Prentarinn - 01.10.2001, Síða 12

hef ítrekað haft samband en ekki
haft árangur sem erfiði. Ég er reið
yfir þessu fyrir mitt fólk.
Hvernig sérðu annars fram-
tíðina fyrir þér?
Ég sé hana ekki svo slæma, ég
er svo bjartsýn að eðlisfari, við
erum að taka inn nýja fimm lita
prentvél sem fer í gang á næstu
dögum. Við erum að fikra okkur
áfram með vefsíðugerð og tökum
eitt þrep í einu þar, því ef maður
ætlar að stökkva yfir einhver þrep
þá er hætt við að maður kannski
brjóti á sér tærnar. Ég sagði alltaf
að við myndum fara inní þetta
þrengingatímabil sem nú stendur
yfir og vonum við að það verði
mjög stutt. Málið er því miður að
fyrirtækin standa ekki nokkurn
hlut betur en almenningur. Sjáðu
bara fyrirtækin í Reykjavík sem
öll eru að sameinast. Bentu mér á
það fyrirtæki í dag sem skilar
hagnaði, þau eru ekki mjög mörg.
Ert þú ekki eina konan sem
er framkvœmdastjóri í
prentsmiðju á landinu?
Ég veit ekki um aðra, þær eru
meira í verslunargeiranum, jú og
svo í nokkrum iðnfyrirtækjum.
Heftir það komið þér til góða
eða orðið þér til trafala að
vera kona í þessu starfi?
Hvorugt. Reyndar, þegar við
byrjuðum þá fékk ég ekki einu
sinni að skrifa undir ávísanimar.
Ég var nú fljót að fara út úr þeim
banka. Þá vildi bankastjórinn ekki
viðurkenna að ég mætti skrifa
undir ávísanirnar og ég var ekki
sátt viö það. Ég hef aldrei annars
fúndið þetta valda mér nokkru,
hvorki plús né mínus. Ég held að
við séum það sem við viljum vera
og við eigum ekki að flagga ein-
hverju öðru. Við eigum bara að
sýna okkur og sanna. Það eina
sem ég finn er að á þessum stærri
fúndum fell ég ekki inn í
prógrammið þegar karlarnir fara
að ræða veiðisögurnar sínar og
svoleiðis. Ég verð svolítið stök
þar. Ég viðurkenni það að konur
eru oft voðalega leiðinlegir
stjórnendur, þær eru svo smá-
munasamar. Það er eins og þær
séu svo hræddar við að viður-
kenna mistök. Það er náttúrulega
enginn fullkominn en það er eins
og þær séu alltaf í vöm.
Hefur þessi rekstur á ein-
Itvern hátt bitnað á ykkur
sem f/ölskyldu?
Nei, þetta hefur aldrei bitnað á
okkur þannig. Við höfum alltaf
getað haldið fyrirtækinu fyrir utan
fjölskylduna og við höfúm reynt
að hafa það sem reglu að komast í
frí og við Kári höfúm það fyrir
sið að við ræðum ekki fyrirtækið
þegar við erum sest uppí bílinn.
Þegar við förum í frí þá förum
við í frí og þá er prentsmiðjan
ekki rædd. Annað væri ekki hægt.
Hvað gerið þið í fríunum
ykkar?
Við forum nú ekkert endilega
til útlanda í frí. Við ferðumst mik-
ið hér innanlands, t.d. í sumar fór-
um við í 5 daga gönguferð um
Austfirði og röltum með bakpok-
ann upp og niður fjallshlíðarnar.
Við eigum sumarbústað úti í
Olafsfirði og þangað sækjum við
mikið um helgar, þar leikum við
okkur á vélsleðum á veturna og
forum í gönguferðir á sumrin.
Einnig finnst mér gaman að vinna
við grjót, geri listaverk úr stórum
steinum sem ég saga með bretta-
skífú og slípa með steinum og
vatni þar til þeir verða glansandi.
Þetta finnst mér mjög gaman og
gefandi.
Segðu mér meira frá þessu.
Ég segi nú stundum í gamni að
ég sé ofvirk en hér sit ég í þess-
um stól allan daginn og þegar
dagurinn er búinn hérna fer ég að
vinna grjót til að slappa af. Þetta,
að saga í grjótið eins og ég geri
með brettaskífú, er dálítið merki-
legt. Ég bara byrja og saga í
grjótið þar til einhver mynd kem-
ur út úr því og ég læt grjótið segja
mér hvað ég á að gera. Síðan tek-
ur við vatnsslípun sem er 10 stig
og nota ég við það brettaskífu
sem vatn kemur í gegnum og
pússa þetta þannig að steinarnir
verða háglansandi. Þetta finnst
mér virkilega gaman og gefandi,
ég veit ekki um neinn í dag sem
vinnur þetta svona, en mér þætti
gaman að vita af því ef einhver
gerir það. A ferðalögunum okkar
hef ég verið að pína Kára til að
bera fyrir mig grjót sem ég hef
fúndið á fornum vegi og eitt sinn
sagði hann „Rósa mín, af hverju
getur þú ekki bara heklað eða
pijónað eins og aðrar konur“. Ég
vinn líka dálítið í rekavið, ég
ffæsi hann niður með brettaskíf-
unni og vírbursta þannig að hann
fer að blæða og svo ýki ég þetta
aðeins þannig að úr verða myndir
og listaverk. Þetta set ég saman,
gijótið og rekaviðinn.
Við látum þetta verða lokaorð
Rósu og þökkum henni kærlega
fyrir spjallið og óskum henni vel-
famaðar í starfi.
12 ■ PRENTARINN