Morgunblaðið - 18.12.2017, Page 20

✝ Axel Gíslasonfæddist í Wash-
ington DC í Banda-
ríkjunum 1. júlí
1945. Hann lést á
hjúkrunarheimilinu
Ísafold 9. desember
2017.
Foreldrar hans
voru Sólveig Axels-
dóttir, f. 4.2. 1922,
d. 22.1. 2017, og
Gísli Konráðsson f.
19.10. 1916, d. 27.4.2 003. Systur
Axels eru Hólmfríður, f. 26.6.
1947, Þórhalla, f. 10.2. 1949, Sól-
veig, f. 12.3. 1951, Katrín, f. 10.9.
1953, Hildur, f. 6.1. 1957, og
Björg, f. 5.5. 1960.
Eftirlifandi eiginkona Axels er
Hallfríður Konráðsdóttir, f. 27.1.
1944, þau gengu í hjónaband
15.8. 1970. Börn Axels eru: 1)
Björn, f. 25.6. 1968, maki hans er
Birna Bessadóttir, f. 25.2. 1947,
sonur Björns er Guðni Þór, f. 5.6.
1991. 2) Sól, f. 26.11. 1977, maki
hennar er Mattias Sjöholm, f. 6.3.
1980 og dóttir þeirra er Hall-
fríður Freyja, f. 10.6. 2015. 3)
Dóra Björg, f. 25.10. 1978, maki
hennar er Stefán Fannar Stef-
ánsson, f. 1.1. 1977, og börn
þeirra eru Fríða Liv, f. 19.7.
2004, Anna Emilía, f. 17.12. 2006,
Bríet Björg, f. 27.6. 2009, og Axel
Arnar, f. 23.12. 2015.
Axel ólst upp á Akureyri og
lauk stúdentsprófi frá MA. Hann
tók fyrrihlutapróf í verkfræði við
Háskóla Íslands og meistarapróf
í byggingaverk-
fræði frá verkfræ-
ðiháskólanum í
Kaupmannahöfn ár-
ið 1971. Fyrsta árið
eftir útskrift var
Axel ráðgefandi
verkfræðingur í
Kaupmannahöfn.
Hann réði sig síðan
til starfa hjá Sam-
bandi íslenskra
samvinnufélaga og
dótturfyrirtækjum, var aðstoð-
arframkvæmdastjóri iðn-
aðardeildar á Akureyri og hjá
Iceland Products Inc. í Harr-
isburg. Hann var fram-
kvæmdastjóri skipulags- og
fræðsludeildar SÍS og síðar
skipadeildar í rúm átta ár. Að-
stoðarforstjóri SÍS um tíma eða
þar til hann var ráðinn forstjóri
Samvinnutrygginga 1. janúar
1989 og síðar forstjóri Vátrygg-
ingafélags Íslands hf. – VÍS sem
varð til með sameiningu Sam-
vinnutrygginga og Brunabóta-
félags Íslands. Því starfi gegndi
hann til ársins 2002 og var eftir
það framkvæmdastjóri Eign-
arhaldsfélagsins Sam-
vinnutrygginga og stjórnar-
formaður VÍS. Axel var virkur
félagi í Rótarýklúbbnum Görðum
og gegndi þar ýmsum stjórnar-
og trúnaðarstörfum hér heima
og á alþjóðavettvangi. Útför Ax-
els verður gerð frá Vídal-
ínskirkju í dag, 18. desember, og
hefst athöfnin klukkan 15.
Með söknuð í hjarta kveð ég
elsku pabba minn. Hann var sá
allra besti, traustur, hógvær,
réttsýnn og góður. Pabbi hafði
sínar ákveðnu skoðanir og hafði
gaman af rökræðum, en alltaf var
hann sanngjarn og bar virðingu
fyrir öðrum. Hann fékk gott upp-
eldi hjá foreldrum sínum, elsku
ömmu Sollu og afa Gísla, og aldr-
ei heyrði ég hann baktala aðra.
