Unga Ísland - 01.02.1933, Qupperneq 11

Vesturþúfan á Snæfellsjökli.
Ljósmynd eftir Osvald Knudsen.
fjölkyngi hennar. Kallaði hann þá til
fulltingis Bárð Snæfellsás. Tók Ingj-
uld nú að kala, því sjór fyllti skipið.
Steypti hann yfir sig skinnfeldi, er
hann hafði í skipinu og hugði sér þá
vísari dauða en líf.
Það bar við um daginn, heima á
fugjaldshóli um miðdegi, að komið var
UPP á skjá og kveðið með dimmri
i’aust:
tJt reri einn á báti
Ingjaldur í Skinnfeldi.
Týndi átján önglum
Ingjaldur í skinnfeldi
'og fertugu færi.
Ingjaldur í skinnfeldi.
Aftur kom aldrei síðan
Ingjaldur í skinnfeldi.
Höfðu menn fyrir satt, að þetta
niyndi verið hafa Hetta tröllkona.
En er Ingjaldur var nærri að bana
kominn, sá hann hvar maður reri einn
á báti. Hann var í gráum kufli og þóttist
Ingjaldur þekkja þar Bárð vin sinn.
Hann reri snarlega að skipi Ingjalds og
sagði:
„Lítt ertu staddur kumpán minn og
cg voru það mikil undur, að þú, jafn
vitur maður lést slíka óvætt ginna þig
sem Hetta er. Far nú á skip með mér
ef þú vilt og prófa að þú fáir stýrt,
en eg mun róa“.
, Ingjaldur gerði svo. Bárður tók þá
að róa allsterklega. Flutti Bárður Ingj-
ald heim og var hann mjög þjakaður,
en varð alheill. Síðan hélt Bárður heim
í helli sinn.
Sagt er, 'að Bárður hafi falið gull
sitt og gersemar í fjallshnúk einum
vestan í jöklinum, er Bárðarkista heit-
ir. En vandfenginn er sá maður, sem