Ský - 01.04.1992, Blaðsíða 12

ský
10
inúítflsago
LÆKNINGIN
Á ströndu Frobisherflóa bjó eitt sinn ANGAKOK* nokkur
sem öblast haföi hæfileika sína á þann hátt að eldingu sló
niöur í höfuö hans eitt sinn þegar hann brá sér út fyrir dyr til
aö hægja sér. Upp frá því var hann kallaður Sviðinhöfði og
gat hann sagt fyrir um hver barnanna myndu komast á legg.
Eftir að eldingunni laust niður í hann tók hann þá trú að allt
hér í heimi ætti sér uppruna í saurnum. Dag einn kom til
hans mabur og sagbi: „Dóttir mín litla er veik. Það dregur af
henni með hverjum deginum sem líður. Nú er svo komið að
hún á ekki langt eftir ólifað." „Færðu mér ögn af saurnum úr
henni," sagði Sviðinhöfði. Maburinn gerði svo sem fyrir
hann var lagt og át Sviðinhöfði saurinn úr stelpunni.
Reyndar át hann úr henni saurinn í heila viku og því meira
sem hann át eftir því hresstist stelpan. Þegar vikan var liðin
var hún fullfrísk orðin og gat dansab og leikið sér sem hana
lysti. En Sviðinhöfði var aftur á móti orðinn fárveikur. Var
með naumindum að hann gat borið sig um, hvað þá að
hann gæti brugðið sér úr líkamanum og flogib. Bar hann sig
nú aumur upp við vin sinn er einnig var ANGAKOK og
kvaðst óttast að nú ætti hann skammt eftir ólifaö. „Ekki
skaltu óttast þab," sagði hinn. „Égget læknaðþig." Sviðinhöföi
trúbi því varlega en geröist þó vonbetri þegar vinur hans bab
um ögn af saurnum úr honum.
'Ttifralœknir.