Tímarit Hjúkrunarfélags Íslands - 01.03.1963, Qupperneq 16

14
að fá kennslu í öðrum „hliðarfræðum",
svo sem líffærafræði, lífeðlisfræði, sálar-
fræði, félagsfræði, heilsufræði og sjúk-
dómafræði. Efnisvalið verður að vera
skynsamlega og auðskiljanlega sett fram,
þar sem ýmis lögmál og kenningar eru
þannig borin á borð, að sem bezt og heil-
legast heildaryfirlit fáist. Sú tilhneiging
ríkir, að veita nemanum aðeins upplýs-
ingar í smáskömmtum, en þá er heildar-
yfirlit hans undir eigin hæfileikum kom-
ið að geta sett „brotin“ saman þannig, að
úr því verði skiljanlegt samhengi. Þess
vegna getur það hent sig, að nemi ljúki
námi án þess að hafa skilið hinn eigin-
lega tilgang hjúkrunarstarfsins, og aS ör-
yggisleysi og ófullnægjandi innsæi nemans
ræni hann löngun þeirri að halda áfram
hjúkrunarstarfinu.
Námsaðstæður á sjúkrahúsum.
Hjúkrun og bróðurlega umhyggju er
aðeins hægt að læra við sjúkrabeðið með
því að hafa samband við sjúklinginn og
allt það, sem honum viðkemur. Neminn
lærir af starfinu, en þetta starf verður
að: 1) styðjast við staðgóða þekkingu;
2) áætla, meta og stjórnast af yfirmönn-
um nemans.
Það er ekki ákveðinn fjöldi vikna á
sjúkrahúsi, sem hefur úrslitaþýðingu fyrir
námsárangur nemans, heldur er skipulag
námstilhögunarinnar, sem gildir.
Er námstilhögunin þannig, að neminn
fái næg tækifæri að stunda sjúklinginn
eða fær hann aðeins nokkur tilviljunar-
kennd tækifæri til þess? Er nemanum
hjálpað til að geta metið þörf sjúklings-
ins hverju sinni svo og sitt eigið starf
— eða er ætlazt til þess af honum, að hann
skuli „koma starfinu af svo fljótt, sem
auðið er“?
Fær neminn smám saman þyngri verk-
efni að leysa — eða ber hann langvar-
TÍMARIT HJÚKRUNARPÉLAGS ÍSLANDS
andi ábyrgð á starfi, sem ekki stendur
í réttu hlutfalli við undirbúning hans?
Allar lærdómsstofnanir, sem leggja allt
of hart að nemendum sínum, uppskera
neikvæðan árangur.
Þungamiðja námsáætlunarinnar: Vöxtur
persónuleika og starfsgetu nemans.
Skólinn hefur það takmark: að stuðla
að auknum vexti persónuleikans; að æfa
nemana þannig, að hæfileikar þeirra til
sjálfstæðrar hugsunar og gjörða nái að
þroskast með það fyrir augum, að þeir
séu færir um að veita sjúklingnum rétta
meðhöndlun; að nemarnir geti leiðbeint
og kennt öðrum eins og t. d. aðstoðarfólki,
sem bráðlega mun taka æ fleiri störf að
sér á sjúkrahúsum.
Skólanum ber frá fyrsta degi að leggja
rækt við skilning nemans á lýðræðislegri
stjóm.
Svo að námið nái að heppnast verð-
ur að innleiða leiðbeiningar- og matskerfi,
sem ná yfir öll atriði námsins. Neminn
verður einnig að bera ábyrgð á eigin
framförum.
Samræmt matskerfi ýtir undir aukið
persónulegt frelsi og þroskaða lyndis-
einkunn, sem eru skilyrði fullkomins
hjúkrunarstarfs, sem hefur bróðurlega
umhyggju að starfsgrundvelli.
Þar, sem einkunnarorð sjúkrahúsanna
eru „Veitum fyrsta flokks hjúkrun“, og
einkunnarorð hjúkrunarskólans eru
„Menntun hjúkrunarfólks, sem veita á
slíka hjúkrun, verður að standa á sömu
grundvallarskoðunum“, ættu þessar stofn-
anir að geta staðið saman um að leysa
þau verkefni, sem samfélagið setur.
Hjúkrunarfólkið sjálft ber ábyrgð á
starfi og námi hjúkrunarstéttarinnar.
Þessa ábyrgð er ekki hægt að flytja yfir
á aðra starfshópa og stofnanir.
Ó. H. Ó.