Hann fylgdi alla tíð heilræðavísu
afa Gísla, sem var frábært skáld.
Ef þér finnst þín för sé glæst,
framavonir hafi ræst,
þín sé mektin mest og hæst,
mundu að dramb er falli næst.
Pabbi studdi mig alltaf og var
duglegur að tala um það við okk-
ur systkinin að við gætum allt það
sem vildum. Hann var áhugasam-
ur um líðan okkar og líf og hvatti
okkur eindregið til að fara út fyr-
ir þægindarammann, hvort sem
væri í námi, starfi eða í ævintýr-
um. Ævintýraþráin var sterk hjá
pabba. Sem ungur maður á Ak-
ureyri lagði hann meðal annars
stund á kajaksiglingar og svifflug
og þessi ævintýraþrá fylgdi hon-
um alla tíð. Ég brosti út í annað
þegar mamma hringdi áhyggju-
full frá Sviss þegar pabbi var að
hlaupa fram af klettum í svif-
væng, kollegum hans í trygginga-
geiranum til mikillar undrunar.
Pabbi var virkilega fróður
maður og hafði sérstakan áhuga á
að ræða landafræði, náttúru-
fræði, tungumál og ljóð, svona
þegar við vorum ekki að ræða við-
skiptalífið sem hann hrærðist í í
fjöldamörg ár. Skemmtilegustu
samtölin og stundirnar okkar í
seinni tíð áttum við í Kaup-
mannahöfn, yfir óteljandi góðum
frönskum rauðvínsglösum, en þá
var pabbi hættur að vinna og þau
mamma dugleg að heimsækja
okkur á Edvard Thomsens vej.
Þvílíkar sögur og þvílíkt minni
sem pabbi hafði, allt þar til sjúk-
dómurinn fór að þvælast fyrir og
tók loks yfirhöndina.
Ég lofaði pabba á hverjum
degi síðasta árið að passa upp á
elsku mömmu. Það var erfitt fyrir
hann og sárt að sleppa takinu.
Hann var alla tíð svo svakalega
skotinn í mömmu enda var hún
fallegi og sterki kletturinn hans.
Ég mun geyma í hjarta mínu
minninguna um pabba minn, sem
ég elskaði svo mikið.
Dóra Björg.
Ég á margar skemmtilegar og
fyndnar minningar um afa. Hann
var góður maður og ég leit alltaf
mikið upp til hans. Mér fannst
svo flott hvað hann var góður að
veiða. Hann gaf mér fyrstu veiði-
stöngina. Við fórum strax út á
bryggju. Veiðin var engin en það
var ótrúlega gaman og við eign-
uðumst góðar minningar. Takk
fyrir öll góðu árin afi. Ég mun
sakna þín og minnast á hverjum
degi.
Afasaga.
Þetta er sagan um afa,
hann kenndi mér að tala
og síðan að stafa.
Axel Gíslason Bóndabeygjur og kartöflupoka
oft hann tók mig í,
best var samt að vera afafanginu í.
Elsku besti afi,
gott var þetta frá upphafi.
Þetta voru góðar stundir,
vildi að þú værir hér um þessar mundir.
Fríða Liv.
Elsku Axel stóri bróðir okkar
er fallinn frá og erfitt er að þurfa
að kveðja hann. Lífið er ekki allt-
af réttlátt. Ekki hefði okkur
grunað að við ættum eftir að
horfa upp á Axel fá þennan
hræðilega heilabilunar-sjúkdóm,
þessi „brilliant“ heili sem hann
var. Axel var elstur okkar systk-
inanna og einkasonurinn. Heimili
fjölskyldunnar var í 40 ár í Odda-
götu 15 á Akureyri. Áhugi Axels á
náttúrunni kom fljótt í ljós.
