Ný vikutíðindi


Ný vikutíðindi - 14.09.1962, Blaðsíða 3

Ný vikutíðindi - 14.09.1962, Blaðsíða 3
NY VIKUTlÐINDI w Fáránleg einokun EK DAGSKRA B1KISUTVARPSIN9 MlfiUÐt VIÐ EL L I H E I M I L I » ? Ein er sú stofnun með þjóð vorri, sem orðið hefnr fyrir þvi láni að öðlast forráðamenn, sem af alúð og skUningi ganga að starfi sínu og þurfa ekld að spyrja iw álit neins á því, hvort nokkuð megi betur fara, — : i*f því að þeir eru dómbœrastir á það sjálfir og færastir "öi að leysa það af hendi, að þeir sjálfir halda. Það vantar heldur ekki, að þeir geri víðreist til að fræða starfsbræður sína erlendis um leið og þeir kynn- ast starfsemi þeirra nóg til þess að ganga úr skugga .Unii að af þeim sé ekkert að læra. Enda er svo komið, að almenningur, sem þeir raun- f* eiga að þjóna, þótt það hafi smám saman fallið 1 gleymsku með árunum, hefur gjörsamlega misst á- hugann fyrir stofnun þeirra og lætur sér nægja að gjalda þeim tíund sína árlega. Um framfarir í stofnun þeirra getur ekki verið að pæða, enda hafa þær engar orðið með árunum, eins °g búast mátti við af samkeppnislausri einokun- ^að má í sannleika furðulegt teljast, að augu Manna skuli ekki hafa opnazt fyrir fáránleik þessa fyrirbæris. Að á miðri tuttugustu öld skuli annað eins Þtffast í siðmenntuðu þjóðfélagi. Ekki sízt þar sem 11111 er að ræða áhrifamesta og þarfasta menningar- °g skemmtunartæki þjóðlífsins, sem útvarpið hlýtur ætíð að vera. Hugsunarháttur sá, er ríkir meðal forráðamanna stofnunar þessarar kemur hvað skýrast fram í orðum eins forráðamannsins, er hann hugðist kveða niður gagnrýni, — að það væri gæfulegt, ef nemendur í «kóla ættu að ráða námsefni sínu! Það væri sambæri- ^egt við það, að hlustendur ættu að hafa tillögurétt "Jn útvarpsefnið! Slikur hroki og sjálfumgleði er fangamark þessara ^iannu, og sannarlega kominn tími til að fara að lækka í [>eiiu rostann. Meginþorri þeirra, sem greiða Ríkisút- ^arpinu gjald af viðtækjum sínum, hlustar að mestu leyti á erlendar stöðvar eða hermannaútvarpið á Kefla- . vfliurflugvelli. Aðeins einstaka atriði finnur náð, og P* sjaldnast þau, sem forráðamennirnir leggja mest **PP úr. I menningarlöndum hefur sjónvarp rutt sér svó til ^&nis, að það þykir sjálfsögð heimilisánægja. Forráða- f*enn Ríkisútvarpsins hér hafa hugsað gott til glóðar- ^oar að gína yfir slíkri starfsemi hér, f jasað um það fjálglega og farið tíðum utan til að skoða — en fram- "Væmdir legið í láginni, útvarpsdagskráin ekkert lag- azt, en auglýsendur og hlustendur skattlagðir og rukk- m* af hörku. Eögin, sem sett voru á sínum tíma um útvarpsrekst- Ur» eru löngu úrelt. Einokun á útvarpi er fáránleg og ^öikeppni eins og á öðrum sviðum skemmtanalífs- ^ sjálfsögð. í»etta er atriði, sem alþingi því, sem brátt setzt á J"°kstóla, er skylt að taka til meðferðar og gagngerra breytinga. Það er krafa almennings. — b Leiguflug ^LJTJGIB með okkur vestur og VESTAN SlMI 20375 &<& •'¦ ¦ *'</2ðu, ':¦ /:<¦/: ?& K/zéu/l '¦ ' PISTILL DAGSINS TÉBINDALAUS VDiA? Og þá er blessuðu prentaraverkfallinu lokið, og er víst óhætt að fullyrða, að allir hafi varpað öndinni léttar, ekki að- eins prentararnir sjálfir, sem margir hverjir sáu afkáraskapinn í þvi og þorðu að viðurkenna það fyrir sjálfum sér, og örvæntingarfullir bókaútgefendurnir, sem áttu allar jólabækurnar óunnar, og voru að komast í tímaþröng, — heldur síðast og ekki sízt hinn ahnenni lesandi, sem farinn var að hungra og þyrsta í lestrar- efni. . .Þessa viku, sem verkfauið stóð, brá nefnilega svo furðulega við, að það var hreint og beint eins og ekkert væri aði gerast. Það lá bara hreint og beint við, að maður undraðist, hvernig sex dagblöð, auk vikublaða borgarinnar, færu að því að fylla síður sínar, samtals, eitthvað um hundrað á dag, af fréttum — eða hvort svo hafi virkilega viljað tíl, að vikan væri algjörlega tiðindalaus. Svo var engan veginn. Þarna var háð verkfall, með öDum sínum agnúum. Heims fræg kvikmyndastjarna skaut skyndilega upp kollinum í höfuðborginnL öllum að óvörum. Kveikt var í húsi á Blönduósi, milljónasta síldarmálið barst á land, og svona mætti lengi telja, og hef ég vafa- laust