Hlynur - 15.12.1961, Qupperneq 17

söngur englanna á Betlehemsvöllum
er vafalaust áhrifamesti boðskapur,
sem fluttur hefur verið. Vér getum
að vísu efast um það hversdagslega,
þegar vér sjáum návígin, sem menn-
irnir heyja hverjir við aðra, er vér
verðum vitni að nábúakriti, illmælgi
og ónotum, — en á jólahátíðinni
sjálfri hverfur allur efi. Hugurinn
hefur hamskipti. Vér heyrum ekki
baktal, vopnin hafa verið slíðruð o J
sættir gerðar.
Áhrif jólafriðarins til sátta og ein-
drægni eru ekki öll talin. Matthías
Jochumsson endar hið fagra ljóð sitt
um jólin heima í foreldrahúsum með
þessum Ijóðlínum: „Ég er aftur jóla-
borðin við; ég á enn minn gamla sál-
arfrið". — Jólafriðnum fylgir sátt hið
ytra, — mennirnir færast nær hverj-
ir öðrum. En hið dýpsta í jólafriðnum
er samt viðleitnin að skapa ró í huga,
frið í sál, frið, er ekki sé aðeins
hverful hrifning fáeinna augnahlika,
heldur varanlegur friður, sátt við
lífið sjálft, sátt við hlutskipti og for-
lög, sátt við Guð. Samstilling á að
myndast milli hins skapaða og skap-
arans, er ekki verði rofin í skipti-
vindum hversdagsins. — Eitt af erf-
iðustu viðfangsefnum miðaldaguð-
fræðinnar var hugmyndin um hina
hverfulu nútíð er þó fæli í sér brot
eilífðarinnar, og væri því í raun og
veru sama eðlis og eilífðin sjálf.
Aldrei munum vér mennirnir nær
því en á jólunum að skilja „hina
eilífu nútíð", augnablikin, sem eru
í sannleika brot af eilífðinni. — En
næst munum vér þó komast þeim
skilningi, ef oss auðnast að finna
sálarfriðinn við jólaborðin.
Prægur læknir gaf barni skírnar-
gjöf. Það var silfurbikar og á hann
letruð orðin dularfullu: „Það sem
ekki verður keypt fyrir peninga."
Saga lá til grundvallar áletrun þess-
ari. Læknirinn hafði ætlað sér að
græða fé á því að kaupa og selja
hlutabréf. Hann hafði líka gert það,
ef ekki hefði svo viljað til, að hann
varð á næsta óheppilegum tíma
sóttur til konu í barnsnauð. Meðan
hann vann að erfiðri læknisaðgerð
til að bjarga lífi móður og barns
missti hann af gróðanum og tapaði
auk þess miklu fé. — Litla barnið
fékk bikarinn í skírnargjöf með á-
letruninni: „Það sem ekki verður
keypt fyrir peninga." — En hvað
var átt við með þeim orðum: Var
það lífið sjálft, líf lítils barns? Var
átt við sælu þess, að „vita eitthvað
anda hér á jörð; er ofar standi
minni þakkargjörð." — Eða var átt
við annað: Gleðina, sem það veitir,
að hafa orðið að fórna sjálfur til
þess að geta hjálpað öðrum? Eða
var það ef til vill enn annað, sem
átt var við: Að leggja lífsöflunum
lið, að gleyma sjálfum sér í þjón-
ustu? Á jólahátíðinni kynnumst vér
því, sem ekki verður keypt fyrir
peninga: Gleði jólanna fæst aðeins
að gjöf. Hún er bros í auga barns,
hún er viðkvæmni í rödd hins full-
orðna, öllum þrá til að vera góðir og
sáttir við allt og alla.
Gleðileg jól.
Guðmundur Sveinsson.
Gleðileg jól
HLYNUR 17