Morgunblaðið - 18.04.2011, Qupperneq 17

UMRÆÐAN 17
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 18. APRÍL 2011
Russell S. Moxham
svarar 29. mars grein
minni „Ísrael: Land
gyðinga eða araba?“
frá því fyrr í mán-
uðinum. Ég þakka
honum svar hans og
eins það að endurbirta
stóran hluta greinar
minnar! Þessi seinni
grein Moxhams er að
hluta til málefnaleg og
örlar varla á því meið-
andi níði gegn Ísraelsmönnum sem
einkennir skrif íslenskra Palest-
ínuvina. Þó örlar á slíku, eins og
þegar hann gerir lítið úr áreið-
anleika heimilda dr. Harry Mandel-
baums og tilvísunum mínum í grein-
ar hans.
Heimildir mínar eru úr ýmsum
áttum öðrum en greinum Mandel-
baums, en ég tel heimildir hans
bæði áhugaverðar og traustar. Þær
eru úr samtímaheimildum, mið-
aldaritum, fornum sögubókum og
reisubókum fjölda ferðalanga og
sendimanna um Landið helga á
margra alda tímabili.
Hér fyrir neðan er
heimildalisti sem
Morgunblaðið neitaði
að birta með síðustu
grein minni, því þá
hefði hún farið fram yf-
ir staðlaða lengd, 5.000
slög. Á síðari árum hef-
ur Morgunblaðið hins
vegar stundum látið
heilar síður og jafnvel
heilar opnur undir
skæðustu öfgasjón-
armið hatursmanna
Ísraels. Þá hefur ekki
verið spurt um slög eða pláss fyrir
tilvitnanir. Hér eru þær tilvitnanir,
sem Morgunblaðið vildi ekki birta
með síðustu grein minni. Þær eru
reyndar ekki í númeraröð, því þær
eru nokkrar af fjölmörgum:
4. Muqadassi, tilvitnun Erich Kahler, sem
vitnar í þessa lýsingu úr bókinni „Know-
ledge of crimes“, s. 167, í bókinni „The Jews
Among the Nations“ (New York: F. Ungar,
1967), s. 144.
6. Hadriani Relandi, „Palaestina ex monu-
mentis veteribus illustrate“ rituð á latínu,
birt 1714 í Utrecht, ex libraria Guilielmi
Broedelet (Trajecti Batavorum)
9. James Finn, skjöl breska utanríkisráðu-
neytisins 78/1294, Pol. 36.
Dr. Mandelbaum hefur gætt þess
sérstaklega að nota ekki gyðing-
legar heimildir eða ísraelskar, gagn-
gert til að auka trúverðugleika
greina sinna. Greinar hans eru fjarri
því að vera níðskrif þó að hann
vissulega afhjúpi afar óþægilegar
staðreyndir um arabana, sem þeim
eðlilega ekki líkar! Það er þeirra
háttur, að hóta að drepa menn sem
slíkt gera. Er það ekki þess vegna
sem svo lítið fer fyrir umfjöllun um
ágætan málstað Ísraels?
Kannski Moxham vilji taka að sér
það verðuga verkefni fyrir lesendur
Morgunblaðsins að fara í pílagríms-
ferð um hin stóru bókasöfn og
gagnabanka í London til að stað-
reyna heimildir dr. Mandelbaum?
Rita svo nýja grein í Morgunblaðið
um árangur þeirrar rannsóknar og
biðja dr. Mandelbaum afsökunar í
leiðinni ef ástæða er til?
Moxham segist viðurkenna hinn
mikla þátt Ísraela í uppbyggingu
skólakerfisins fyrir Palestínubúa, en
segir að þeir hafi vanrækt það og
bælt það niður. Hvaða bælingu á
Moxham við? Á hann við tilraunir
Ísraela til að hindra hatursinnræt-
ingu barna í skólastofum Palest-
ínumanna? Finnst honum mannrétt-
indi barnanna þar fótumtroðin, að
þau skuli ekki fá að njóta skæðustu
hatursinnrætingar, sem völ er á í ísl-
amska „menningar“heiminum?
Furðuleg eru ummæli Moxhams
um nýju verslunarmiðstöðina á
Gaza, GazaMall, sem byggð var á
sama tíma og lygafullyrðingar Ha-
mas-stjórnarinnar og ’Palestínuvina’
allra landa dundu á heimsbyggðinni
um hungursneyð og algjöran skort á
byggingarefnum á Gaza. Honum
virðist hafa verið talin trú um, vænt-
anlega af þessum vinum sínum í Pal-
estínu, að heimasíða fyrirtækisins
(www.gazamall.ps) sé bara hrekkur
zíonista og Ísraelsvina til að sundra
samstöðu palestínsku þjóðarinnar.