Plöntur og dýr voru honum svo
hugleikin að um tíma héldu for-
eldrarnir að hann yrði náttúru-
fræðingur. Viðskiptaáhugi hans
kom líka mjög snemma í ljós og
gat hann sameinað þessi tvö
áhugamál með því að rækta og
selja dýr; páfagauka, gull-
hamstra, ánamaðka o.fl. Þess
vegna varð hann fljótt fjárhags-
lega sjálfstæður. Axel var okkur
fyrirmynd í uppvextinum og
örugglega oft pirraður á systrun-
um sex þegar galsi var á heim-
ilinu. Hann var ótrúlega þolin-
móður og góður við okkur þótt
hann ætti það til að stríða okkur
svolítið en það bara tilheyrði. Á
heimilinu var alltaf lögð áhersla á
að við ættum að vera góð hvert
við annað og vera vinir. Ef ósætti
kæmi upp yrði það leyst. Þetta
hefur tekist og höfum við systk-
inin og fjölskyldur okkar verið
góðir vinir og félagar. Öll stór-
fjölskyldan hittist tvisvar á ári og
er áhersla lögð á samveru, frænd-
rækni og að hafa gaman. Á þessu
ári hefur verið höggvið stórt
skarð í þennan hóp því bæði
mamma okkar og bróðir okkar
hafa fallið frá, en við munum
halda minningu þeirra á lofti. Ax-
el var einstaklega umhyggjusam-
ur við foreldra sína og átti sér-
staklega gott samband við þau
bæði. Hann fylgdist líka vel með
öllu í lífi fjölskyldna okkar systra
og barnanna okkar, enda þótti
þeim öllum afar vænt um Axel
frænda. Bróður okkar var treyst
fyrir mörgum erfiðum og ábyrgð-
armiklum störfum sem ekki
verða talin upp hér. Hann sinnti
þeim öllum eftir bestu samvisku.
Heiðarleiki og að standa við orð
sín einkenndu störf hans, enda
var hann eftirsóttur stjórnandi.
Axel hafði alla tíð mikinn áhuga á
öllum vísinda- og tækninýjungum
og einnig hafði hann mjög mikla
ánægju af að ferðast. Rúmlega
tvítugur fór hann umhverfis jörð-
ina, sem var óvenjulegt á þeim
tíma, og kom heim færandi hendi
með fallegar gjafir handa okkur
öllum. Axel eignaðist frábæra
konu, hana Haffý, sem hann elsk-
aði mikið og dáði. Það var
ánægjulegt að sjá hvað hann var
alltaf skotinn í Haffý sinni og tal-
aði einstaklega fallega um hana
og áttu þau saman marga góða
áratugi. Það var alltaf gaman að
heimsækja Axel og Haffý í Hæð-
arbyggðina á þeirra glæsilega
heimili. Þar voru haldnar veislur,
mikið rökrætt og alltaf gaman.
Þau voru frábærir gestgjafar.
Börnum okkar fannst líka ævin-
týri að koma í „höllina“ þeirra.
Fyrir tveimur árum seldu þau
stóra húsið og fluttu í notalega
íbúð í Nýhöfn. Við systurnar sex
kveðjum elsku Axel bróður, með
virðingu og þakklæti fyrir allt
sem hann hefur verið okkur og
foreldrum okkar. Hugur okkar er
hjá Haffý og fjölskyldu.
Hólmfríður, Þórhalla,
Sólveig, Katrín, Hildur og
Björg Gísladætur.
20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 18. DESEMBER 2017
✝ María Egg-ertsdóttir
fæddist á Vitastíg
11 í Reykjavík 23.
nóvember 1929.
Hún lést á hjúkr-
unarheimilinu
Mörk 6. desember
2017.
Foreldrar henn-
ar voru Eggert
Thorberg Gríms-
son, f. 26.6. 1891 í
Stöðlakoti í Reykjavík, sjómað-
ur, síðar verkamaður í Reykja-
vík, d. 28.8. 1962, og Lilja El-
ínborg Jónsdóttir, húsmóðir, f.
4.3. 1896 á Haukagili í Vatns-
dal, Austur-Húnavatnssýslu, d.
30.9. 1969. Systkini Maríu voru:
Þorbjörg, f. 1919, d. 2009;
Hansína Elínborg, f. 1920, d.
