Verkamannafélagið Hlíf 30 ára - 09.01.1937, Blaðsíða 7

Verkamannafélagið Hlíf 30 ára - 09.01.1937, Blaðsíða 7
VERKAMANNAFÉLAGIÐ HLÍF þiggjenda. Skuldlaus útgerð gengur allvel, en útgerð, sem eí stofnað tíl mjeð lánum, mest- mlegnis eða einvörðungu, á í vök| að verjast. Þeir, sem kaupa fisk- 3nn, hafa verkafólk til þess 'að verka hann, og borga því kaupið með vörum, hafa flestir góðan hagnað, og hafa hóp um sig af verkafólki. Sumt af því fólki sér ekki hag í að ganga í verka- mannafélög og fylgir vinnuveit- endum oft að málum. Fátt af fólkinu skildi til fulls tilgang félagsskaparins. Kröfur á- hugamannanna koma fram í því að krefjast kauphækkunar, en fáir hugsuðu um að bœta verzl- unina. Það þóttí sjálfsagt að skífta við kaupmenn og greiða þeim kauphækkunina i hæklouðu vöruverði þeirra lífsnauðsynja, sem hjá þeim voru teknar. Margt var fólkið andlega ó- þroskað, tortryggið, og hélt, að s.á maður, sem gerðist talsmaður að einhverjum nytjamálum, miundi gera það í eigingjörnum tilgangi. Sparifé hafa verkamenn 'lagt í peningas.tofnanir, sem and- s.tæðingar þeirra ráða yfir. Leggja þeir með því biturt vopn í hendur þeirra, því að löngum hefir isú kenning verið kend, að peningar væru afl þeirra hluta, sem gera skal. Hér í Hafnarfirði hefir flokka- baráttan aldrei verið rekin af blindri ofstæki. Frá verkamanna hálfu hafa kröfurnar ætífí verið hóflátar, og sanngjarnir menn vanalega farið ,me!ð þær. Þeim hefir því oftas.t verið tekið með nokkrum skilningi og alt hiefir íjafnast vandræðalaust. Félags- þros.kinn virðist nú vera að auk- as.t, og eru verkamenn nú farnir að þoka s.ér saman í verzlunar- málum, og tortryggnin er heldur að mlnka. Það er því fleira nú, spm að er unnSð, en pólitísto yfSrráð og kaupkröfur. Þessi 30 ára starfsemi eru bernskuár og æskuár félagsiins, og erm kennlir þess, að félags- andlínn s.é vanþroska og á gelgju- skeiiði, er því margt á völtum 'fótum. Ekki er nóg hugsað um að velja ttína beztu og hæfustu menn til þess að gegna vanda- sömum trúnaðarstörfum. Samt toá segja, að oftast hefir félagið verjð heppið í vali. Það er ekki minna um vert, að fara vel með völd, en að ná völdum. Því stærri sem félagsskapurinn er og því meiri ábyrgð ,sem á honum hvíl- ír, því vandara þarf val að vei|a á þeim, sem málum stjórnar. Þekking og mannkostir eru þær megihstoðir, sem félagsskapur nútímans byggist á. Traustir skulu þeir hornsteinar, er mesrur þungi félagsheildarinnar hvílir á. ÆskM_hy!lir starf brautryðjand- anna og hvetur til nýrra baráttu. Efttr ÓlafJónsso varaformann F.U.J. íHafnarf TJ VERT eina á sína sögu. Og *» í dag stendur hafnfirzkur verkalýður á sguríkum tímamót- um. Hann horfir fram á leið, að næsta áfanga, og hann horfir einnig á þessum tímamótum til baka um farinn veg. Minnist þeirra sigra, sem unnir hafa verið. Minnist brautryðjend- anna með þakklátum huga; þeirra, sem byggðu fyrstu víg- in, sem fyrstir hjuggu í skjald- arrendur óvinanna. Það má segja að með stofnun verklýðs- félagsskaparins sé hafin virk barátta fyrir stofnun hinnar sönnu menningar hér á landi. Það var bylting, sem varð í þjóðlífinu, og hún hefir haldið áfram, og hún verður að ha.lda áfram. Enn í dag eru menn, sem voru 'brautryðjendur, er halda merkinu á lofti, og með eldlegum áhuga fullhugans, eru viðbúnir fram til nýrra sigra, til þess að því, sem við stefnum að, verði sem fyrst náð. Jafnt og við gerum okkur það ljóst, hvað starf brautryðj- andanna hefir verið mikið og erfitt, sjáum við, að engu síður er hin harða barátta, sem verkalýðurinn á í við hið grimma íhald. Að vísu var sjálfselska og illgirni íhalds- ins engu minni fyrir 30 árum en hún er í dag. En hugur þess náði yfirleitt ekki út yfir þess eigin pyngju. Trúði ekki, að hin vinnandi stétt gæti orðið voldug og sterk. En nú veit í- haldið hvað barátta verkalýðs- ins kostar þess eigingirni. Jafn- vel þeir íhaldsmenn, sem eru svo heimskir, að þeir sjá ekki afglöp foringja síns, sjá að só- síalismi þýðir, að þá er ekki lengur neitt auðvald til, það hefir verið þurrkað út. Þeir sjá Sé um tvent að velja, þá er ör- UggaTa að byggja traust, þó að það taki langan tíma, en að flaustra upp