Fréttablaðið - 13.02.2019, Blaðsíða 32

Fréttablaðið - 13.02.2019, Blaðsíða 32
Jónína Leósdóttir sendir frá sér nýja bók um hina slyngu Eddu. Segir næstu bók jafnvel geta orðið þá síðustu í bókaflokknum. Barnið sem hrópaði í hljóði er f jórða bók Jónínu Leósdóttur um Eddu og glímu hennar við hin ýmsu sakamál. Bækurnar hafa notið mikilla vin- sælda lesenda. Spurð um efni hinnar nýju bókar segir Jónína: „Sagan gerist um verslunarmanna- helgi þegar Edda er nýorðin au- pair á læknisheimili í Skerjafirði. Hún var orðin leið á hinum helga steini og krækti sér í þessa vinnu eftir að hún gómaði tvo stráka með úðabrúsa og marseraði með þá til síns heima. Annar þeirra reyndist sonur læknis sem réð Eddu snar- lega sem heimilishjálp. Forvitni hennar hefur samt ekk- ert minnkað og henni finnst eitt- hvað skrýtið við andrúmsloftið á heimilinu þar sem hún vinnur. Sömuleiðis vill Edda vita hvers vegna Iðunn, dóttir hennar, sem er á ferðalagi úti á landi, lánar kunn- ingjakonu sinni húsnæði og krefst fullkomins trúnaðar um það mál. Eddu grunar að eitthvað hræðilegt hafi komið fyrir þessa konu og fjöl- skyldu hennar.“ Gæti orðið sú síðasta Þetta er fjórða bókin um Eddu. Hvað gerir að verkum að þú heldur áfram að skrifa um hana – er það karakter hennar eða eitthvað annað? „Þegar ég skrifaði fyrstu bókina um Eddu höfðu komið út eftir mig þrettán bækur af allt öðrum toga. En ég hafði þá nýlega sent frá mér ungmennabókina Upp á líf og dauða, þar sem ég fjallaði með svo- litlum húmor og spennu um þung- lyndi og sjálfsvígshættu. Sú tilraun kom ágætlega út og upp frá því kitl- aði það mig að skrifa spennusögu í léttum dúr fyrir fullorðna. Ég ákvað að prófa og skemmti mér strax svo vel með aðalper- sónunni að ég gat ekki hugsað mér að segja skilið við hana eftir eina bók. Fljótlega var ég komin með um það bil fimm ráðgátur sem hentuðu í þetta verkefni og núna er ég einmitt að byrja á fimmtu Eddubókinni. Hún gæti orðið sú síðasta í seríunni, það fer svolítið eftir viðtökunum.“ Norrænar sakamálasögur eru þess eðlis að þar má yfirleitt finna umfjöllun um ýmis samfélagsmein, eins og of beldi, eiturlyfjaneyslu og f leira. Finnst þér nauðsynlegt sem rithöfundi að benda á meinsemdir í þjóðfélaginu? „Það höfðar ekki til mín að skrifa um skipulagða glæpastarf- semi, of beldi eða eiturlyfjaneyslu og heldur ekki um lögreglurann- sóknir. Aðrir eru miklu færari í því. Auðvitað hljóta þó einhverjir glæpir að koma við sögu en ég hef meiri áhuga á mildari ráðgátum og persónum sem flækjast inn í þær, annaðhvort sem gerendur eða þolendur. En þar sem bækurnar gerast í nútímanum koma ýmis vandamál samtímans óhjákvæmi- lega við sögu. Í fyrstu þremur bók- unum um Eddu var til dæmis snert á slæmri meðferð á erlendu verka- fólki, einelti, áfallastreituröskun og fleiru í þeim dúr.