Freyr - 01.01.1907, Qupperneq 15

FREYÍt.
11
gegnum mosaflyksuriiar og ræturnar auðvitað
langa leið ofan í sandinn. Þetta er að minni
reynslu öruggasta aðferðin við sandgræðslu á
bersvæði, með því að mosinn stenzt ótrúlega
vel bæði sandfok og vatnsrensli. Sé mosi
notaður, þá er engu líkara en að tyrft sé yfir
sandinn, en auðvitað er hann betri, með því að
hann er svo laus í sér, að jurtaspírurnar kom-
ast upp í gegnum hann, en torfið mundi kæfa
fræið undir sér. JÞessi sáðblettur stendur —
að eg vona héðan af — af sér alla storma og
allan usla“.
Veturinn eítir þessa sáningu kom hið mesta
norðaustanrok sem elztumenn mundu og stóð í
marga daga; sandurinn þur og auður og sand-
rokið himinhátt. í byrjun hugðu menn, að nú
væri búið að vera með Sauðlauksdal, en afleið-
ingin af þessu veðri varð ekki verri en það, að
sumarið eftir fékst um 60 hesta minni taða af
túninu en árið áður, en það náði sér svo aftur
í sumar.
Um sáninguna segir Þ. J. ennfremur: „Eg
hefi af ásettu ráði ekkert minst á aðrar fræ-
tegundir en melinn, af öllum þeim fjölda sem
þú hefir sent mér, eg hefi litla trú á öðru fræi
en melgresi, í berann sand, þar sem eng-
inn jurtagróður er fyrir. Aðeins fáar plöntur
lifa af hjálminum, en grasfræið hefi eg mest-
part brúkað til að græða skellurnar í túninu.
Hafi eg sáð því í beran sand og jafnvel inn-
an um melfræ, hefir mér ekki sýnst verða neinn
árangur af því.
Ef vel ætti að vera, þyrfti að taka íyrir
í einw alla spilduna hérnamegin við grjótleitið;
sá í alla þá staði í senn, sem varist geta vatns-
renslinu ofan úr fjallinu og dreifa jafnframt
mosa yfir. Þetta væri afar dýrt, því að fyrst
og fremst er melur mjög dýr og torfenginn,
að minsta kosti íslenzki melurinu, en útlend
meltræ mun vera alveg eins gott. I öðru lagi
er það talsvert verk að afla mosans og flytja
hann heim. Eyrir því hefi eg verið hikandi
við að sækja aftur og aftur um styrk frá Bún-
aðarfélaginu; eða munduð þið geta útvegað
svo sem 5 tunnur af melfræi í einu? Annað
fræ vil eg ekki“.
í næsta blaði verður nánar rætt um mel-
sáningu og þá um leið svarað þessari spurn-
ingu.
Sira Þorvaldur Jakobsson fluttist að Sauð-
lauksdal vorið 1887 og fékk hann þá um sura-
arið 145 hesta af túninu; síðastliðið sumar
fékk hann af því 240 hesta og er það meira
en hann hefir fengið nokkurntíma áður. Hann
hefir ætíð gætt þess að láta slá fjærri rótinni;
áður var siðurinn sá að slá niðri í sandinum.
Telur Þ. J. þetta þýðingarmikið at.riði fýrir
sandjarðir.
Það sést á því sem hér hefir verið sagt,
að Sauðlauksdalur er í góðs manns umsjá, og
það mundi alla gleðja ef hægt væri að rétta
honum hjálparhönd til að halda áfram því
þarfa verki, að endurreisa jörðina, sem hann
hefir gert svo góða byrjun að.
Auk þess, hve skemtilegt það er, að græða
svo mikið af blásnu landi sem framast er
kleyft og skynsamlegt er að ráðast i, er það
ekki hvað sízt ánægjulegt að leggja rækt við
þenna dal, sem minning þeirra er tengd við,
ágætismannanna, Björns prófasts Halldórssonar
og Eggerts Olafssonar.
Niðurl.
Einar Helgason.
Stóðhestahald.
Eg hefi oftsinnis, bæði í ræðu og riti, fært
rök að því, að fyrsta og óhjákvæmilega sporið,
er vér yrðum að stíga, til þess að beina hrossa-
rækt vorri á skynsamlega braut, væri að hafa
alla graðhesta í haldi. Með því eina móti er
hægt að velja saman þá gripí, er hafa samskonar
byggingu og eiginleika — mynda sérstæð
kyn. Og á annan hátt verður eigi girt fyrir
að þeir tímgist of ungir, til stórskaða fyrir hrossa-
ræktina.
Nú orðið munu flestir bændur viðurkenna,
að það sé rétt, sem hér er sagt, en úr fram-
kvæmdunum verður harla lítið; veldur þar um