stóru bákni, sem hrynur til grunna, er á reynir. Nú eru tímamót, og er því rétt að athuga, hvort alt er í lagi, ef einhverjar veilur eru, þarf áð laga 'það, sem er ábótavant, áður en slys verður að. Gætið að öllu og stýrið heilu fleyi í höfn. Ham- ingjan fylgi verkamannafélaginu Hlíf. Gunnl. Kristmundsson. að þeirra gráðugu einstaklings- hyggju er ekki vel borgið, ef framrás verkalýðsins verður ekki stöðvuð. Og því skipuleggur nú for- ingi þess, með aðstoð, sér ýmsra vitrari manna, annara jafn heimskra, grimmilega sókn á hendur verkalýðnum í landinu, . og við vitum vel hvernig sú árás yrði, við sjáum hvert þeir sækja fyrirmyndina. Þeir hafa hana frá hinum miðaldalegu morðvörgum á ítalíu, Þýzka- landi, og glottandi spegla þeir sig í blóði verkalýðsins á Spáni, sjúgandi úr verkalýð þess lands blóðið. Heftum slíkt fólskuverk, verkamenn. Látum ekki þessa ómenningu ríkja í voru landi. Og þú, unga æska — markið er við stefnum að — nýtt land. Sæktu fram. Við stríðsmenn hins nýja tíma. Haldið merkinu hátt, og berið fram til sigurs. Allir verkamenn. Samtaka nú, munum, að eining er afl. „Því hvað geta fámennir fantar, ef fjöldinn þeim mætir á einhug- ans braut". Hví skyldi öll sú barátta, og þær sáru raunir, sem henni hafa fylgt, sem hin íslenzka alþýða hefir orðið að heyja í gegnum aldirnar, og sem hin nýja frelsishreyfing er sprott- in af, til einskis háð ? Nei, slíkt kemur ekki fyrir. Grundvöll- urinn sem við byggjum á er svo sterkt bjarg, að óvinirnir, með öllum sínum morðtólum, í huga og hönd, megna hann ekki að eyðileggja. En þessir stein- gjörfingar hins gamla tíma geta stöðvað um tíma sókn hinnar vinnandi stéttar fyrir frelsi sínu og menningu, ef hún stendur ekki saman í einni órjúfandi fylkingu. Við skul- um svara þessum og öllum véla brögðum óvina okkar með því að skipuleggja okkur enn þá betur í baráttu okkar gegn þeim. Góðir félagar, við höfum mikið verk að vinna, við þurf- um áð koma ýmsum okkatf málum í skipulegra horf. Það yrði nokkuð mikið að telja upp öll þau mál, sem við þurfum að vinna. Eg vil þó drepa á eitt; við erum ekki búnir að byggja það vígi, sem á að verða mið- stöð til sóknar og varnar í bar- áttunni. Okkur vantar Alþýðu- hús! — Það er hátíð í dag. Það er ekki ein af þessum vanalegu hátíðum auðvaldsins. Það er 30 ára afmælishátíð „Hlífar". Há- tíð hinna björtu minninga, sigranna,'hinnar sönnu baráttu. Þessi dagur er mikilsverður dagur hinnar djörfu sóknar. Við horfumst í augu við kald- ann veruleikann. Horfum fram, til hins nýja lands, sem þú, ör- eigalýður, átt að byggja upp með huga þínum og hönd, og félagslegu einingu. Innan skamms verður háð barátta um það, hvort þetta verk á að takast, um það, hvort að landið okkar kæra á að verða ómenningunni að bráð, hvort að árangurinn af allri þeirri baráttu, sem verkalýð- urinn hefir háð fyrir frelsi sínu, menningu og daglegu brauði, á að brenna á altari villimennsk- unnar. — Félagar, þið gerið skyldu ykkar gagnvart ykkur sjálfum, landinu ykkar og þjóðinni. Á fána vorn er ritað: Frelsi, jafnrétti og bræðralag, og á grundvelli þessara hugsjóna hófu forystumenn verklýðsfé- lagsskaparins baráttu sína, og fyrir henni er barist enn í dag. Og við skulum gera þau heit á þessum degi, að vinna að því að gróðursetja þessi kjörorð. Fram til sigurs. Munum orð skáldsins: „Þú stríðandi lýður! Ef sam- stillt er sókn þín og sannleikans eggjar þú hvessir á braut, og látlaust þau öfl þín á veg- inum vaka, sem víkja ekki eitt einasta fót- mál til baka, þá tekst þér að græða hinn svartasta sand. — Ef hræsnina og svikin þú hrek- ur á flótta og hugprúður, vondjarfur, Jaus við ótta, þú okinu af baki þér byltir, þá blasir það við þér — hið nýja land". Lifi v.m.f. Hlíf! Lifi sósíalisminn! Ólafur Jónsson, varaform. F. U. J. í Hafnarf. ALÞÝÐUBLAÐIÐ er málsvarí allra vinnandi manna. Stuðnjingur við það er stuðningur við ; sianitök alþýðunnar íslenzku. VINNIÐ AÐ CTBREIÐSLU ALÞÝÐUBLAÐSINS!

x

Verkamannafélagið Hlíf 30 ára

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Verkamannafélagið Hlíf 30 ára
https://timarit.is/publication/972

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.