjafnlega vel ráðum hans.
En það var alltaf hlustað á hann
og alltaf tekið mark á honum. Póli-
tískur veruleiki bannar mönnum
hins vegar stundum að fara þá leið
sem þeim sjálfum, að ekki sé
minnst á sérfræðingana, hugnast
best. Oft vorum við reyndar lóð-
rétt ósammála. En það breytti
engu; öllum samtölum lauk í hlýju.
Er nokkuð að frétta að vestan?
var kannski spurt. Við áttum oft í
gegnum tíðina löng talnasamtöl
um ólíklegustu mál. Þjóðhags-
stofnun var í höndum hans mik-
ilvæg stofnun, svo mikilvæg, að þá
þótti ástæða til að leggja hana nið-
ur af því að stjórnvöldum, ríkis-
stjórn og alþingi, líkaði ekki við
mælingar hennar. Segir mér svo
hugur um að það hefði verið betra
að eiga hitamælinn en ekki. Það
liggur að minnsta kosti fyrir að
það leysti ekki vandann að brjóta
mælinn. Það er ánægjulegt að sjá
að þessa sömu daga og við kveðj-
um Þórð er verið að ræða um að
endurreisa Þjóðhagsstofnun.
Þórður kom til okkar að út-
skýra íslenskt efnahagslíf í Stokk-
hólmi 2005. Hann gerði það svo
vel og skýrt að það skilur eftir sig
minningar og umhugsun: Svona
hefðu fleiri þurft að tala. Hann út-
skýrði sitt mál belgingslaust sem
var sjaldgæft á þeirri tíð. Síðast
áttum við samleið í stjórn Ólafs-
dalsfélagsins í of skamma stund.
Þar vorum við báðir að rækta
þann garð sem við vorum sprottn-
ir upp úr.
Eiginkonu hans, börnum og
fjölskyldunni allri sendum við
Guðrún með þessum línum inni-
legar samúðarkveðjur. Ég veit þó
að þær ná skammt til að bæta
sorgina þunga.
Svavar Gestsson.
Blakfélagi okkar og vinur er
fallinn frá á besta aldri og er okk-
ur mikill harmdauði eins og ef-
laust öllum sem hann þekktu.
Betri félagi og manneskja er
vandfundin. Það eru ekki margir
sem hafa verið ráðgjafar tveggja
forsætisráðherra úr tveimur mis-
munandi flokkum. Það segir allt
sem segja þarf um trúmennsku
hans og heilindi enda lá honum
aldrei illt orð til nokkurs manns
þótt eflaust hefðu verið tilefni til á
stundum. Þórður hafði spilað blak
með öldungaliði ÍS um 14 ára
skeið þar sem hann var bæði mjög
liðtækur og vinsæll. Hann hafði
tilkynnt sig í Öldungamótið sl. vor
eins og svo oft áður en mætti ekki.
Við hringdum í hann og fengum
þær slæmu fréttir að hann hefði
greinst með mein það sem nú hef-
ur lagt hann að velli 10 mánuðum
seinna. Okkar andlegi leiðtogi
Hreggviður Norðdahl hefur boð-
að til æfinga kl. 20 á fimmtudög-
um í áratugi. Menn svara eftir
efnum og ástæðum hvort þeir
koma eða koma ekki og geta þá
jafnan um fjarvistarástæðu. Þórð-
ur eyddi ekki í þetta löngum texta.
Ef hann ætlaði að mæta kom í
svarpósti: Mæti. Ef hann komst
ekki þá voru svörin líka eitt orð
eins og t.d.: Tenerife, New York,
Lech, Stokkhólmur, Flórens,
Thorshavn, Ósló, Köben. Þannig
fylgdumst við félagarnir óbeint
með ferðum hans sem oftar en
ekki tengdust erilsömu starfi.
Þessi knappi stíll nefndist í okkar
hópi dossíska en Dossi var gælu-
nafn Þórðar á yngri árum. Þórður
var góður blakmaður enda hávax-
inn og spengilegur. Hann hafði
nokkuð sérstakan smassstíl sem
gekk undir nafninu „hagsveiflan“
hjá okkur félögum hans. Það eina
sem þurfti að hafa eftirlit með var
talningin á stigunum en þar bar
kappsemin hann stundum ofurliði.
