Bæjarins besta - 08.03.2017, Page 10

10 MIÐVIKUdagUr 8. MARS 2017
Elísabet Gunnarsdóttir stend-
ur að baki fyrirtækinu Kol og
salt á Ísafirði. Fyrirtækið var
stofnað 1988, sem fyrst um sinn
var arkitektastofa, en fljótt fór
starfssviðið að víkka út þar sem
mikil eftirspurn var eftir alls kon-
ar hönnun að sögn Elísabetar og
segir hún verkefnin hafa blasað
við hvert sem litið var.
Elísabet er fædd og uppalin á
Ísafirði. Í sjálfum tónlistarbæn-
um lærði hún á píanó frá fimm ára
aldri en ákvað að leggja ekki tón-
listina fyrir sig og valdi arkitektúr
í staðinn að loknu stúdentsprófi.
Hún segir þó tónlistarnámið
hafa nýst henni ótrúlega vel við
allt sem hún hefur tekið sér fyrir
hendur seinna á lífsleiðinni. Að
stúdentsprófi loknu hélt hún út
í hinn stóra heim og lærði arki-
tektúr í Edinborg og París. Að
námi loknu kom hún aftur heim
til Ísafjarðar þar sem Kol og salt
fæddist: „Lokaverkefnið mitt í
arkitektúr fjallaði um skipulags-
mál á Ísafirði og bæjaryfirvöld
höfðu veður af því og báðu mig
að koma vestur. Ég vildi ekki
ráða mig hjá opinberum aðilum
og stofnaði því mitt eigið fyr-
irtæki.“
Elísabet er mikil samfélags-
hugsjónakona og var hún ákveðin
í því að flytja aftur heim til
Íslands að námi loknu og vinna
utan höfuðborgarsvæðisins þar
sem frekar vantaði fólk með
menntun á ýmsum sviðum.
„Ég fór til útlanda til annarra
starfa 2003-2012 og starfsemi
fyrirtækisins hér heima lá niðri
á meðan.“ Segir Elísabet, en þau
ár bjó hún annars vegar í Noregi
og hins vegar í Kanada þar sem
hún stýrði verkefnum sem lögðu
áherslu á að leiða saman listafólk
og hönnuði annars vegar og fólk
sem býr á jaðarsvæðum hins
vegar til gagns fyrir báða aðila.
Eftir að Elísabet kom heim
aftur tók starfsemi Kol og salt
að þróast í aðrar áttir: „Ég hef
takmarkaðan áhuga á því að taka
þátt í einhverju byggingaræði,
starf arkitektsins hefur líka breyst
svo mikið, materíalisminn virðist
svo til einráður í þessu fagi eins
og flestum öðrum. Ég vil frekar
Kol og salt – Bætir
lífið milli húsanna
taka þátt í því að „bæta lífið
milli húsanna.“ Fyrirtækið tekur
ennþá að sér arkitektúrverkefni
en ekki hvað sem er.
Við sinnum einnig ýmsum
verkefnum á sviði skapandi
greina. Rekum gallerí og alþjóð-
legar gestavinnustofur, en það
er eitthvað sem ég hef sérhæft
mig í frá því ég fékk styrk til að
kanna útfærslumöguleika á þess
konar starfsemi fyrir Ísafjörð
um síðustu aldamót. Við erum
að framleiða útvarpsþætti, nú er
nýlokið námskeið í útvarpsþátta-
gerð og til stendur að auglýsa
eftir fleiri þáttagerðarmönnum
og fleiri verkefni eru í bígerð.“
Elísabet segist aldrei hafa
verið mjög upptekin af því að
vera kona í fyrirtækjarekstri:
„Kannski er ég bara engin kona.
Það eina sem ég veit er að mig
langar til að vinna að verkefnum
sem gagnast samfélaginu.“ Hún
hefur verið í brautryðjandastörf-
um um langa hríð og segir að ef
fókusinn sé fyrst og fremst á mál-
efnunum frekar en flokkadráttum
hvers kyns sem þeir eru, þá verði
allt svo miklu skemmtilegra – þá
gildi líka einu hvort þeir sem að
þeim vinna séu karlar eða konur.
