Eining - 01.06.1948, Blaðsíða 12

12
E I N I N G s,
Ævmtýn Collins
Framhald.
Nú var úr vöndu að ráða, en eitt-
hvað varð ég að gera. Ég labbaði inn
á veitingahús og bauð veitingamann-
inum til sölu tryggðagjöf frá ekkjunni
í Coldstream, dýrindis silkiklút og fór
fram á að fá fyrir hann gistingu og
eina mörk af bjór. Veitingamaðurinn
renndi girndarauga til klútsins og hefði
gert þetta, ef lögregluþjónn, sem sat
þar að drykkju, hefði ekki hindrað hann
í því. Ég bað pilt þann að hafa sig hæg-
an, honum kæmi þetta mál ekki við,
en eflaust hefði það betur verið ótalað
hjá mér, því hinn byrsti sig heldur við
þá ádrepu, og kvaðst hafa fullt vald
til þess að reka mig á brott úr borg-
inni, þá um kvöldið. Gæti hann kvatt
menn sér til hjálpar, hefði hann ekki
í fullu tré við mig. En það var sízt hætta
á því, að hann væri ekki einfær um
að ráða við mig, því að mjög var af
mér dregið, vegna þreytu og hungurs,
og þrjóturinn þreif í öxl mér og rak
mig á undan sér og skyldi ekki við mig,
fyrr en fyrir utan borgarhliðið. Ég
reyndi að missa ekki kjarkinn, þótt
svona óbyrlega blési og spurði hliðvörð-
inn, hvort hann hefði ekki ráð á ein-
hverju skýli þar, sem ég gæti fengið að
hýrast í yfir nóttina, en ekki sagði hann
að þ^í væri að heilsa. Þá spurði ég hann,
hvort ekki byggi friðdómari þar í grend-
inni. „Ó jú“, sagði hann, ,,Mr. Nisbet
býr um það bil mílu vegar hér frá upp
með veginum". Ég tók fyrir að leita á
fund hans og biðja hann ásjár. Það var
kalt í veðri og regnið helltist úr loftinu,
svo að ekki var þurr þráður á mér.
Ég hefði naumast afborið nóttina und-
ir berum himni. Hús friðdómarans fann
ég eftir tilvísan hliðvarðarins og hringdi
dyrabjöllinni við framdyr hússins, en
enn ætlaði ég að reynast framur um of.
Einkennisbúinn þjónn kom til dyra, en
svo varð honum skapfátt er hann sá
útlit mitt, að hann hrækti á andlit mér
og skútaði mig fyrir að hafa ekki held-
ur farið að eldhúsdyrunum. Ætlaði
hann svo að skella hurðinni í lás við
nefið á mér, en ég var þá fljótari til
og ruddist inn í forstofuna. Þar mætti
ég öðrum þjóni, sem spurði hvað á
gengi. Ég kvað mér bráðliggja á því
að ná tali af friðdómaranum. Þjónn-
inn kvað hann í önnum og mætti ekki
ónáða hann. „Hér er um líf eða dauða
að tefla“, sagði ég, „og fái ég ekki náð
fundi hans, þá mun ég liggja dauður
við húsdyr hans að morgni“. Þetta hreif.
Þjónninn hvarf á brott og litlu síðar
stóð Mr. Nisbet frammi fyrir mér. Hann
spurði, hvað mér væri á höndum og
sagði ég honum hið gleggsta af bágind-
um mínum og bað hann ásjár. Skrifaði
Mr. Nisbet þá nokkur orð á miða og
rétti mér hann ásamt hálfkrónu með
þeim ummæluni, að hann myndi bæta
úr bráðustu þörf minni. Miðinn var til
veitingamannsins, sem ég hafði orðið
að hrökklast frá með þeim tilmælum
að hann skyti skjólshúsi yfir mig. Frið-
dómarinn sagði mér, að morguninn
eftir yrði hann staddur í dómsalnum í
ráðhúsinu í Richmond og skyldi ég þá
mæta þar ásamt veitingamanninum Mr.
Cook og lögregluþjónninn Harper, mein-
vættur minn, yrði þá líka staddur þar.
Mr. Nisbet tók skilríki mín í sína vörzlu
og sagðist mundi afhenda mér þau í
réttinum morguninn eftir. 1 léttara
skapi hélt ég aftur inn í borgina og
til veitingahúss þess, sem áður er getið.
Klukkan var tíu, er ég kvaddi þar dyra
í annað sinn. Mr. Cook hótaði að setja
mig í varðhald, er hann leit mig aug-
um, en miðinn frá Mr. Nisbet opnaði
mér þar allar gættir.
Eldur var kveiktur á arni og gest-
gjafinn kom með þurr föt handa mér
að klæðast í. Heit súpa var á borð bor-
in ásamt volgum bjór, hitaflaska var
sett í rúm það, sem mér var ætlað og
föt mín voru þurrkuð við eldstæði. Lög-
regluþjónninn var þarna fyrir og vissi
ekki hvaðan á sig stóð veðrið. Hann
spurði Mr. Cook, hvort ég ætti einhverja
vini í borginni og fékk það svar, að
valdamesti maðurinn í borginni væri
vinur minn og myndi hann fá smjör-
þefinn af því í fyrramálið. Lögreglu-
þjóninum féll nú allur ketill í eld og
vildi hann feginn hafa friðmælzt við
mig, en vinmæli hans mat ég að engu.