1980; Kristín, f. 1924, d. 1967;
Guðmundur Óskar, f. 1931, og
Lárus, f. 1934, d. 1936.
María giftist 3. október 1959
Ingólfi Einarssyni, skrifstofu-
manni, f. 13.7. 1927 að Snjall-
steinshöfða í Landsveit, Rang-
árvallasýslu, d. 24.5. 2012.
Foreldrar Ingólfs voru Einar
Gíslason, f. 20.11. 1857 að Hæð-
og gekk í Skildinganesskóla og
Austurbæjarskóla. Hús for-
eldra hennar í Skerjafirði var
fyrsta húsið sem víkja þurfti
vegna byggingar Reykjavík-
urflugvallar árið 1940. Á þeim
tíma var ekki sjálfgefið að
stúlkur færu í framhaldsnám
og vann María við ýmis störf á
unglingsárunum, m.a. sem
vinnukona á heimilum í
Reykjavík. Að loknu prófi frá
Húsmæðraskóla Reykjavíkur
árið 1953 starfaði hún sem
þerna á ýmsum skipum Eim-
skipafélags Íslands, en þó að-
allega Gullfossi. Árið 1956
veiktist Kristín systir hennar
alvarlega og hætti hún þá á
sjónum og flutti inn á heimili
hennar þar til Kristín fluttist á
Vífilsstaði. Þau María og Ing-
ólfur hófu búskap á Karlagötu
7 árið 1959. Auk húsmóð-
urstarfa vann María við ræst-
ingar, m.a. í Þjóðleikhúsinu,
Austurbæjarbíói og Ráðhúsi
Reykjavíkur. Hún starfaði um
skeið í Kvenfélagi Langholts-
sóknar og í Hvítabandinu í
rúma tvo áratugi. Eftir lát Ing-
ólfs bjó hún ein á Karlagöt-
unni, en árið 2014 fékk hún
heilablóðfall og fluttist þá á
hjúkrunarheimilið Mörk haust-
ið 2015.
Útför Maríu fer fram frá
Seljakirkju í dag, 18. desember
2017, og hefst athöfnin kl. 15.
argarði í Land-
broti, V.-
Skaftafellssýslu,
lengst af sjómaður
á Eyrarbakka, d.
27.9. 1933, og Þór-
unn Guðjónsdóttir,
f. 8.11. 1890 að
Þúfu í Landsveit,
húsmóðir, d. 8.6.
1961. Fósturfor-
eldrar hans voru
Jóhann Teitur
Magnússon, f. 22.4. 1862, bóndi
að Snjallsteinshöfða, d. 14.8.
1929, og Halldóra Magnús-
dóttir, f. 29.11. 1875, húsmóðir,
d. 28.4. 1970. Börn Maríu og
Ingólfs eru: 1) Jóhann Teitur, f.
4.7. 1960, tónlistar- og stærð-
fræðikennari í Reykjavík. 2)
Halldóra, f. 23.2. 1964, grunn-
skólakennari í Reykjavík, gift
Kjartani Birgissyni, f. 29.4.
1960, bankamanni í Reykjavík.
Dætur þeirra eru Hildur, f.
28.12. 1989, geislafræðingur,
gift Davíð Erni Eiríkssyni tölv-
unarfræðingi, f. 20.12. 1989, og
María, f. 14.8. 1991, lækna-
nemi.
María ólst upp í Reykjavík
Miðvikudagurinn 6. desember
síðastliðinn var erfiðasti dagur
sem ég hef upplifað. Að vera er-
lendis þegar elsku amma mín
kvaddi er þyngra en tárum taki.
Ég vildi óska þess að ég hefði
tækifæri til að halda í höndina á
henni einu sinni enn. Bara einu
sinni. Það er sama hversu mikið
ég sannfæri sjálfa mig og veit
að hún hafi verið orðin gömul og
átt hvíldina skilið, það dregur
ekki úr sorginni og söknuðinum.
