Tímarit Hjúkrunarfélags Íslands - 01.10.1969, Qupperneq 4

Haukur Kristjánsson, yfirlæknir:
SLYSAVARÐSTOFA REYKJAVÍKUR
1 september 1955 tók Slysa-
varðstofa Reykjavíkur til starfa
í húsakynnum Heilsuverndar-
stöðvar Reykjavíkur. Þetta var
þó bráðabirgðaráðstöfun, þar
eð hún skyldi flytjast í fyrir-
hugað Borgarsjúkrahús. Var þá
ríkjandi mikil bjartsýni í sam-
bandi við byggingu þess og jafn-
vel talið, að það yrði tilbúið að
3—4 árum liðnum, en árin urðu
reyndar 13. Fram til þessa hafði
Landsspítalinn að mestu annast
slysahjálp í Reykjavík og raun-
ar á öllu landinu, ef um meiri
háttar tilfelli var að ræða. Um
nokkurt árabil hafði þó verið
starfrækt læknavakt fyrir borg-
arbúa um nætur og helgidaga
í Austurbæjarskólanum og var
þar sinnt minni háttar slysa-
tilfellum. A.uk þess mun á þeim
tímum hafa verið veitt nokkur
slysahjálp í hinum almennu
lækningastofum.
Þegar unnið var að undirbún-
ingi Slysavarðstofunnar var
margt á huldu um væntanlegt
starfssvið. Engar áreiðanlegar
skýrslur lágu fyrir um slysa-
fjölda á starfssvæðinu og þó
ganga mætti út frá því sem
gefnu, að þangað leituðu fleiri
en slasaðir, var ekki hægt að
draga upp nákvæma mynd af
því, sem í vændum var.
Húsnæði stofnunarinnar var
lítið og að flestu leyti óhag-
kvæmt, enda ekki ætlað frá upp-
hafi til slíkra nota. Þar voru
aðeins 3 legurúm er nota mátti
til 1—2 sólarhringa innlagn-
inga í neyðartilfellum. Þar var
eitt lítið röntgentæki en enginn
röntgenlæknir var tiltækur.
Ekki var heldur um svæfinga-
lækni að ræða. Hins vegar tóku
sjúkrahús borgarinnar að sér
til skiptis móttöku meiri hátt-
ar slysatilfella.
Svo sem ráða má af framan-
sögðu, var hin nýstofnaða Slysa-
varðstofa harla fátækleg í snið-
um, og hlýt ég nú eftirá að dæma
sjálfan mig allhart fyrir að
taka í mál að veita svo frum-
stæðri stofnun forstöðu. Mín-
ar einu afsakanir eru, að hér
átti aðeins að tjalda til einnar
nætur og svo hitt, hve erfitt var
fyrirfram að gera sér ljósa
grein fyrir verðandi starfsemi.
Megin örðugleikarnir reyndust
þrengslin á sjúkrahúsunum og
mjög léleg skipulagning á hinni
almennu læknisþjónustu í borg-
inni.
Þegar á fyrsta ári bar á gróf-
um misskilningi á starfsskyldu
Slysavarðstofunnar. Fólk vissi
að þar var læknir á vakt allan
sólarhringinn og taldi sjálfsagt,
að það gæti leitað þangað með
hverskyns mein sín hvenær sem
væri. Voru og mikil brögð að
því, að krafist væri lækninga
gegnum síma og að læknar
væru sendir í heimahús, eink-
, ám |
Yfirlæknir ásamt nokkru af starfsfólki sínu. Frá vinstri Haukur Kristjáns-
son, yfirlæknir, Hlöður Bjamason, kandidat, Jóna Guðmundsdóttir, yfir-
hjúkrunarkona, Ólafur Ingibjörnsson, læknir og Þuríður
Sörensen, hjúkrunarkona.
68 TÍMAUIT II.IÚKKUNARFÉLAGS ÍSLANDS