Ég galt Mr. Cook greiðann og gisting-
una með hálfkrónunni og gékk síðan til
sængur. Brátt var ég fallinn í væran
svefn og vaknaði hress og endurnærð-
ur á sál og líkama morguninn eftir.
Að loknum ágætum morgunverði, fór
ég ásamt Mr. Cook til ráðhússins, en
þar urðum við að bíða í þrjá klukku-
tíma, áður en röðin kæmi að okkur, en
þá fékk ég líka fulla uppreist. Veitinga-
maðurinn bar vitni með mér í málinu
gegn Harper. Dómstjórinn sagði, að
þetta væri ekki í fyrsta skipti, sem
hann áreitti menn, sem líkt væri á-
komið fyrir og mér og ég hefði haft
jafnmikinn rétt til að selja af fötum
mínum mér til bjargar og dómari til að
selja hluta af fasteign sinni.
Var Harper svo tilkynnt, að honum
myndi verða vikið frá starfi og annar
skipaður i stað hans. Dómarinn innti
mig eftir því, hvað ég hyggðist nú taka
mér fyrir hendur, og sagði ég þeim,
að hugur minn stæði til þess að fara
til Lancashire, þar sem ég hafði áður
unnið. Ég var þá beðinn að ganga út
úr dómsalnum, en hálfri klukkustund
seinna var ég kvaddur inn í hann aftur
og afhenti dómstjórinn mér þá 30 shill-
inga, sem dómararnir gáfu mér sam-
eiginlega og fylgdu þau tilmæli, að ég
eyddi þeim ekki í drykkjarföng. Ég
þakkaði þeim veglyndi þeirra og hélt
síðan ásamt Mr. Cook til veitingastofu
hans, þar sem ég drakk mig fullan á '■*
kostnað hinna góðgjörnu en grunn-
hyggnu dómara. Morguninn eftir fór
ég af stað til Lancashire. Á leiðinni
þangað fékk ég vinnu í smáþorpi, sem
heitir Ingleton og dvaldist ég þar það,
sem eftir var vetrarins. Ekkert mark-
vert dreif á dagana, meðan ég dvald-
ist þar, nema hvað ég veðjaði einu sinni
um það við húsbónda minn, að ég gæti
haldið mér frá neyzlu áfengra drykkja
í vikutíma. Veðmálið nam einu pundi
og það féll í minn hlut að greiða það. * ,
Á fjórða degi var mér öllum lokið. Ég
taldi mér trú um, að svona langt bind-
indi væri til stór tjóns fyrir heilsu
mína, og hleypti svo fram af mér taunm-
um og drakk mig dauðadrukkinn. Hús-
bóndi minn dró eitt pund af kaupi mínu
og lét það renna til þurfamanns þar í
þorpinu. Þrátt fyrir allt, var ég gram-
ur sjálfum mér fyrir staðfestuleysið og
var það helzta orsök þess, að ég sagði
upp vinnunni og fór frá Ingleton.
Lancaster, Preston og Liverpool voru
næstu áfangar mínir, en hvergi var *
vinnu að fá. Tók ég því til bragðs að
ferðast til Wales og varð þar að selja
af fötum mínum til þess að fá mat og
makkaskjól. En sumarið var að byrja,
svo að ég mátti vel við því, að losa mig
við eitthvað af fötum mínum. Dolgelln
heitir smáborg í Wales. Þar var ég næt-
ursakir og var svo óheppinn að hvíla
í rúmi, sem moraði í fló. Hún rændi
mig svefnfriði og ekki nóg með það,
sjálfur var ég kvikur af henni eftir *'
nóttina. Reyndist hún svo harðleikinn
við mig, að illfært var við að búa.
Lækur var á leið minni fyrir utan
borgina nálægt alfaraleið. Klæddi ég
mig þar úr hverri spjör og þvoði mér
rækilega og skolaði síðan skyrtu mína
upp úr læknum. Breiddi ég hana síðan
á stein til þerris, því sól skein í heiði,
en lagðist sjálfur til svefns. Ég svaf
góða stund, en skyrta mín var horfin, .»
þegar ég vaknaði. Einhver hafði geng-
ið þar um götu, meðan ég svaf og stol-
ið henni og skyrtulaus varð ég að labba
leiðar minnar. Tveimur dögum seinna
kom ég til Merthyr Tydvil, þar sem
mér tókst loksins að klófesta mér vinnu.
Einn vinnufélaga minna þar vorkenndi
fátækt minni og lánaði mér þau föt,
sem ég gat sízt án verið, þangað til ég < '
fékk aflað þeirra af eigin rammleik.
Sunnudagskvöld eitt ranglaði ég þétt-
kendur til veitingahúss, þar sem nokkr-
ir Walesbúar voru fyrir og varð mér
á að tala til þeirra nokkrum lítt vin-
gjarnlegum orðum. Margar hendur voru
óðara á lofti og var ég tekinn og bor-