Unga Ísland - 01.04.1937, Síða 14

UNGA ÍSLAND
56
tíu gullpeningum rikari. Presturinn hafði
ekki áhuga á, að sagan breiddist ut.
Sama kvöldið hittust drengirnir í laumi
Þá voru ræddir viðburðir dagsins. Tsao
Ling sagði, að hlutverk sitt hefði verið
léttara, en hann bjóst við. Maísakurinn
var áfastur við lága múrinn, sem liggur
umhverfis musterið, og þar sem enginn
dvaldi í musterinu um þetta leyti, hafði
það ekki verið torvelt að stela líknesk-
inu, sem var úr tré og því létt. Það var
heldur ekki erfitt að festa það á langa
stöng, svo að það væri hægt að halda
því uppi yfir korntoppunum. Erfiðara
hafði verið að koma því á sinn stað —
en það hafði þó tekist.
Lao Wang þakkaði Tsao Ling fyrir.
hjálpina. Nú var bara spurningin, hvort
að tiltæki þeirra mundi hafa þann ár-
angur, sem ætlast var til.
Þegar Lao Wang kom heim, heyrði
hann málróm foreldra sinna.
— Heldur þú virkilega að presturinn
steli? — spurði móðirin.
— Eg veit ekki ... —
— Ja, — ef svo er, þá sætti eg mig
ekki við, að sonur okkar verði látinn
fara í musterið til hans. —
— Eg segi sama til. Hann verður víst
heldur að fá þá ósk sína uppfyllta að
verða bóndi. —
Og það fékk hann.
Magnús Gislason þýddi
Kennarinn: Getur þú sagt mér, hvers
vegna við dáumst að Rómverjum til
forna?
Nemandinn: Af því að þeir kunnu
latínu!
c oooooooooooooooooooon $ . $
0 1 sá rum. J
0 Saga eftir
1 Sigurjón Jónsson l
nOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOQ
Framhald.
Skjáliandi af geðshræringu tók Gísli litli
höndum fyrir andlitið og lofaði guð hástöfuin,
Hjarta hans barðist ákaft. Honum fannst hann
ætla að kafna. Þá fóru tárin að renna af aug-
um hans. Þau féllu hvert eftir annað ofan á
kaldan hellustein og runnu þar saman í heild.
Honum létti, er hann hafði grátið um stund.
Hann leit þakkiátum augum á tárin á steinin-
um, lét blitt að þeim og raulaði vísurnar, sem
hún mamma hans hafði svo oft kveöið:
»Þú sæla heimsins svala lind,
ó silfurskæra tár,
er allri svalar ýta-kind
og ótal læknar sár.
Æ, hverf þú ei af auga mér,
þú ástarblíða tár,
er sorgir heinis í burtu ber;
þótt blæði hjartans sár.
Mér liimneskt ljós i hjarta skin
í hvert sinn er ég græt,
þvi drottinn teiur tárin mín.
Eg trúi’ og huggast læt!«
Hann mælti kvæðið hægt fram með allmik-
illi tilfinningu og sannfæringu, svo að hvert
orð lýsti hans eigin sorgum, hans eigin tárum.
Síðan fór hann að hugsa það upp aftur, er
honum hafði verið ríkast í huga uppi við fjalls-
öxlina.
Hann hafði þá verið að óska sér dauða,