Eining - 01.06.1948, Blaðsíða 10

10
Umdæmisstúkuþingið
Vorþing Umdæmisstúkunnar var háð
í Reykjavík dagana 22. og 23. maí s. 1.
Sátu það 129 fulltrúar frá stúkum um-
dæmisins. Umdæmistemplar Sverrir
Jónsson lagði fram skýrslu yfir síðasta
starfstímabil. Hafði Umdæmisstúkan
haft í þjónustu sinni erindreka um
tíma, átt þátt í eða komið á tveimur
myndarlegum bindindismótum, að Sel-
fossi og á Snæfellsnesi, tekið þátt í
nokkrum útbreiðslufundum, skipulagt
heimsóknir stúkna hverrar til annarr-
ar, og séð um útbreiðslustarf á annan
hátt. Ein ný stúka var stofnuð, stúkan
Andvari í Reykjavík.
Stúkurnar í Vestmannaeyjum vinna
nú að byggingu myndarlegs félags- og
sjómannaheimilis, einnig hafa templar-
ar í Keflavík hafizt handa um að koma
upp sjómannastofu þar.
Gæzlumaður ungtemplara í umdæm-
inu, Páll Jónsson, lagði einnig fram
skýrslu um starf barna- og unglinga-
stúknanna.
Þingið ræddi áhugamál sín bæði inn
og út á við. Kom í Ijós mikill áhugi
fyrir auknu starfi, og að einhverju leyti
með nýju sniði, meðal æskumanna. Var
kjörin nefnd til að athuga það mál og
gera tillögur. Ýmsar tillögur voru sam-
þykktar varðandi aukið starf inn á við
í Reglunni. En út á við sneru tillögur
sérstaklega að meðferð síðasta Alþingis
á áfengismálunum. „Umdæmisstúku-
þingið undrast stórlega þá meðferð, sem
síðasta Alþingi lét sér sæma á öllum
tillögum varðandi áfengismálin, tillög-
um, sem bindindisöflin í landinu, ásamt
skoðanabræðrum þeirra á Alþingi, hafa
barizt fyrir. — Vítir þingið þetta harð-
lega og gerir þá kröfu til Alþingis, að
ekki sé troðið á þeim almenna endur-
bótavilja, í þessum málum, sem komið
hefur svo greinilega fram í margvís-
legum samþykktum meðal þjóðarinnar
á undanförnum árum“.
Umdæmistemplar, Sverrir Jón'sson,
var endurkosinn og framkvæmdanefnd
umdæmisstúkunnar að mestu leyti, þó
urðu ofurlítið mannaskipti og komu
þessir nýir: Lúðvíg Möller, Reykjavík,
Guðjón Backmann, Borgarnesi og Ing-
þór Sigurbjörnsson, Selfossi.
I stúkum umdæmisins voru 3751 fé-
lagar 1. febrúar s. 1., en 3651 á sama
tíma 1947.
Ein hin mannskæðasta pest
í grein í Alþýðublaðinu, 10. febr. s.l., kemst
landlæknir svo að orði:
„Nú ber svo vel í veiði, að Alþingi hefur
á prjónunum það bjargráð, að stofna til
bruggunar áfengs öls í landinu. Vilja menn
óðir og uppvægir troða ágóðanum af brugg-
inu upp á lieilbrigðismálin, og er reyndar
nokkur ofrausn, með því að hér er um að
ræða heilbrigðisráðstöfun í sjálfu sér, þar sem
ölinu er ætlað að lækna alla ofdrykkju í land-
inu, eina hina mannskæðustu pest“.
EINING
Versti kúgari Islendinga um
þessar mundir er: ÁFENGIÐ.
Þd8 drepur beinlínis marga
menn árlega.
Þa8 gerir tugi manna aií rœfl-
um og vandrœ'Samönnum.
Þdö býr fjölda heimila sann-
kalldS kvalalíf.
Þaö veldur glœpum og slysum
í stórum stíl.
Þdó svíkur 47 milljónir króna
á ári út úr landsmónnum í ríkis-
sjóð, sem aftur verfiur aó eyfía fé
sínu til þess dö bœta og byggja upp
þái menningu, sem áfengiö brýtur
niöur.
Hver sá, sern sty'Sur þennan
vágest þjóSarinnar, er óvinur
hennar.
Hver sá, er vinnur aS útrým-
ingu hans, skipar sér í varnarsveit
landsins.
Kafli úr bréfi frá presti
Ég þakka þér fyrir ,,Eininguna“, sem
ætíð hressir mig og gleður með komu
sinni. Hún er nú ekki lengur gestur á
heimili mínu, heldur kærkominn vinur.
— Baráttan er hörð við heimsku og
þrjózku þeirra, sem lotið hafa lágum
kenndum. En í sérhverri baráttu er sig-
urvon.
