Fréttir - Eyjafréttir - 16.10.1997, Side 16

16
Fréttir
Fimmtudagur 16. október!997
Svana Anita og Ingi Páll safna myndlist:
Það er aldrei of
mikið um listir
-Við erum frekar heimakær og því þá ekki ab gera heimilið að þeim stað þar
sem hægf er að njóta þess besta, sem við getum og höfum áhuga á að veita
okkur, segja þau um þetta áhugamál sitt sem þau hafa rækt í 34 ár
Fyrsta málverkið sem Svana og Ingi Páll keyptu.
íslendingar hafa löngum haft áhuga
á myndlist og öðrum fógrum listum.
Vart er til það heimili sem ekki
státar af eins og einum Kjarval,
Asgrími eða álíka þekktum mynd-
listarmanni. Það eru trúlega marg-
ar skýringar á því hvers vegna
þjóðin hefur verið svona dugleg við
að hengja myndir á veggi híbýla
sinna. Ein er sú að um hreina
fjárfestingu sé að ræða, önnur af
fagurfræðilegum toga og sú þriðja
vegna þess að einhver náinn ættingi
hefur ákveðið að lielga sig
myndlistinni. Svo er líka „snobb-
að“ fyrir myndlistinni eins og svo
mörgu öðru. Allar þessar skýringar
helgast svo hugsanlega af smæð
samfélagsins. I sumum tilfcllum
eiga allar þessar skýringar við, eða
skarast af einhverju tagi. En það er
yfirleitt samhljóma álit manna að
Islendingar kunni vel að meta
myndlist og útlendingar sem hingað
koma furða sig oft á því að til séu
„orginalar“ eftir þekkta myndlist-
armenn á heimilum alþýðufólks.
Hafa safnað
myndlist í 34 ár
Svana Anita Högnadóttir og Ingi Páll
Karlsson hafa keypt og safnað
myndlist í 34 ár. Þau hafa allan sinn
búskap búið í Eyjum, en það hefur
ekki aftrað þeim frá því að sækja
myndlistarsýningar, jafnt á fastaland-
inu og í Vestmannaeyjum. Þau hafa
einnig verið dugleg við að sækja
málverkauppboð og er stærstur hluti
safns þeirra keyptur á uppboðum
undanfarin tíu ár. Þegar inn til þeirra
er komið hanga myndir á öllum
veggjum svo vart sést í auðan blett.
Svana féllst á að segja frá safninu og
tilurð þess.
„Ég held að þessi áhugi kvikni strax
þegarmaðurerkrakki. Égeralinupp
við tónlist og myndlist á venjulegu
alþýðuheimili. Afi minn málaði og
móðir mín hlustaði mikið á óperur.
Maður fékk einhverja listræna vitund
beint í æð og hafði gaman af því að
leika sér með liti, þegar maður var
barn og unglingur, en ég fór aldrei í
skóla til að læra myndlist. Égheldað
menntun skipti töluverðu máli ef
maður ætlar að leggja fyrir sig
myndlist, en trúlega gæti ég málað, ef
ég legði mig eftir því. Þá færi fólk að
banka upp á hjá mér,“ segir Svana og
bætir við fúll aðdáunar:
„Hefurðu séð „poitraitin" eftir Ágúst
Pedersen?“
“Þau eru æðisleg," segir hún og
dularfullt bros færist yfir andlitið.
Svana segir að listaverkakaupin hafi
hins vegar ekki bara verið hennar
hugmynd og frumkvæði. Hún segir
að Ingi Páll hafi líka haft þennan
áhuga, þótt hún hafi kannski aukið
áhugann og þau ákveðið að láta
einhverja peninga renna til listaverka-
kaupa.
„Fyrsta myndin sem við keyptum er
eftir óþekktan málara. Við keyptum
hana í Bókinni á Skólavörðustígnum.
Þetta er lítil vatnslitamynd af
Heimakletti séðum úr flugsýn til
fastalandsins. En það sem gerir hana
skemmtilega er hvernig málarinn
hefur þjappað stórum hluta Suðulands
saman og fært úr stað hin ýmsu
kennileiti. Til dæmis er Hekla komin
langleiðina niður í tjöru og gýs þar
eldi og eimyrju. Þessi mynd er
kannski ekkert listrænt afrek, en
snertir samt einhverjar taugar í manni.
Myndin er að sjálfsögðu máluð löngu
fyrir gos, en vegna þess hve mótífinu
er þjappað saman, gæti eldspúandi
fjallið verið Eldfellið. Það er eins og
myndin beri í sér einhverja forspá.
Myndin er keypt 1964 og síðan hefur
verið að bætast við þetta í þrjátíu og
tjögur ár.“
Alfreð Flóki í
uppáhaldi
Svana og Ingi Páll eiga nokkrar
myndir eftir Alfreð Flóka. Svana segir
að þau hafi strax heillast af þeim heimi
sem Flóki teiknaði. Hann er svo
ólíkur öllu því sem íslenskur mynd-
listarmaður hefur gert
„Við keyptum myndir eftir Flóka
bæði á sýningum og á uppboðum.