“ Aldrei fengið meiri viðbrögð Finnurðu fyrir viðbrögðum lesenda við Eddubókunum? „Heldur betur. Síðastliðið haust voru liðin þrjátíu ár frá útkomu fyrstu bókarinnar minnar svo þetta hefur verið langt ferli. En ég held, svei mér þá, að ég hafi fengið meiri viðbrögð við fyrstu þremur Eddubókunum en öllum þrettán bókunum þar á undan. Þetta hefur verið ævintýralega jákvæð reynsla. Mér hefur stundum fundist aga- legt að geta ekki slegið á þráðinn til Eddu til þess að segja henni frá skemmtilegum ummælum fólks á förnum vegi.“ Kemur ný Eddubók á næsta ári? „Ég stefni sannarlega að því.“ Ertu kannski að vinna að ein- hverri annarri bók? „Ég er aðeins farin að íhuga hvað ég geri eftir þetta ár sem verður helgað fimmtu Eddubókinni. Mig langar að halda áfram að skrifa spennusögur en meira hef ég ekki ákveðið.“ Dickens bestur allra Lestu mikið af sakamálasögum? „Ég las y f ir mig af Agöthu Christie og félögum þegar ég var rúmlega tvítug og bjó í Bretlandi. Þá fóru allt að fjórar klukkustundir á hverjum degi í ferðalög milli heimil- is og vinnu og við slíkar aðstæður er gott að gleyma sér í spennubókum. Síðan liðu nokkrir áratugir þar sem ég las alls kyns skáldsögur, meðal annars klassík eins og Dickens sem mér finnst einfaldlega bestur allra. Mest las ég þó breskar nútímabók- menntir. Alan Bennett er til dæmis í þvílíku uppáhaldi að ég fór í helgar- ferð til London síðastliðið haust, bara til þess að sjá nýjasta leikritið hans á sviði. Og ég sá sko ekki eftir því. En eftir að ég fór sjálf að skrifa spennubækur hef ég verið mjög iðin við að lesa krimma, aðallega breska. Einnig er ég hrifin af norskum höf- undum á borð við Karin Fossum og Gunnar Staalesen.“ Ævintýralega jákvæð reynsla TÓNLIST Óperusýning Konan og selshamurinn, barna- ópera. Kaldalón í Hörpu sunnudagurinn 10. febrúar Tónlist eftir Hróðmar I. Sigur- björnsson, texti eftir Ragnheiði Erlu Björnsdóttur. Caputhópurinn lék, Skólakór Kársness söng. Aðalhlutverk: Björk Níelsdóttir og Pétur Oddbergur Heimisson. Leikstjórn: Helgi Grímur Her- mannsson. Kórstjórn: Álfheiður Björgvins- dóttir. Myndlist: Freydís Kristjánsdóttir. „Einu sinni var maður nokkur aust- ur í Mýrdal, sem gekk hjá klettum við sjó fram að morgni dags fyrir fótaferð; hann kom að hellisdyrum einum; heyrði hann glaum og dans- læti inn í hellinn, en sá mjög marga selshami fyrir utan. Hann tók einn selshaminn með sér, bar hann heim og læsti hann ofan í kistu.“ Á þessum orðum hefst þjóðsagan Selshamurinn, sem nú er orðin að barnaóperu eftir Hróðmar Inga Sigurbjörnsson og Ragnheiði Erlu Björnsdóttur. Óperan var frumflutt í Kaldalóni í Hörpu á sunnudaginn. Uppfærslan var hluti af verkaröðinni „Gamalt en glænýtt“, þar sem þjóð- sögum er miðlað til barna með hjálp tónskálda og textahöfunda. Röðin er undir merkjum Töfrahurðar, félags um starfsemi sem er helguð tónleik- um og útgáfu og hefur að markmiði að opna heim tónlistarinnar, bæði ný verk og gömul, fyrir börnum. Sagan fjallar um unga konu sem er hálfur selur. Hún á sjö börn í sjónum en þegar selshamurinn er horfinn getur hún ekki