Hversu hrekklaus og trúgjarn getur
einn maður verið? Úti um allan ver-
aldarvefinn, þegar slegið er inn
„gaza mall“ á Youtube, Google.com
eða annars staðar þá spretta upp
myndskeið, meðal annars úr arab-
ískum sjónvarpsstöðvum um þessa
glæsilegu kringlu þeirra Gazabúa
sem full er af lúxusvörum hvaðan-
æva að úr heiminum! Eitt þúsund
smyglgöng, sum fær bílum virðast
alveg hafa farið framhjá Moxham,
líkt og egypskum landamæravörð-
um!
Moxham segir að Ísraelar hafi áð-
ur fyrr verið Palestínumenn. Þar er-
um við sammála. Þeir voru það og
eru það enn. Palestína er nafn á
landsvæði en ekki þjóðríki. Eina
þjóðríkið á Palestínusvæðinu (eftir
að Jórdanía fékk sinn 70% hlut) er
Ísrael. Palestína er hið forna Gyð-
ingaland. Gyðingar eru hinir sönnu
Palestínumenn, engir aðrir. Aldrei
hafa nein sjálfstæð ríki verið í Pal-
estínu, aldrei, nema ríki gyðinga, hið
forna Ísrael og hið nýja Ísrael.
Arabar þeir og múslimar úr ná-
grannalöndunum, sem nú kalla sig
Palestínumenn og heimta allt þetta
landsvæði, eiga þar allt öðruvísi við-
veru og grynnri rætur en gyðing-
arnir. Hvernig viðvera það var má
lesa um í grein minni: „Gyðinga-
landið og óvinir þess“, sem nú bíður
birtingar hjá Morgunblaðinu.
1.377 ritaði einn kunnasti arabíski
sagnaritari þess tíma, Ibn Khaldun
eftirfarandi: „Yfirráð gyðinga í Ísra-
elslandi náðu yfir 1.400 ár … það
voru gyðingarnir sem rótfestu
menningu og siðvenjur hinnar var-
anlegu bólfestu manna á svæðinu.“
(heimild: 5. Ibn Khaldun, quoted by Yahya
Armajami, Middle East Past and Present
(Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall, 1970),
p. 143.)
Nú mátt þú, Moxham!
Palestínuvinir barðir með
bókfellum, ævafornum
Eftir Hreiðar Þór
Sæmundsson » Aldrei hafa nein
sjálfstæð ríki verið í
Palestínu, aldrei, nema
ríki gyðinga, hið forna
Ísrael og hið nýja Ísrael.
Hreiðar Þór
Sæmundsson
Höfundur er kaupmaður.
Þann 17. mars sl.
birtu átta starfsmenn
háskólastofnana og líf-
tæknifyrirtækja varn-
argrein í Morg-
unblaðinu fyrir
erfðatækni. Ekki fer á
milli mála að þeir taka
eindregna stöðu með
henni, á hverju sem
gengur, enda eru þeir í
réttu liði: Hinn heilagi
sannleikur um áhættuleysi erfða-
tækni er „samdóma álit þeirra vís-
indamanna sem gerst þekkja“. Og
ekki er slegið af í afskriftum rit-
rýndra vísindagreina sem gefa vís-
bendingar um alvarlega ágalla
erfðatækninnar og neikvæð áhrif
erfðabreyttra lífvera, enda hafi
„flestar þeirra … verið harðlega
gagnrýndar“. Undir yfirskini vís-
indaraka, þjónustu í krafti þekk-
ingar og m.a.s. hlutleysis gera
greinarhöfundar enn eina tilraun til
að þagga niður vísindarannsóknir
sem eru óhagfelldar sjónarmiðum
þeirra og líftækniiðnaðarins. Látum
vera þótt þekkingarþráin verði
seint óhlutdræg, en þöggun er
óþægilegur og óþarfur fylgifiskur
fræðasamfélagsins.
Krafan um afmörkun erfða-
breyttra lífvera við lokuð kerfi er
greinarhöfundum þyrnir í augum.
En hún er almennari en þeir vilja
vera láta. Bændur víða um heim
vilja bregðast við óskum vaxandi
markaða um afurðir án erfðameng-
unar. Skiptir þá engu hvort land-
búnaðurinn kallast hefðbundinn eða
lífrænn. Vísasta leiðin til að valda
þeirri starfsemi tjóni er útiræktun
erfðabreyttra plantna, sem reynsla
og rannsóknir sýna að veldur hvar-
vetna víðtækri mengun á aðliggj-
andi ræktunarsvæðum og vistkerf-
um. Hafi gögn um það farið
framhjá greinarhöfundum hljóta
þeir að fagna því að einhver annar
beri þau á borð fyrir þingheim því
nú sem fyrr er þörf „allrar þeirrar
þekkingar sem til er á hverjum
tíma“ svo notuð séu þeirra eigin
orð.
En hver er sú þekking grein-
arhöfunda á framleiðni erfða-
breyttra plantna að
ástæðu gefi til álykt-
ana um að hún muni
bjarga heiminum frá
hungri? Þrátt fyrir
fögur fyrirheit hefur
engin helstu erfða-
breyttu nytjaplantn-
anna (soja, maís,
repja og bómull)
skilað aukinni upp-
skeru heldur þvert á
móti, einkum eftir
fyrstu ræktunarárin
þegar skordýr og ill-
gresi taka að mynda
ónæmi fyrir erfðabreytingunum.