Eftir blakiðkun er svo venjan að
fara í gufubað og þar eru einatt
fjörugar umræður og skoðana-
skipti. Þar var ekki komið að tóm-
um kofunum hjá Þórði og sérstak-
lega ekki hvað varðaði
efnahagsmál og á bankahruninu
og aðdraganda þess voru skoðanir
hans og útskýringar oftast á þann
veg að stjórnvöld hefðu betur
hlustað. Við félagarnir sendum
öllum aðstandendum Þórðar okk-
ar innilegustu samúðarkveðjur og
þökkum honum ánægjulega sam-
fylgd sem hefði mátt verða svo
miklu lengri. Megi hann hvíla í
Guðs friði.
Fyrir hönd Blaköldunga ÍS,
Pétur Björnsson.
Það er erfitt að setja minningar
á blað um samferðamann, sem
fellur frá á miðjum aldri. Það var
haustið 1973 að hópur æskufólks
settist í viðskiptadeild Háskóla Ís-
lands; þar var samstæður hópur
fólks, sem hafði útskrifast með
stúdentspróf um vorið, og þar var
einnig hópur fólks úr ýmsum átt-
um og þekktist ekki innbyrðis. Við
Þórður vorum í þessum hópi.
Örlögin höguðu því svo að þessi
hópur lagði stund á hagfræði þar
sem hinn hópurinn var í viðskipta-
fræði. Samstaðan hélst til loka
náms vorið 1977. Þá var mikið um
dýrðir, við lukum síðasta prófi á
misjöfnum tíma um vorið og eftir
hver próflok var blásið til sam-
kvæmis án þess að það kæmi nið-
ur á prófum þeirra, sem ekki
höfðu lokið sínu. Svo var það 25.
júní að við gengum fyrir rektor og
tókum við prófskírteini úr hendi
deildarforseta.
Að því loknu hélt hver sína leið í
lífinu, í framhaldsnám eða fram-
tíðarstarf. Þórður fór í framhalds-
nám en að því loknu urðum við
nábúar í Álftahólum og Arahólum.
Þá reyndum við að halda í eilífa
æsku með hlaupum og hreyfingu.
Þórður var röskur til starfa að
námi loknu og þegar litið er yfir
farinn veg finnst mér afköst hans
nokkur á starfsævinni, sem varð
allt of stutt. Lengst starfaði Þórð-
ur í opinberri stjórnsýslu í krefj-
andi starfi forstjóra Þjóðhags-
stofnunar. Undir stjórn Þórðar
tókst að halda stofnuninni utan við
deilur og dægurþras og framlag
hennar naut virðingar.
Ég á Þórði skólabróður mínum
mikla skuld að gjalda. Á erfiðri
stund í lífi mínu bauð Þórður mér
að koma til starfa tímabundið hjá
Þjóðhagsstofnun. Úr því varð
langt starf og farsæl kynni af
stofnun og starfsfólki. Fyrir þetta
vinarþel er ég Þórði þakklátur og
fæ aldrei fullgoldið.
Við leiðarlok veit ég að ég mæli
fyrir munn okkar, sem urðum
samferða í hagfræðinni í við-
skiptadeildinni, þegar ég þakka
Þórði samfylgdina. Hann setti
svip sinn og mark á samtímann.
Við vottum eiginkonu, börnum,
systkinum og fjölskyldum þeirra
samúð á erfiðri stund.
Megi minning hans heiðrast í
vitund þinni og verði hann Guði
falinn.
Vilhjálmur Bjarnason.
Við minnumst leiðtoga okkar,
Þórðar Friðjónssonar, sem á um-
brotatímum leiddi okkur í starfi af
ríkri hugsjón. Við minnumst
góðra verka hans, dómgreindar,
áræðis, bjartsýni og kímni – við
minnumst hans sem hlýs manns
og síðast en ekki síst sem einkar
kærs félaga.
Sem dropi tindrandi
tæki sig út úr regni
hætti við að falla
héldist í loftinu kyrr –
þannig fer unaðssömum
augnablikum hins liðna.
Þau taka sig út úr
tímanum og ljóma
kyrrstæð, meðan hrynur
gegnum hjartað stund eftir stund.
