Unga Ísland - 01.02.1933, Qupperneq 10

22
UNGA ÍSLAND
SnæfHlsjökull (atS sunnnn).
efu ára en hinn tólf.
Bárður tók þá báða,
undir sína hönd
hvorn, og gekk með
þá til fjalls. Enn er
hann kom í fjallið
upp, kastaði hann
Rauðfeldi í gjá eina
og svo djúpa, að
Rauðfeldur var þeg-
ar dauður er niður
kom. Hann gekk
með Sölva nokkru
lengra, þar til hann
kom á hamar einn
háan. Þar kastaði hann Sölva ofan fyr-
ir og dó hann svo. Þar heitir síðan
Sölvahamar.
Eftir það gekk hann til Arnarstapa
og segir dauða þeirra bfæðra. En er
Þorkell bróðir hans fréttir þetta, fer
hann þegar á eftir Bárði. Og er þeir
fundust varð eigi af kveðjum, utan þeir
ráðast þegar á og varð mikill atgang-
ur, því báðir voru sterkir. Það varð um
síðir, að Þorkell féll og brotnaði lær-
leggur hans, en Bárður gekk heim.
Svo brá Bárði við þessa viðureign og
hvarf dóttur sinnar, að hann gerðist
bæði þögull og illur viðureignar. Undi
hann þá ekki lengur að Laugabrekku
og gaf jörðina vini sínum, er Sigmund-
ur hét. Eftir þetta hvarf Bárður á
braut og trúðu menn því, að hann hefði
tekið sér bólfestu upp í jöklinum og
byggt þar stóran helli, því að það var
honum meira að skapi að vera í stór-
um hellum en húsum, eins og hann
hafði vanist hjá Dofra fóstra sínum í
Dofrafjöllum. Er sagt, að hann hafi
verið tröllum líkari að afli og vexti en
mennskum mönnum, og var því lengt
nafn hans og kallaður Bárður Snæ-
fellsás. Trúðu menn á hann sem bjarg-
vætt sinn þar á nesinu, enda hjálpaði
hann mörgum.
Einn af vinum Bárðar hét Ingjald-
ur og bjó að Ingjaldshóli. Hann var
sjómaður mikill og reri oftast einn á
báti.
Hetta er nefnd tröllkona. Hún var
hin mesta galdranorn og ill viðureign-
ar. Það var einn tíma, að hún lagðist
á fé Ingólfs bónda og gerði honum mik-
inn skaða. En er hann vildi hefna fjár-
drápsins, þóttist hún vilja bæta honum
skaðann og vísaði honum á fiskimið,
þar sem aldrei mundi fisk bresta, en
það var æði langt frá landi. Þetta var
um hausttíma. Daginn eftir rær Ingj-
aldur og var einn að vanda. Veður var
gott. Rær hann nú á mið það, sem
Hetta hafði vísað á og er þar nægur
fiskur. Litlu síðar dró flóka á Ennis-
fjall og kom því næst vindur og fjúk
með frosti. Gerði svo myrkt, að eigi
sá stafna á milli á bátnum. Tapað hafði
Ingjaldur önglum sínum og öllum veið-
arfærum. Þykist hann nú vita, að þetta
myndu allt vera ráð Hettu, og að eigi
myndi hann komast til lands vegna