lengur farið heim til sín. Hún giftist manninum en veit ekki að það var hann sem tók haminn. Þau eignast sjö börn. Fyrir tilviljun finnur hún haminn og hverfur burt. Sagan eins og hún birtist í óperunni endar þó vel Björk Níelsdóttir sópran var í hlutverki konunnar, og það var unaður að hlusta á hana syngja. Hún hefur bjarta og hljómmikla rödd, einkar fagra, prýðilega tækni og heillandi sviðsframkomu. Túlkun hennar einkenndist af ríkulegri til- finningu og fölskvalausri einlægni. Er ekki kominn tími á að hún fái að spreyta sig á fjölum Íslensku óper- unnar? Pétur Oddbergur Heimisson baritón var í hlutverki mannsins. Frammistaða hans var nokkuð síðri. Hann hefur vissulega ómþýða rödd og leikur hans var sannfærandi, en söngurinn sjálfur var dálítið var- færnislegur og náði því aldrei flugi. Kannski spilaði taugaóstyrkur þar inn í. Tónlist Hróðmars Inga var frábær. Hún var lagræn og byggðist á hefð- bundnum dúr og moll, en var samt ávallt fersk. Laglínurnar voru frum- legar og skemmtilega rytmískar. Stígandin grundvallaðist á því að tónlistin var brotakennd í upphafi, en smám saman runnu hending- arnar saman svo úr varð grípandi söngur. Texti Ragnheiðar Erlu var líka hrífandi, blátt áfram og laus við alla tilgerð. Skólakór Kársness lék börnin fjór- tán. Kórsöngurinn var ríkulegur hluti af tónlistinni, hann var tær og fullkomlega samtaka undir stjórn Álf heiðar Björgvinsdóttur. Sömu sögu er að segja um leik Caputhóps- ins, sem var fágaður og fagmann- legur. Leikmyndin samanstóð af röð mynda sem varpað var á vegginn fyrir ofan sviðið. Málverkin voru eftir Freydísi Kristjánsdóttur, þau voru litrík og falleg. Sýningin í heild var það líka, leikurinn var eðlilegur og f læðið í sýningunni gott undir leikstjórn Helga Gríms Hermanns- sonar. Bravó! Jónas Sen NIÐURSTAÐA: Afar skemmtileg ópera og vönduð uppfærsla þar sem nánast allt var á sínum stað. Sjö börn á landi og sjö börn í sjó Tónlist Hróðmars Inga var frábær, segir Jónas Sen í dómi sínum. „Ég gat ekki hugsað mér að segja skilið við hana eftir eina bók,“ segir Jónína um sögupersónu sína, hina vinsælu Eddu. FRÉTTABLAÐIÐ/STEFÁN Kolbrún Bergþórsdóttir kolbrunb@frettabladid.is MÉR HEFUR STUNDUM FUNDIST AGALEGT AÐ GETA EKKI SLEGIÐ Á ÞRÁÐINN TIL EDDU TIL ÞESS AÐ SEGJA HENNI FRÁ SKEMMTILEGUM UMMÆLUM FÓLKS Á FÖRNUM VEGI. 1 3 . F E B R Ú A R 2 0 1 9 M I Ð V I K U D A G U R16 M E N N I N G ∙ F R É T T A B L A Ð I Ð MENNING 1 3 -0 2 -2 0 1 9 0 4 :2 6 F B 0 4 0 s _ P 0 3 7 K .p 1 .p d f F B 0 4 0 s _ P 0 3 2 K .p 1 .p d f F B 0 4 0 s _ P 0 0 4 K .p 1 .p d f F B 0 4 0 s _ P 0 0 9 K .p 1 .p d f A u to m a tio n P la te re m a k e : 2 2 4 F -0 C F 8 2 2 4 F -0 B B C 2 2 4 F -0 A 8 0 2 2 4 F -0 9 4 4 2 7 5 X 4 0 0 .0 0 1 3 B F B 0 4 0 s _ 1 2 _ 2 _ 2 0 1 9 C M Y K

x

Fréttablaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fréttablaðið
https://timarit.is/publication/108

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.