Við hittum hann einu sinni. Þá var
hann með sýningu í Eyjum. Það var
stuttu áður en hann dó. Þetta var
sýning sem Úlfar Þormóðsson hjá
Gallerí Borg sá um að setja upp. Við
keyptum eina mynd eftir Flóka á
þeirri sýningu og þá spurði Úlfar
okkur að því af hverju við kæmurn
ekki á uppboð. Við fómni þá að melta
þetta með okkur. Stuttu síðar sáum
við viðtal við Þorvald í Síld og Fisk í
sjónvarpinu. Þar var hann einmitt að
segja hversu gaman væri að fara á
uppboð. í framhaldi af því drifum við
okkur og komumst að því að það var
mjög gaman. Þetta er svolítið
happadrætti. Stundum er maður mjög
heppinn og það fylgir því mikil
ánægja að fá að lokum mynd sem
maður hefur verið að bjóða í, en
stundum verður maður svo sjálfur
fyrir vonbrigðum “
Persónuleg fagurfræði
Svana segir að þau hafi ekkert hugsað
sérstaklega um að kaupa dýrar
myndir, eða keppa við aðra um
myndir sem ganga á milljónum. Þau
hafi aðallega boðið í myndir sem þeim
hefur fundist fallegar og hafa fundið
sér stað í þeirra eigin persónulegu
fagurfræði.
„Dýrasta mynd sem við höfum keypt
er eftir Erró og kostaði fimmhundruð
þúsund á þeim tíma. Við höfum alltaf
verið hrifin af honum. Við höfum ekki
keypt myndir með það í huga að um
hreina fjárfestingu sé að ræða, en það
skemmir ekki. Það er fyrst og fremst
ánægjan af því að hafa það í kringum
sig sem veitir ánægju og gleði. Eins
og sést líka þá eru þetta margar
myndir eftir marga listamenn. Við
sérhæfum okkur ekkert í ákveðnum
listamanni. Mér finnst það eins og að
setjaöll eggin í sömu körfuna. Svoer
fjölbreytnin miklu skemmtilegri. Það
væri ekki gaman held ég að koma inn
á heimili þar sem væru til dæmis bara
myndir eftir Tryggva Ólafsson. En ef
eitthvað slíkt kæmi til greina, þá held
ég að við myndum bara kaupa myndir
eftir Erró, Svavar Guönason, eða
Kjarval. Kaupir fólk sér nokkuð
fjallajeppa og sumarbústaði til þess að
fjárfesta? Er ekki verið að veita sér
einhverja ánægju með slíkum
kaupum? Þetta er eins og hvert annað
tómstundagaman hjá okkur.
Fjórar myndir
eftir Júlíönu
Svana og Ingi Páll eiga fjögur
olíumálverk eftir Júlíönu Sveins-
dóttur. Júlíana var frá Vestmanna-
eyjum og eru myndir hennar þeim
mjög kærar. Mynd sem heitir „Við
gluggann" gaf Ingi Páll Svönu í
afmælisgjöf. Þetta er mynd sem býr
yfir mikilli og breytilegri birtu og er
uppáhalds mynd Svönu. En það eru
kannski ekki margir sem sjá það.
Maður verður að venjast henni til þess
að upplifa það. Stundum er hún nærri
því bleik og stundum hér um bil svört
alveg eftir því hvemig birtuskilyrði
eru. Þau segjast ekki hafa þekkt neina
myndlistarmenn persónulega, hins
vegar hafi þau hitt marga og rætt við
þá. Myndlistarmenn hafi heldur aldrei
verið heimagangar hjá þeim. eins og
tíðkast oft hjá þeirn sem safnað hafa
myndlistarverkum.
Svana vill meina að fólk mætti gera
meira af því að kaupa myndlist og þá
á sýningum. „Oft er fólk bara með
eina mynd á vegg hjá sér og segir að
það sé alveg nóg. Veggurinn sé þá
fullur. Það má alveg setja meira en
eina mynd á vegg,“ segir Svana.
Eru einhverjir listamenn sem þið
eigið ekki myndir eftir en langar til
þess að eignast?
„Já það væri þá helst eftir Louisu
Matthíasdóttur og myndir eftir Karó-
línu Lárusdóttur, þótt við eigum
reyndar eina mjög gamla mynd eftir
hana, en það er mjög erfitt að fá
myndir eftir þessar iistakonur. Það er
slegist um þær bæði á sýningum og
uppboðum.
Óttast ekki falsanir
Þið hafið ekkert óttast þá umræðu sem
var í blöðunum í haust um að mjög
mikið væri um falsanir á íslenskri
myndlist?
„Nei við höfum aldrei haft áhyggjur
af því,“ segir Svana. ,Jig held að þetta
mál sem var í blöðunum sé sprottið af
einhverjum öðrum hvötum, en að um
velferð myndlistarinnar sé að ræða.
Það eru einhverjar aðrar hvatir þama
að baki. Það hafa alltaf komið upp
B - - jK'y,]
Bi Æt.'.-il
v l.v.’úvMí

Svana á heimili sínu ásamt Helgu dóttur sinni og Hauki barnabarni sínu. Eins og sjá má eru
allir veggir þakktir málverkum og þar er að finna margar perlur í íslenskri myndlist.