Alþýðublaðið - 13.02.1925, Blaðsíða 3

Alþýðublaðið - 13.02.1925, Blaðsíða 3
KLft¥@t?8£'Xðí& •:-*^~Tifii>iii]iítfJrTrili >*^ acAíiiBússiani ii. (Frh.) Ég geri ráð fyrir, að ég sé talsvert kunnugri í Rúaslandi en heimild- armenn >Mo> gunblaðsins*. Ég hefl komið til hafnarbæja í Norður- Rússlandi skömmu eftir, að verka- lýðurinn hafði rekið ensku auð- valdsspeilvirkjana af höndum sér. Þá var alt í kaldakoli og niður- mtt eítir dtlenda óaldarlýðinn. En þrátt fyrir alt hlaut maður að dást að Btjórnsemínni og skipu- lagsfestunni og siðferðisþreki verka- lýðsfuiltrtíanna í raununum. Ég befl einnig dvaiið um lengri tíma í Leningrad og Moskva, eftir að Rússland var farið að rétta við og nýja fjárhagspólitikin hafði sett einkenni sín á atvinnulíflð. Borgarlífið er töluveit ólikt og í Vöstur Evrópu. Það er greinilegt, að þjóðskipulagið er annað. Aug- lýsingamoldviðrið og >agenta<- straumurinn er horflnn. A götun- um úir og grúir af lifsglöðu fólki, þokkalega og smekklega en iburð arlauat búnu. Á einu störu torgi í Moskva eru sýndar kvikmyndir fyrir fóikið. Iðjuleysingjarnir, okr- ararnir og braskaralýðurinn eru horfnir úr leikhúsunum, kvik myndahúsunum og öðrum skemti- stöðum og verkalýðurinn kominn 1 staftirin Veikalýðurinn kemur & þessa staði til að njóta andlegrar ánægju, en ekki til aö eyða tím- Biöjiö kaupmenn yíar nm íslenzka kafflbœtinn. Hann er sterkari og bragðbetri en annar kaffibætir. Frá Alþýðubrauðgerðlnpl. ^**^B-~— . ._. T J ____'..... m.'ijii Grahamsbranð fast í Alþýðubrauðgerðinui á Laugavegi 61 og í búðinni á Baldursgötu*14. anum: Andlegt ópíum gengur ekki lengur kaupum og sölum. £etta heflr baft þau áhrif, að alt akemti- líf heflr tekið gagngerðum breyt ingum í mennirg tráttina. Opinbera kvennasalan, sem einkennir stór borgalífið í auðvaldslöndunum, var alveg hoifin, en þegar verzlunin var gefln frjals, fór að brydda á henni aftur, en hún fer ntí óðum þverrandi eftir því, sem veizIUDin kemst í hendur hins opinbera. Sölubúðir og vöruhús samvinnu- félaganna standa í engu að baki stóru vðruhusunum í stórborgum Vestur^Evropu, fagrir sýnisgluggar og vel niourskipaður margbreyttur varningur. AUir hlutir eru til. En viðskiftavinirnir eru aðrlr. í Biiss- landi er það verkalýðurinn, sem kaupir nauðsynjar sínar. í Vestur- Evrópu er það burgeisalýðurinn, sem heflr. mest yndi af að eyða fé sínu fyrir glysvarning til þess að etinga sem mest í stúf við tötralega klædda alþýðu. Sbr., að 30 anro smásögurnar fáat enn þá frá byrjun á Laufásvegi 15 — Opið 4—7 fiíðdegis. fegar skórnir yðar 'þarfnast vlðgerðar, þá komið til mín, Finnur Jónsson, Gúmmí- & skó- vinnustoran, Vesturgötu 18. æðsta sæla hinna útvöldu í himn- inum er að fá að sjá kvalirhinna útskúfuðu í Helvíti. Viðskiftalíflð er komið í sæmi- legt horf. Járnbrautirnar ganga reglulega. Á járnbrautastöðvunum er alt í röð og reglu og þokkaleg umgengni. Ég ætla nú að nefna nokkrar tölur. 96 % af allri iðnaðarfram leiðslu Rússlands er nú í höndum ríkisins, en að eins 4 % í höndum einstakra manna. Síðan 1920 hefir framleiðslan aukist um 200 %. Á slðasta ári hafa 200 000 nýir verkamenn hæzt við í yerksmiðj- Edgar Kice Burroughs: Vilti Taracan_ þess, en i þetta sinn var það eigi snai'a, er hert gæti að hálsinum. Tarzan batt hinn enda bandsins um trjástofninn og skar að þvi búnu á böndih um! fætur ljónsins, en stökk svo burtu i hendingskasti, er ljónið spratt á fætur; það stóð um stund með útglenta fætur, en brátt tók það að reyna að losna við sokkana, sem Tarzpn hafði fært það i. Loks fór það að rifa i belginn á hausi sér. Apamað- urinn stóð með brugðnu spjóti og horfði á aðfarirriar. Skyldu belgirnir duga? Það vonaði hann. Eða skyldi fyrirhöfn hans verða til eingkÍB? Þegar allar tilraunir ljónsins til þess aö losna við belgina reyndust árangurslausar, varð það trylt. Það" veltist iim, beit, reif og öskraði; það þaut & fætur og stökk upp i loftið; það stöfek á Tarzan, en reipið hélt i það. Tarzan gekk að þvi og barði það i hausinn með spjótskaftinu. Númi reis upp á afturfæturna og sló til Tarzans með framlöppunum, en fékk þ& svo vel úti látið högg utan undir, að hann rauk um koll; þegar hann réðst fram aftur, fór á sömu leið. Eftir fjórðu atrennuna virtist konungur dýranna vera farinn aö skilja, að hann hefði loksins mætt ofjarli sinum; hann laut höfði og lagöi niður skottið, og þegar Tarzan aá.lgaðisfe, hörfaði hann urraudi uu>ián.; Tarzan fór nú inn i hellinn og ruddi grjótinu frá munnanum; þvi næst gekk hann aftur rakleitt að trénu. Númi lá i vegi hans og urraði illilega. Apamaðurinn rak hann til hliðar og leysti reipið frá trénu. Nú hófst hálftima-þóf. Tarzan reyndi að reka ljónið á undan sér inn í hellinn, en Númi var óþægur. Loksins lét ljónið þó undan spjótsoddinum og fór inn i göngin. Tarzan fór fast á eftir. Þegar inn i göngin var komið, gekk ferðin betur, þyi að spjótið rak á eftir ljóninu. Ef Númi hikaði, yar hann stunginn. Ef haun fór aftur á bak, var stungan sár, en þetta var gáfað ljón og hætti þvi brátt öllum sllkum tilraunum; það helt hiklaust áfram, og er það kom út úr hellinum, sperti það hausinn og skottið og bjóst við frelsi sinu og tók á rás. Tarzan var á f jórum fótum i göngunum. Hann var þvi óviðbúinn, og ljónið dró hann spölkorn, áður en hann gat stöðvað það. Tarzan var allur flumbraður af grjótinu og i illu skapi, er hann komst á fætur. Hann langaði til þess að skeyta skapi sinu á Núma, en það var eigi vani hans að láta reiði stjórna sér, svo að hann stilti sig brátt. Hann var búinn að kenna Núma undirstöðuatriðin i þvi að hlýða rekstri; hann notaði sér það þvi óspart og rak þaö áfram. Nú hófst furðulegra ferðalag en þnkst hafði nökkmn tima ^bur i Bkögiuum; þaö, s'em tfttr

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.