(Hannes Pétursson)
Við vottum konu hans, Ragnheiði
Dögg Agnarsdóttur, börnum og
öðrum í fjölskyldu Þórðar samúð
á þessum erfiðu tímum.
F.h. starfsfólks Kauphallarinnar,
Páll Harðarson.
Fyrir tæpum aldarfjórðungi
kallaði þáverandi framkvæmda-
stjóri Stjórnunarfélags Íslands
saman hóp vaskra karla og
kvenna til að skreppa með Íshest-
um í vikulanga ferð um Hruna-
mannaafrétt með erlendum gest-
um félagsins. Þetta reyndist mikil
ævintýraferð og varð hún upphaf
árlegra sumarferða þessa sama
hóps á hestum um hálendi Ís-
lands. Hópurinn tók sér nafnið
H.E.S.T. Hann stækkaði og
breyttist með árum og aðstæðum,
en kjarninn var ávallt sá sami.
Þórður Friðjónsson og þáverandi
eiginkona hans, Þrúður Haralds-
dóttir, voru með í fyrstu ferðinni
og flestum sem farnar voru næstu
árin.
Í slíku návígi sem svona ferðir
eru, þar sem allir deila með sér
löngum stundum, súru og sætu,
og hrjóta í kór um nætur, komast
menn ekki til dyranna öðruvísi en
þeir eru klæddir. Þórður var í
þeim skilningi ávallt vel til fara.
Þórður sat hesta vel og fékkst af
lagni, kunnáttu og kappi við villta
og viljuga gæðinga. Í áningar- og
náttstöðum tóku menn ekki að-
eins beislið út úr hestum sínum,
heldur slepptu oft einnig sínu eig-
in beisli fram af sér – allt með
háttvísi þó. Á kvöldin vógust
menn á með gamanyrðum og
kviðlingum. Í þeim efnum stóð
enginn Þórði á sporði; hann var
bæði orðheppinn og hagmæltur.
Hrutu af vörum hans mörg mein-
fyndin skeyti og margræðar vísur,
sem hittu samferðamenn hans á
kátlegan hátt. Hann henti einnig
vel á lofti þau spjót sem honum
voru send. Þórður var þannig
hrókur alls fagnaðar og hans því
saknað í þau fáu skipti, sem hann
komst ekki með.
Í þessum ferðum knýttust
mörg vináttubönd, sem hafa hald-
ið æ síðan.
Þórður var vörpulegur og vel
gerður maður; hann var stál-
greindur, vel menntaður, marg-
fróður og vel að sér. Hann hófst
verðskuldað til mikilla metorða
fyrir þjóð sína, og horfði af sjón-
arhóli sínum á umhverfi sitt og
viðfangsefni af meiri skarp-
skyggni en mörgum er gefið. Það
er mikil eftirsjá að slíkum manni.
Með Þórði hafa samferðamenn
hans úr þessum hestaferðum
misst góðan vin og félaga. Þeir
minnast margra ánægjulegra
stunda með honum í ógleymanleg-
um leiðangrum um fjöll og firnindi
landsins.
Eggert Hauksson.
Þórður Friðjónsson er látinn
langt fyrir aldur fram. Þórður
varð forstjóri Þjóðhagsstofnunar í
ársbyrjun 1987 en fráfarandi for-
stjóri, Jón Sigurðsson, hafði þá
lent í stjórnmálum. Þórður var
síðan forstjóri í 15 ár eða til árs-
byrjunar 2002. Stofnunin tók til
starfa 1. ágúst 1974 og naut í byrj-
un mikils meðbyrs. Leitað var
álits og umsagnar Þjóðhagsstofn-
unar á hinum ýmsu málum en
stofnuninni var ætlað að gera
þjóðhagsspár og annast hagfræði-
legar athuganir og skýrslugerð
um efnahagsmál. Þá voru stofn-
uninni ætluð ýmis hagskýrslu-
verkefni eins og að færa þjóðhags-
reikninga. Það voru einkum
verkefni stofnunarinnar á sviði
spágerðar og umsagnar og álits-
gerða af ýmsu tagi sem lentu í
sviðsljósinu eins og vænta mátti
og iðulega sýndist sitt hverjum.