gleymt einhverju stórmerkilegu í upprifjuninni. BLÖDEST SKAPA FRETTmNAR Það er nefnilega svo, að> það er eins og manni finnist engar fréttir nema þær, sém maður sér svart á hvítu, með sínum glossalegu fyr'rsögnum og undirfyrirsögn um, til að glöggva mann á því, hvað um er að vera- Ég' býst meira að segja við því að blaðamenn hefðu talið þessa viku sæmi lega fréttnæma, ef þeir hefðu fengið að skrifa sín blöð og ganga frá fréttunum. Og ég er ekki frá því, að okkur hinum hefði fundizt talsvert um að vera líka. Það eru blöðin, sem fyrst og fremst skapa fréttirnar, og það er engan veginn sama, hvernig frá þeim er gengiðt Það hefur þessi verkfallsvika sannað okkur svo rækilega, að ekki verður um villzt. Og nú er allt komið í sömu skorður eft- ir verkfallið. Deiluaðilarnir, sem svo mjög greindi á í upphafi, ganga nú að sama starfi, og rabba saman eins og mestu mát ar. StarfsfólMð, sem óbilgjarnast gætti þess, að ekkert verk væri unnið fyrir hús- bændurna, vinnur nú sem kappsamlegast, eins og aldrei hafi neitt í skorizt. Þannig er Islendingseðlið. Fastir fyrir á rétti sín- um, svo að ekkert fær um þokað, fljót'r tíl að grafa stríðsöxina, talsvert langt niðnr, enda þótt þeir setji staðinn á sig. Það þarf sjaldnast mildð tíl að valda deilum. Má víst raunar segja, að deiluatr- iðin í n^'afstöðnu varkfalli hafi ekki verið stór\ræs;;leg, og samkomulagið furðu mildi legt. ERFIÐ ÞINGMAL Og nú fer haustíð að svífa að. Sólskins- dagar sumarsins, með auramöguleikum og útivistarlöngun, eru senn að baki, og myrkurdagar vetrarins, með innisetum og puði taka við. 1 kjölfar þeirra kemur svo stjórnmálavafstrið, sem blessunarlega hef ur lítíð látið á sér kræla í sólarhita sum- arsins, enda engan veginn í samræmi hvað' við annað. Þingmannanna okkar bíða margskonar verkefni, og engan veginn auðveld úrlausn ar. Vafalaust verður eitthvert stæi^sta mál ið afstaða Islendinga til Efnahagsbanda- lags Evrópu, og einlæg von manna, að þar verði ekki rasað um ráð fram, svo af- drifaríkt spor sem innganga eða neitun myndi verða. Vissulega hefur Bandalagið ýmsa kosti og þá stóra, en ókostir þess em margir og skuldbindingar miklar, og vafasamt að sérstaða íslendinga yrði nógu þung á metunum, ef tíl samninga yrði gengið. Auk f jármálanna og annarra innanarík- ismála má fyllilega búast við því, að á þessu þingi verði áfengislöggjöfin tekin til alvarlegrar yfirvegunar, og þá sannarlega ekki vanþörf á, jafn furðulega mismunun og hún hefur skapað, og jafn augljóslega og hún hefur verið þverbrotín og ólíkur skilningur lagður í óljós atkvæði hennar. BJÓEEVN I VETUR? Og þegar við erum á annað borð far- in að tala um áfengislöggjöfina þá verður ekki h.já því komizt að tala um vandamál- in í sambandi við áfengisneyzluna, en þau eru víst ærið mörg á þessu landi elds og ísa, þar sem skapið er ríkt, og mönnum hættír til að kneyfa sterka drykki svo fast, að ráð og ræna hverfi. Það er álit sérfróðra manna í þessum efnum, að miMI úrbót yrði að því, ef leyfð yrði bruggun áfengs bjórs tíl neyzlu hér S landinu, og er þá ekld aðallega um það hugsað, að ríkiskassinn fengi nokkrar kr. til sín, heldur hitt, að mikið myndi draga úr óhóflegri áfengisneyzlu landsmanna. Þetta er sem sagt álit þeirra, sem vit hafa á. Hamagangur templara, sem ekk- ert vit hafa á áfengisneyzlu (af skiljan- legum ástæðum) ,en sjá aldrei neitt annað tíl úrbóta en algjört bann, hefur hins veg- ar gert það að verkum, að jafnan þegar á áfengismál er minnzt, fara ráðamenn allir hjá sér, og neita jafnvel eðli sínu og uppruna til að styggja ekki templaralýð- inn, sem álitínn var f jölmenn áhrifastofn- un í þjóðfélaginu. Nú hefur annað komið rækilega í ljós, og er ljósast dæmið frá bæjarstjórnarkosn ingunum. Það er því ástæða til að ætla. að verstu glappaskotín í áfengislöggiöfinn? verði sæmilega skynsamlega Ievst á b'ngimi í vetur, — og k^nnske vætír íslenzki biór- inn kverkar okkar fvrir vorið, Við «?iáum til.

x

Ný vikutíðindi

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Ný vikutíðindi
https://timarit.is/publication/881

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.