Ég hefi m. a. verið að hugleiða þetta
marg um rædda ölfrumvarp — þessa
dulbúnu árás á bindindið og fylgjendur
þess. Ekkert frumvarp hefur nú um
skeið verið svo umtalað sem það. Og
það er sjálft löggjafarþing þjóðarinn-
ar, sem tekur þetta sem eitt af við-
reisnarmálum í baráttunni við böl dýr-
tíðarinnar. Háværar raddir hundraða
kjósenda og jafnvel þúsunda, hafa lægt
hrifningarhlakk ölsóknarmanna. En hér
er alvara á ferðum. Er nú ekki kominn
tími til þess að þeir, sem hafa í háveg-
um drykkjuskap og drabb, verði skor-
aðir á hólm frammi fyrir hljóðnema
útvarpsins og fái þar að færa „rök“
fyrir máli sínu í áheyrn þjóðarinnar?
Er nú ekki komið tækifærið til þess,
fyrir bindindismenn, að taka þessa
menn fastatökum? Sú óstjórnlega
drykkjuómenning, sem yfir æskufólkinu
vofir, er verri , en atomsprenging.
Sprengingin veldur stundarkvölum og
dauða, en drykkjuskapurinn er seig-
drepandi sjúkleiki, sem smitar fleiri og
fleiri. — Það er sárt að heyra unga
menn, dauðadrukkna, hrósa sér af því,
að án drykkjuskaparins geti þjóðin ekki
lifað — þeir séu máttarstoðir þjóðfé-
lagsins, einmitt vegna þess að þeir
drekki. — Það hafa farið fram um-
ræður í útvarpinu um breytingu mat-
málstímans í Reykjavík og stjórnmála-
skörungarnir hafa rætt þar um ýmis
miður áheyrileg mál. Ég held að nú sé
kominn tími til þess að rætt sé ræki-
lega við fylgjendur drykkjuskaparins á
þeim vettvangi. Ég vona, að þið, bind-
indismenn, framverðir í baráttunni
gegn þessu ægilega böli, gefið okkur
Islendingum kost á því að heyra ykkur
spjalla við þessa skaðvalda velsæmisins
og mannúðarinnar. —
Jón Kr. ísfeld.
___________ >J
Vond fyrirniYnd
Fyrii' einu eða tveimur árum sat ung-
ur skólapiltur við hlið mér í samsæti,
þar sem var allstór höpur af ungu skóla-
fólki. Piltur þessi sagði, að fimm sinn-
um, þann vetur, hefði skólastjórinn
komið ölvaður í skólann. Tveir aðrir
kennarar við sama skóla, drekka, sagði
pilturinn. Annar þeirra var frá kennslu *
14 daga sökum óreglu, sagði hann enn-
fremur, Einn bekkur skólans fór í
skemmtiför. Fimm piltanna drukku svo
fyrsta dag fararinnar, að þeir „dóu“,
eins og sagt er, og gátu svo þar afleið-
andi ekki skemmt sér það sem eftir
var ferðalagsins.
Þessi orð piltsins skrifaði ég strax
hjá mér, en hef dregið að gera þau að
umtalsefni. Ég hef enga löngun til þess
að kasta steini að náunganum, sökum
breyskleika hans, en slík framkoma \
kennara verður þó að áteljast og jafn-
vel fordæmast. En vonandi er, að þetta
sé fremur sjaldgæft í skólum landsins.
Og þeir menn, sem slíkt fordæmi gefa,
setja vissulega blett á kennarastétt
landsins, sem tekur yfirleitt heppilega
afstöðu til bindindismálsins.
Óhætt mun að fullyrða, að pilturinn
sagði satt, og rannsókn í því máli mundi
ekki gera minna úr frásögn hans. Það
er gott að vera umburðarlyndur, en
þjóðfélagsmeinin má þó ekki rækta í
skjóli einhvers umburðarlyndis.
Viðvíkjandi öðrum skólum, enn æðri,
sagði skólastjóri einn við mig nýlega:
„Einn nemandi minn hefur nú stund-
að nám í þessum skóla. í febrúar í vet-
ur (1948) höfðu fallið niður 16 kennslu-
stundir eins kennarans í sérstakri deild
skólans, sökum óreglu“.
„Þá var það kennari“, sagði nemand-
inn líka, „sem oft þurfti að flýta sér j
út rétt fyrir kl. 6, en átti að kenna til
kl. 6. Einn nemandinn spurði hann einu
sinni, hvað hann ætlaði að kaupa, því
að hann þurfti að ná í búð áður en lok-
að yrði“. „Sokka“, svaraði kennarinn.
„Fást sokkar einnig í ,,ríkinu?“ spurði
nemandinn.
Skólapiltarnir vissu mjög vel, hvert
leið kennarans mundi liggja. Eigum við t
að vélja æskumönnum slíkai' fyrirmynd-
ir og leiðsögumenn?
Tvær ungar og efnilegar skólastúlk-
ur voru að tala saman. Þær voru frá
þriðja skólanum, sem hér er vikið að,
en allir eru skólarnir í Reykjavík. Ungu
stuikunum kom saman um það, að einn
kennarinn hefði varla komið svo í skól-