Stofnunin fór ekki varhluta af því
og var ekki orðin 10 ára þegar
fyrst komu fram hugmyndir um
að leggja hana niður eða breyta
verulega skipulagi hennar. Í
þessu umróti tók Þórður við for-
stjórastarfinu og gegndi því í 15
ár. Hlutverkið var ekki auðvelt.
Annars vegar að vera ráðgjafi rík-
isstjórnar í efnahagsmálum og
hins vegar óháður aðili sem þurfti
að njóta trausts bæði stjórnar og
stjórnarandstöðu. Oftar en ekki
var það svo að efnisleg afstaða til
mála var hin sama hjá Þjóðhags-
stofnun og stjórnvöldum en
stjórnarandstaða á hverjum tíma
valdi oft þá auðveldu leið að vera á
móti málum meirihlutans en leit-
aði síðan að röksemdum á eftir. Þá
lá beinast við að skjóta sendiboð-
ann, hann væri taglhnýtingur
stjórnvalda og hefði glatað trú-
verðugleika. Fyrir kom að málin
snerust við og Þórður lét í ljós
skoðanir eða álit sem fór í bága við
afstöðu stjórnvalda. Því var ekki
gleymt. Hér var því um vanda-
sama jafnvægislist að ræða og erf-
itt að gera öllum til hæfis enda var
það ekki ætlun Þórðar. Hann var
stefnufastur og trúr þeirri sann-
færingu sinni að markaðslausnir
hefðu yfirburði yfir aðrar lausnir.
Um það leyti sem Þórður hætti
hjá Þjóðhagsstofnun var búið að
ákveða að leggja stofnunina niður
og það verk var síðan fullkomnað
um mitt ár 2002. Að undanförnu
hafa komið fram hugmyndir um
að endurreisa Þjóðhagsstofnun.
Hversu raunhæfar sem þær hug-
myndir kunna að vera sýna þær
þó að gott orðspor hefur farið af
starfsemi stofnunarinnar og til
einhvers hefur verið barist.
Drýgstur er þar hlutur forstjór-
ans. Inn á við veitti Þórður stofn-
uninni öfluga forystu. Gagnvart
starfsmönnum kom það fram í
einstaklega hlýlegu og glaðlegu
viðmóti og geðprýði á hverju sem
gekk. Hann sýndi starfsmönnum
mikið traust til þess að leysa
ákveðin mál og efldi þar með
sjálfstraust þeirra. Sjálfur ein-
beitti hann sér að stóru málunum
svo sem vera á háttur góðra
stjórnenda.
Fyrir hönd vinnufélaga á Þjóð-
hagsstofnun,
Gamalíel Sveinsson.
Við bræðurnir kynntumst
Þórði Friðjónssyni árið 1999
skömmu eftir að við réðum okkur
til starfa á Þjóðhagsstofnun. Þá
hafði hann gegnt lykilhlutverki í
íslenskri efnahagsumræðu í nærri
tvo áratugi. Þó að Þórður væri yf-
irburðamaður á sínu sviði tókum
við strax eftir því að hann var al-
veg laus við hroka. Hann gaf sér
ekki niðurstöður fyrirfram, leitaði
óhikað ráða og ræddi málin á op-
inskáan hátt. En eftir að hafa
komist að ígrundaðri niðurstöðu
hafði hann staðfestu og hugrekki
til að beygja ekki af leið og skipti
þá engu hvort niðurstaðan var í
takt við skoðanir yfirboðara eða
samstarfsmanna. Léttleiki og
kímnigáfa einkenndu einnig Þórð.
Okkur er minnisstæður okkar
fyrsti fundur þar sem hann lék á
als oddi, skapaði afslappað og
vinalegt andrúmsloft og sló tóninn
fyrir framhaldið. Við mátum Þórð
fljótt afar mikils og samstarfið
varð náið. Það var okkur því mikið
fagnaðarefni þegar hann bauð
okkur að fylgja sér í Kauphöllina
þegar hann varð forstjóri hennar
snemma árs 2002.
Í Kauphöllinni treystust bönd
okkar enn frekar. Milli okkar ríkti
fullkomið traust. Velvild réð för.
Sameiginlegt áhugasvið var út-
gangspunkturinn. Ófáum stund-
um var eytt í umræður um efna-
hagsmál og viðskipti.
