Unga Ísland - 01.10.1927, Blaðsíða 15

UNGA ÍSLAND
87
ins. Við það mun þjóðinni vaxa heilsa
og hreysti, og þá munu menn ekki
drukna í lygnu við landsteina.
Hjátrú.
Fyrir skömmu fundust rómverskir
peningar á botni árinnar Mosel, sem er
þverá Rínar. Fornfræðingar segja, að
i'yrir æfalöngu hafi maður tekið 150
peninga, bundið um þá klút, sett ofan
í dýrindis ker, og kastað út í ána, til
þess að múta árguðinum til að valda
sjer ekki tjóni af flóði, bátstapa eða
öðru. — Við hlæjum að hjátrúnni og
segjum: svona var það í fornöld. En
þegar við heyrum að til eru engu betri
bábiljur nú á dögum, þá fer ai' okkur
hláturinn.
Galdrar.
Fyrir fáum vikum stefndi kona á
írlandi bónda einum fyrir að hafa sak-
að sig um galdur. Konan hjet Isabella
Hazelton. Kýr bóndans veiktist, og
bóndi kendi um göldrum ísabellu. Hann
brendi reyr fyrir vitum kusu. En það
á að vera óbrigðult ráð gegn galdrasótt
á kúm. Síðar batt hann rauðri dulu
um hala hennar. Það átti að bæja frek-
ari galdraárásum.
Þetta barst út, og allir í sveitinni
trúðu því, að frú Hazelton hefði valdið
sótt kýrinnar með gjörningum sínum.
Enginn vildi tala orð við hana, og allir
sneiddu hjá henni. Hún kærði þá bónd-
ann fyrir róg og vann málið. Hefði
hún lifað nokkrum mannsöldrum fyr,
er líklegt að hún hefði verið brend á
báli.
Vörn við bílslysum.
H'il er hjátrú víðar en á írlandi. Á
Englandi er það trú sumra, að það
verndi menn fýrir bílslysum, að hengja
brúðu framan á bílinn. Þeir hinir
sömu virðast þó allra manna líkleg-
astir til slysa, þar sem þeir treysta á
hepni, en ekki á eigin varúð og hyggju-
vit.
Kynleg ræktunaraðferð.
Á Rússlandi hafa bændur oft lítið
fyrir að bera áburð á akra sína. Hitt
álíta sumir þeirra að gefi betri raun,
að fá prestinn til þess að skvetta vígðu
vatni yfir moldina. Nú getur hver einn
skygnst um sína sveit, til þess að kom-
ast að hvort Islendingar eiga nokkur
í vitum sínum af hjátrú og hindur-
vitnum.
Má jeg vera með?
Fallegúr lækur rann niður brekk-
ur. Ein aldan elti aðra. Lítill drengur
nam staðar á bakkanum. Hann virti
lækinn fyrir sjer og sagði:
„Litli fallegi lækur. Lofaðu mjer að
vera með þjer“.
„Jeg má ekki biða eftir þjer“, sagði
lækurinn. „Jeg á svo annríkt"
' „Hvað g'etur þú gert“, sagði dreng-
urinn.
„Það skal jeg segja þjer. Jeg ætla
niður að mylnu og snúa hjólunum, svo
að kornið verði að mjeli. Jeg' ætla að
flæða yfir engið og vökva blómin. Jeg
ætla að renna heim að bæjunum, svo
að fólkið geti drukkið og baðið sig og