Og ekki er það jörð vorri þókn-
anlegt að þurfa að auka verulega
notkun eiturefna þegar frá líður
eins og raunin hefur orðið á með
erfðabreytta ræktun (sbr. t.d.
Benbrook 2009). Er þá ekki tekið
að bætast nokkuð í kostnað við
upptöku hinnar undursamlegu
tækni?
Ef framleiða þarf „enn meiri mat
án þess að ganga á gæði jarð-
arinnar frekar en orðið er“ þá er
einkar tilfinnanlegt ef ekki má –
eins og áttmenningarnir virðast
ætlast til – rýna betur í erfða-
tæknina sjálfa, úr því að hugs-
anlega má skýra 6-10% minni upp-
skeru af erfðabreyttu soja
(samanborið við hefðbundið) að
talsverðu leyti með þeirri röskun
sem erfðabreytingin sjálf veldur í
erfðamengi plöntunnar (sbr. El-
more o.fl., Agronomy J. 93).
Ekki er nóg með að styr standi
um notkun erfðatækni í landbúnaði
heldur klýfur hún fræðasamfélagið
í herðar niður. Sá klofningur er að
hluta til vísindalegs eðlis, en skýr-
ist einnig af hagsmunum. Vís-
indamenn og stofnanir ótengd líf-
tæknifyrirtækjum eru líklegri en
aðrir til gagnrýnnar umfjöllunar
um erfðabreyttar lífverur. Frá
þeim hafa t.d. borist nær allar
helstu ritrýndu vísindarannsóknir
um skaðleg áhrif erfðabreyttra af-
urða á heilsufar tilraunadýra – sem
um leið er vísbending um skaðleg
áhrif útiræktunar og neikvæð áhrif
á búfé og neytendur. Líftæknifyr-
irtækin hafa í beinni þjónustu sinni
fjölda erfðavísindamanna, auk þess
fjölda sem nýtur stuðnings fyr-
irtækja á grundvelli samstarfs-
samninga og styrkja. Viðhorf líf-
tæknifyrirtækja og vísindamanna
sem starfa innan þeirra eða í nánu
samstarfi við þau mótast af þeim
hagsmunum að frelsi til þróunar,
framleiðslu og sölu á afurðum
erfðatækni sé sem mest og að laga-
reglum sé mjög í hóf stillt. Þeir
sem til þekkja í valdamiðstöðvum
Brüssel og Washington vita gjörla
um það ógnarafl sem líftækniiðn-
aðurinn beitir löggjafarvald, fram-
kvæmdavald og embættismenn
ríkja og ríkjasambanda í þessu
skyni.
Þegar vísindasamfélagið er svo
þverklofið sem raun ber vitni á al-
mannavaldið aðeins einn kost og
hann er sá að beita varúðarregl-
unni. Því ber raunar skylda til þess
sbr. ákvæði 1. gr. laga um erfða-
breyttar lífverur þess efnis að
framleiðsla og notkun erfðabreyttra
lífvera skuli fara fram „á siðferði-
lega og samfélagslega ábyrgan hátt
í samræmi við varúðarregluna og
grundvallarregluna um sjálfbæra
þróun“. Kjarni varúðarreglunnar er
sá, að sé hætta á óafturkræfu tjóni
er skortur á vísindalegri fullvissu
ekki talinn gild ástæða fyrir því að
fresta aðgerðum gegn umhverf-
isspjöllum. Það ber síst af öllu vott
um djúpúðga túlkun varúðarregl-
unnar að hvetja löggjafann til að
hámarka frelsi til sleppingar erfða-
breyttra lífvera í lífríki Íslands en
stinga um leið undir stól tugum rit-
rýndra rannsókna sem benda til
gríðarlegrar áhættu þess fyrir um-
hverfi og heilsufar. Enn vaknar sú
áleitna spurning hvaða hagsmunum
slík þöggun þjónar. Áróður fræði-
manna fyrir alls kyns hæpnum
lausnum í aðdraganda hrunsins er
þekktur, en trúir því nokkur að
slíkt hafi horfið úr samfélagi okkar
með skýrslu rannsóknarnefndar Al-
þingis?
Áróður fræðimanna
fyrir erfðatækni
Eftir Gunnar Ágúst
Gunnarsson » Látum vera þótt
þekkingarþráin
verði seint óhlutdræg,
en þöggun er óþægileg-
ur fylgifiskur fræða-
samfélagsins.
Gunnar Ágúst
Gunnarsson
Höfundur er framkvæmdastjóri.
www.itr.is ı sími 411 5000
Við erum flutt að
Borgartúni 12-14
Afgreiðslutími skrifstofunnar
er virka daga frá kl. 8:20 - 16:15
- nýr auglýsingamiðill
 569-1100finnur@mbl.is