Reykvíkingur - 22.12.1928, Qupperneq 7

REYKVÍKINGUR
863
Fylgist með
fjöldanuin á
JÓLASÖLU
EDINBORGAR.
ins, »við verðum líklega að hætta.
Gammarnir hafa orðið á undan
okkur«. Peir sneru heimleiðis
og fóru að sofa.
Einn af vinum Garibalda var
vanur að koma inn til hans á
hverjum morgni, og bjóða hon-
um góðan daginn, um leið og
Garibaldi fór á fætur, en f>að
var æfinlega um fjögur 'leytið.
Morguninn eftir leitina kom vin-
urinn eins og hann var vanur,
en aldrei þessu vant, svaf Gari-
baldi. Vinurinn kveikti sér í
vindli, og beið svo sem í hálf-
tíma, en ekki vaknaði hinn.
Vinurinn varð þá hræddur um,
að Garibaldi mundi vera veikur,
svo hann fór inn í stofuna og
gerði dálítið prusk. Garibaldi
vaknaði á augabragði, settist
upp og néri augun.
»Eru allir komnir á fætur?«
spurði hann.
»Nei, hershöfðingi, aðeins ég«.
»Ágætt!« sagði Garibaldi, stakk
höndunum niður undir ábrcið-
una og dró upp ofurlítið lainb.
»Farðu með pað til mömmu
sinnar«, sagði hann, »henni er
sjálfsagt farið að leiðast eftir
pví«.
Á borðinu hjá rúmi Garibalda
stóð skál með mjólk. Allir höfðu
gengið til hvílu um kvöldið,
Garibaldi líka, en honuin var
ómögulegt að sofna. líugsunin
um lainbið, sem lá úti í nætur-
kuldanum, hélt honum vakandi,
kannske væru nú gammarnir að
rífa pað í sig. Hann fór á fæt-
ur, kveikti á skriðljósi sínu og
fór út í náttmyrkrið. Alla nótt-
ina leitaði hann, og loksins und-
ir morguninn fann hann paö
undir klettum, hálfstirðnað af
kuldu. Hann vafði kápu sinni
utan um pað, og pegar heim
kom, hitaði hann pví mjólkur-
sopa og stakk pví ofan undir
hjá sér, til pess að pví gæti
hlýnaö.
IBeztu kolin í kolaverzlun
Guðna Einarssonar & Einars.
Sími 595.