Það er svo margt sem ég þarf
að segja henni. Svo margt sem
mig langar að gera með henni.
Svo margt sem mig langar að
gera fyrir hana. Í staðinn sit ég
og skrifa minningargrein um
hana, konu sem ég hefði helst
viljað hafa hjá mér alltaf.
Allir sem þekkja mig vita
hversu mikið ég elska ömmu
mína. Hún hefur verið klettur-
María
Eggertsdóttir
✝ Baldur Ragn-arsson fæddist
á Hólmavík 4. apr-
íl 1950. Hann lést
á Fjórðungssjúkra-
húsinu á Akureyri
5. desember 2017.
Foreldrar hans
voru Ragnar Haf-
steinn Valdimars-
son bifreiðastjóri,
f. 20.6. 1918, d.
15.7. 1996, og Þuríður Guð-
mundsdóttir húsfreyja, f. 19.7.
1919, d. 28.5. 2010. Eftirlifandi
systkini Baldurs eru Valdís,
Aðalheiður, Unnar, Vigdís,
Jónas, Ragnar Ölver og Sig-
urbjörn.
Baldur kvæntist Þorgerði
Lilju Fossdal 28. mars 1971.
Börn þeirra eru 1) Júlíus
Smári, f. 8.9. 1970, d. 7.11.
1998. 2) Thelma Dögg Bald-
ursdóttir, f. 2.5. 1973, sam-
býlismaður Friðbjörn Bene-
diktsson, f. 21.10. 1968. Synir
Thelmu og Friðbjörns eru a)
Baldur Smári Friðbjörnsson, f.
1995, og b) Benedikt Frið-
björnsson, f. 2004. 3) Berglind
Hlín Baldursdóttir, f. 16.10.
1980. Berglind
giftist Tómasi Ara-
syni 2004 en þau
skildu árið 2009,
börn þeirra eru a)
Emelía Ósk, f.
1999, b) Ari Páll, f.
2001. Eiginmaður
Berglindar er Eið-
ur Magnússon, f.
21.2. 1978. Börn
þeirra eru c) Arn-
ór Logi, f. 2014, d)
Elín Erla, f. 2015.
Baldur ólst upp á Hólmavík
hjá foreldrum sínum og átta
systkinum. Á Hólmavík gekk
Baldur í grunnskóla en fór eft-
ir það í Iðnskólann í Reykjavík
og lærði þar rafvirkjun. Árið
1970 fluttist Baldur til Akur-
eyrar og stofnaði þar heimili
með eiginkonu sinni. Baldur
starfaði sem rafvirki alveg
fram á sinn síðasta dag, bæði
sem sjálfstæður atvinnurek-
andi og síðastliðin ár sem
starfsmaður Rafmanna ehf. á
Akureyri.
Útför Baldurs fer fram frá
Glerárkirkju í dag, 18. desem-
ber 2017, og hefst athöfnin
klukkan 13.30.
Það er með þessum fátæklegu
orðum sem mig langar að kveðja
þig, elsku pabbi. Í gegnum tíðina
höfum við brallað mikið saman og
ljúfar minningar um góðan mann
ylja á þessum erfiðu tímum. Ein
af fyrstu minningum mínum er
þegar þú komst að sækja mig og
Bróa í leikskólann. Komst á
vinnubílnum og við vorum með
þér í bílnum þar til þú varst búinn
að vinna. Ég man líka ferðirnar
sem ég fékk að fara með þér þeg-
ar þú þurftir að fara að gera við
malara fyrir Vegagerðina. Þetta
voru sannkallaðar dekurferðir.
Dekrið hélt áfram því ég man
ekki eftir því að þú hafir nokkurn
tímann sagt nei við mig eða að
eitthvað væri ekki hægt. Því var
reddað, alveg sama hvernig farið
var að því.
Eftir að ég flutti að heiman
fylgdist þú vel með því sem ég,
Bjössi og strákarnir vorum að
gera. Þau ár sem við bjuggum í
Reykjavík leið ekki sá dagur sem
þú hringdir ekki til þess að
spjalla við okkur og athuga hvað
við værum að gera.