Hugmyndum var kastað fram og
til baka, málin skeggrædd og
framtíðin kortlögð. Þessar minn-
ingar eru okkur dýrmætar.
Þórður starfaði af lífi og sál að
vexti og viðgangi Kauphallarinn-
ar. Hann bar mikið traust til
starfsfólksins og var mjög umhug-
að um hag þess. Það var Þórði sér-
stakt áhugamál að Ísland tæki
þátt í framþróun á alþjóðlegum
verðbréfamörkuðum og hann var
aðalhvatamaður þess að Kaup-
höllin sameinaðist norrænu kaup-
höllinni OMX. Draumur Þórðar
um að Kauphöllin yrði hluti af
kauphallarsamstæðu með starf-
semi beggja vegna Atlantsála
rættist svo á árinu 2008 þegar
OMX sameinaðist bandarísku
kauphöllinni NASDAQ. Í samein-
uðu fyrirtæki, NASDAQ OMX,
ávann Þórður sér mikla virðingu
og var kallaður til ráðgjafar innan
fyrirtækisins bæði austan hafs og
vestan.
Það var mikill skóli að starfa
með Þórði. Ósjaldan veittum við
því sérstaka eftirtekt hvernig
hann bar sig að og leysti verkefni.
Yfirvegun hans veitti styrk. Hann
var afar snjall stjórnandi og lag-
inn samningamaður. Fylginn sér
og ákveðinn þegar nauðsyn krafði
en diplómatískur þegar það átti
við. Þórður gat því eftir atvikum
komið fyrir sjónir sem mikill harð-
jaxl eða hinn mesti ljúflingur.
Hann var hvort tveggja.
Það var okkar gæfa að vera
nánir samstarfsmenn Þórðar
Friðjónssonar. Okkur urðu fyrir
löngu ljós þau fágætu verðmæti
sem í því samstarfi fólust.
Við sendum Ragnheiði, börn-
um og öðrum ástvinum Þórðar
okkar innilegustu samúðarkveðj-
ur.
Magnús og Páll Harðarsynir.
Þórður Friðjónsson hafði mikil
áhrif á mitt líf. Ég kynntist Þórði
fyrst þegar hann réð mig sem
ungan hagfræðinema á Þjóðhags-
stofnun en hann hafði þá nýlega
tekið við því vandasama starfi að-
eins hálffertugur að aldri. Ég átti
því láni að fagna að starfa þar í
mörg ár undir dyggri handleiðslu
Þórðar. Nokkru síðar varð Þórður
aftur minn yfirmaður þegar hann
tók tímabundið við starfi ráðu-
neytisstjóra í iðnaðar- og við-
skiptaráðuneytinu. Þegar Þórður
fór yfir í Kauphöllina hélt sam-
starf okkar áfram enda mikil sam-
skipti á milli ráðuneytisins og
kauphallarinnar.
Þórður var einstakur maður.
Hann var gæddur miklum per-
sónutöfrum, skarpgreindur, hlýr,
glaðvær, gamansamur og mikill
keppnismaður en gat einnig verið
þrjóskur og harður í horn að taka.
Þórður var mikill talsmaður hins
frjálsa markaðar og var í þrjá ára-
tugi einn helsti efnahagsráðgjafi
þjóðarinnar. Hann hafði sterkar
skoðanir og átti auðvelt með að ná
til fólks. Sem yfirmaður var hann
þægilegur og alltaf til taks. Hann
greindi hismið frá kjarnanum en
hafði litla þolinmæði gagnvart
tæknilegum smáatriðum sem
stóðu í vegi hinnar stóru myndar.
Starfs síns vegna stýrði hann oft-
sinnis nefndum um flókin við-
fangsefni en með rökfestu, lagni
og þægilegu viðmóti tókst honum
yfirleitt að ná samstöðu. Smátt og
smátt þróuðust sterk vináttubönd
á milli okkar Þórðar. Ég leitaði oft
til hans um ráð og við ræddum
lengi saman um það sem efst var á
baugi þjóðmálaumræðunnar. Það
var því mikið áfall þegar þessi
stóri og hrausti maður greindist
með krabbamein. Með keppnis-
skapið og þrjóskuna að vopni
keppti hann við vágestinn og virt-
ist um hríð ætla að hafa betur. En
allt kom fyrir ekki. Við Auður
vottum aðstandendum Þórðar
okkar innilegustu samúð.
