Bæjarins besta - 23.01.2014, Síða 15

FIMMTUDAGUR 23. JANÚAR 2014 15
örður
ngbörn
fara frekar létt í gegnum lífið,
hef yfirleitt ekkert verið að velta
mér upp úr vandræðum.
Faðir minn fór fljótlega í aðra
sambúð með konu sem átti eitt
barn og þau eignuðust svo tvö
börn saman, þannig að systkina-
hópurinn var nokkuð stór á nú-
tímamælikvarða.“
Hornstrandir eru
sumarparadísin
Af skiljanlegum ástæðum hef-
ur Jóna alla tíð haft mikil tengsl
við Hornstrandir. „Vissulega.
Stígshúsið í Hornvík sem afi og
amma byggðu stendur enn. Auk
þess er ég svo heppin að Henry
maðurinn minn er úr Aðalvík og
þar höfum við líka aðgang að
húsi. Við höfum farið á þessar
slóðir á hverju sumri og oft verið
lengi. Um tíma vorum við syst-
urnar líka iðulega fararstjórar í
gönguferðum. Auk þess fórum
við fjölskylduferðir, systur og
frænkur með okkar fjölskyldur,
og gengum saman nokkur sumur
um Hornstrandir.
Ég held að allir sem koma
norður á Hornstrandir verði
snortnir af þessu svæði, þessum
víkum og sérstaklega auðvitað
Hornvíkinni. Hún er svo mögnuð,
landslagið er svo magnað, það er
einfaldlega svo magnað að vera
þarna. Börnin okkar Henrys hafa
farið með okkur og núna barna-
börnin. Mér er mjög annt um
Hornstrandir, ég er afskaplega
ánægð með það hvernig náttúru-
verndarlög og skipulagslög ná
utan um að halda þeim sem næst
því sem þær eru og leyfa ekki
framkvæmdir þar. En ekki eru
nú allir þeirrar skoðunar. Horn-
strandir eru mín sumarparadís.“
Rótlaus unglingur
Jóna byrjaði eins og áður sagði
að dveljast á Ísafirði á sumrin en
eftir að móðir hennar dó var hún
þar meira. „Svo var ég hér vetur-
inn þegar ég kláraði grunnskól-
ann, þá var ég hjá Helgu Stígs
frænku minni í Brautarholti og
Ragúel hennar manni. Þau áttu
stelpur á svipuðum aldri og ég,
við vorum mjög góðar vinkonur.
Þau voru mér óskaplega góð,“
segir hún.
„Ég var rótlaus unglingur, vissi
ekkert hvað ég vildi. Ég hélst illa
við í framhaldsskólanum, var að
hætta og koma aftur, fór meðal
annars hingað vestur til að vinna
í fiski. Ég lauk ekki nema þremur
vetrum í framhaldsskóla.
hann tuttugu og tveggja ára og
með tvö ungbörn, að skella okkur
í vitavörslu þar sem við fengum
vistir einu sinni í mánuði, og
náttúrlega engar samgöngur.
Þetta óx okkur ekkert í augum,
við vorum alveg viss um að við
gætum leyst allt sem kæmi upp
á. Enda gerðum við það! Enda er
það nú kannski þannig þegar
maður er bara rúmlega tvítugur,
að maður telur sig geta ráðið við
flest. Seinna hef ég stundum sagt
að þetta sé dæmi um það að vita
ekki hvað maður veit ekki. Ungt
fólk er auðvitað bjartsýnt og veit
ekkert hvað bíður þess í lífinu.
Þarna á Galtarvita lærði maður
heilan helling, og líka á sjálfan
sig. Það gekk auðvitað ekki annað
en að halda samkomulaginu góðu
í þessari einangrun. Og litlu stúlk-
unum var óskaplega vel sinnt,
það var lesið fyrir þær daga langa.
Við vorum með sjónvarp og
fengum vídeó þegar við vorum
búin að vera eitt ár, þá kom það á
markað. Tengdaforeldrar mínir
keyptu það handa okkur þegar
þau fóru til Þýskalands. En sjón-
Svo var ég nú ekki nema nítján
ára þegar ég varð ólétt að elsta
barninu mínu, rétt næ að verða
tvítug áður en sú stúlka fæðist.
Þá fer ég bara að búa hér með
honum Henry mínum, sem er Ís-
firðingur, sonur Bærings bakara.
Svo eignumst við aðra stúlku
stuttu seinna. Þannig var ég hér
tuttugu og eins árs gömul með
tvö börn.“
Vitavarsla á Galtarvita
„Þá sáum við hjónakornin
auglýsingu sem okkur fannst
rosalega sniðug. Það var auglýst
eftir vitavörðum á Galtarvita, við
sóttum um og fengum starfið.
Okkur fannst nú ekkert tiltöku-
mál, ég tuttugu og eins árs og
varpið var stopult. Auk þess var
á þessum tíma sex vikna verkfall
hjá BSRB þegar við höfðum ekk-
ert útvarp og ekkert sjónvarp, til
viðbótar við aðra einangrun. Ekk-
ert samband við umheiminn
nema að senda veðrið, og svo
talstöðin þar sem sjómenn höfðu
samskipti. Þetta var nú svolítið
strembið. En við fengum alltaf
kistil frá bókasafninu, það var
mikið lesið og þetta voru nú af-
skaplega ljúfir dagar flestir. Yfir
sumarið fengum við mikið af
gestum og síðan þegar varð vél-