Þegar við vorum flutt í Graf-
arvoginn kom upp sú hugmynd
að byggja sumarbústað. Þá var
ekkert verið að bíða neitt. Ákveð-
ið var að byggja bústað miðja
vegu á milli Akureyrar og
Reykjavíkur og varð Vesturhóps-
vatn fyrir valinu. Þú hafðir verið í
vegagerð á þessu svæði „í gamla
daga“ og fullvissaðir okkur um að
þetta væri fallegasti staðurinn á
Íslandi. Húsbyggingar hófust um
páskana árið 2002 og var bústað-
urinn kominn niður á sinn stað
með öllu 5. júlí sama ár. Svona
vildir þú hafa hlutina. Að allt
gengi hratt og örugglega fyrir
sig.
Eftir að við fluttum norður aft-
ur hittumst við nær daglega. Þá
var sest niður við eldhúsborðið og
gerður upp dagurinn. Það var
aldrei í boði að vera með eitthvert
væl eða kvarta undan einhverju.
Alltaf lagðir þú áherslu á það við
okkur að horfa á það jákvæða og
vera þakklát.
Oft langaði mig að taka fyrir
munninn á þér þegar þú varst að
segja drengjunum mínum sögur
af prakkarastrikum þínum. Hvað
þú og vinir þínir gerðu í gamla
daga á Hólmavík. Þú kenndir
þeim margt og ekki allt jafn gáfu-
legt en þeir eiga þessar minning-
ar um þig. Við gleymum því seint
þegar þú kenndir Baldri Smára
hnífaparís. Hann fimm ára og við
í útilegu á Hvammstanga. Það
endaði auðvitað með því að
drengurinn kastaði hnífnum í
gegnum eina tá og heilsugæslan á
Hvammstanga var heimsótt.
Þetta er nú bara ein af mörgum
sögum sem hægt væri að segja
frá.
Þó svo að drengirnir okkar
væru í Austurríki síðastliðna
mánuði vissu þeir að afi þeirra
væri að fylgjast með þeim. Þú
hringdir í þá eða talaðir við þá á
netinu. Spurðir þá frétta og hver
væru næstu plön hjá þeim. Þér
var svo umhugað um að þeim liði
vel og væru glaðir. Fyrir það er-
um við svo þakklát.
Síðasti mánuður hefur verið
okkur öllum erfiður en það var
aldrei til í dæminu hjá þér að
kvarta eða gefast upp. „Við tök-
um þetta“ voru svörin frá þér.
Aldrei að gefast upp. Nú er það
okkar að gefast ekki upp, horfa
fram á veginn og nýta þau tæki-
færi sem lífið býður upp á.
Elsku pabbi, takk fyrir að hafa
verið stoð og stytta fyrir mig og
fjölskyldu mína.
Kveðja,
Thelma, Björn, Baldur
Smári og Benedikt.
Baldur
Ragnarsson
 Fleiri minningargreinar
um Baldur Ragnarsson bíða
birtingar og munu birtast í
blaðinu næstu daga.
Ástkær eiginmaður, faðir, tengdafaðir, afi,
bróðir og mágur,
ÓLAFUR FRIÐFINNSSON,
Sóltúni 16,
lést á Landspítalanum við Hringbraut
fimmtudaginn 7. desember 2017.
Útför hans fer fram frá Bústaðakirkju þriðjudaginn 19. desember
2017 klukkan 13.
Sigrún Gústafsdóttir
Sunneva Líf Ólafsdóttir Hafþór Jónsson
barnabörn
Iðunn Steinsdóttir
Guðríður Friðfinnsdóttir Hermann Árnason
Stefán Friðfinnsson Ragnheiður Ebenezerdóttir
Sigrún Bára Friðfinnsdóttir
Elín Þóra Friðfinnsdóttir
 Fleiri minningargreinar
um Axel Gíslason bíða birt-
ingar og munu birtast í blað-
inu næstu daga.