Benedikt Árnason.
Þórði Friðjónssyni kynntist ég
að marki á árunum 1987-88 þegar
ég gegndi stöðu efnahagsráðgjafa
ríkisstjórnarinnar í forsætisráð-
herratíð Þorsteins Pálssonar og
Þórður var forstjóri Þjóðhags-
stofnunar. Áður hafði Þórður
gegnt stöðu efnahagsráðgjafa í tíð
dr. Gunnars Thoroddsen og Stein-
gríms Hermannssonar.
Starfstími ríkisstjórnar Þor-
steins Pálssonar einkenndist í
efnahagslegu tilliti af því að upp-
gangstíma áranna á undan lauk
allskyndilega um mitt ár 1988 eins
og tjald félli í þjóðarbúskapnum,
en aðdragandinn fól í sér ýfingar á
vinnumarkaði sem lyktaði með
kjarasamningum sem skorti raun-
hæfa tengingu við efnahagslegan
veruleika. Við tók langvinn efna-
hagslægð sem lauk ekki fyrr en
komið var framundir miðjan 10.
áratuginn. Efnahagslífið var því á
hvörfum þegar samstarf okkar
Þórðar hófst. Langar samræður
okkar um stöðu og horfur og
nauðsynleg viðbrögð urðu upphaf
að vináttu og trúnaði sem stóð upp
frá því.
Þórður Friðjónsson hafði allt til
að bera til að gegna forystuhlut-
verki í umfjöllun og ákvörðunum
um efnahagsmál þjóðarinnar.
Hann bjó að ágætri menntun í
hagfræði og langri reynslu. Hann
bar með sér raunsæi, skynsemi og
sanngirni. Hann átti auðvelt með
að greina efnahagsvanda hvers
tíma og meta rétt viðbrögð. Hann
hafði næma innsýn í stjórnmála-
lífið og glöggan skilning á sam-
skiptum aðila á vinnumarkaði og í
fjármálalífi. Hann vissi hvað var
mögulegt og hvernig bæri að
leggja upp mál til að þau hefðu
sem bestan möguleika á að ná
fram. Hann skildi gangvirkið í lýð-
ræðislegu valddreifðu samfélagi
þar sem ákvarðanir stjórnvalda
hljóta að verða umdeildar en verð-
ur að taka í ljósi ákvarðana í
frjálsum samskiptum fjölmargra
aðila í efnahagslífinu. Glæsilegur
starfsferill Þórðar ber vitni um hið
mikla traust sem hann naut.
Samræður við Þórð Friðjóns-
son voru gefandi og þær áttum við
margar og langar gegnum tíðina í
Þjóðhagsstofnun og Kauphöllinni
þangað sem hann bauð mér oft-
lega til fundar við sig. Alltaf brá
hann nýju ljósi á mál enda glöggur
á menn og málefni svo af bar. Við
Þórður fengum tækifæri til að
fjalla saman á opinberum vett-
vangi um efnahagshrunið og
stefnu stjórnvalda í reglubundn-
um dálkum í viðskiptablaði
Fréttablaðsins undir formerkjum
skuggabankastjórnar Markaðar-
ins að sænskri fyrirmynd. Þar
reyndist hann hárbeittur í grein-
ingu sinni og tillögugóður um úr-
ræði og viðbrögð, hæfilega djarf-
ur en samt gætinn.
Þórður Friðjónsson verður öll-
um eftirminnilegur sem honum
kynntust. Hann var glæsimenni í
sjón og raun. Hann var hrífandi
persónuleiki, leiftrandi gáfaður,
fágaður og skemmtilegur maður
sem hló smitandi hlátri. Mikil eft-
irsjá er að slíkum öndvegismanni
sem Þórður var. Skyndilegt fráfall
þessa mikla hæfileikamanns og
ljúfa og góða drengs er harmsefni.
Ég kveð Þórð Friðjónsson með
þökkum fyrir trausta vináttu og
færi Ragnheiði, börnum og öðrum
ástvinum innilegar samúðar-
kveðjur.
Ólafur Ísleifsson.
MINNINGAR 23
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 21. FEBRÚAR 2011