„Ég hef auðvitað orðið fyrir
mótbyr, en ekkert síður frá kon-
um en körlum þannig að kynið
skiptir greinilega ekki öllu máli.
Mér finnst að konur ættu að
forðast að presentera sig sem
fórnarlömb, við missum okkur
í það flest/flestar svona af og
til, en til þess að fá hljómgrunn
þá verður að nálgast hlutina úr
annarri átt.
Elísabet Gunnarsdóttir.
Sunneva Halldóru- og Sig-
urðardóttir á og rekur Verk-
smiðjuna sem er að finna við
Aðalstrætið á Ísafirði. Fyrir-
tækið opnuðu hún og maðurinn
hennar Kjartan Ágúst Pálsson
Sunneva í
Verksmiðjunni
þann 8.mars 2016, á sjálfum
baráttudag kvenna, en Sunneva
segir að það hafi verið róið að
því öllum árum að opna þann
merkisdag. Það var kannski líka
vel við hæfi en Sunneva ákvað
að kýla á eigin rekstur eftir að
hafa misst vinnuna er hún var
gengin fjóra mánuði á leið með
yngsta soninn, sem hún segir að
hafi verið mikið áfall fyrir hana.
Hugmyndin að Verksmiðjunni
kviknaði þegar Sunneva var á
námskeiði hjá Vinnumálastofnun
í kjölfar atvinnumissisins, þar
sem hún gat sótt um styrk til þró-
unar á eigin viðskiptahugmynd.
Á þeim tíma var Kjartan, sem
er kjólameistari að mennt, með
litla saumastofu í gamla Út-
varpshúsinu og fannst þeim góð
hugmynd að slá saman í eitt og
opna sameiginlega hárgreiðslu-
og saumastofu. Verksmiðjan var
opnuð eftir að fæðingarorlofi
lauk og Sunna segir það gott fyrir
börnin þrjú að hafa foreldrana á
sama stað og það sé líka ágætt
að hafa þetta svona með tilliti
til þess að mæta skilningi þegar
að börnin veikjast og annað slíkt
sem lýtur að því að vera barna-
fjölskylda.
Sunneva kann sannarlega sitt
fag, enda er kominn dágóður
tími síðan hún byrjaði að hafa
hendur í hári fólks í bókstaf-
legri merkingu. Hún byrjaði að
læra hárgreiðslu árið 2002 og
útskrifaðist sem sveinn 2006 og
meistaranámið kláraði hún svo
árið 2009.
Á hágreiðslustofu Verksmiðj-
unnar bíður Sunneva upp á flest
alla þá þjónustu sem vænta má á
slíkri stofu: Klippingu, hárlitun,
permanett, lagningu, blástur og
þvott svo einhver dæmi séu tekin.
Hún segir það eina sem upp á vanti
sé að geta boðið upp á rakstur með
heilu blaði, en hún sé að safna
fyrir rakarastól svo stefnan sé
sett að veita þá þjónustu, en hún
hinsvegar snyrtir skegg og segir
nóg að gera í því. Í saumastofu
Verksmiðjunnar selur Kjartan
bæði nýjan og þó mest notaðan
herrafatnað, sem hann snikkar
til á viðskiptavinina, jafnframt
því sem hann hefur í nægu að
snúast við almennar fatalagfær-
ingar. Frumkvöðlaeðlið er ekki
víðsfjarri þar sem í skoðun er
eigin framleiðsla af einhverju
tagi.
Það er ekki alltaf tekið út
með sældinni að vera eigin
herra í atvinnurekstri og Sunn-
eva segir það reyna meira á að
vinna sjálfstætt en að vinna
fyrir aðra í faginu: „Það er
miklu meira krefjandi að vinna
sjálfstætt. Að rukka er það erf-
iðasta sem ég geri. Þó ég viti
að ég sé góður fagmaður þá er
þetta alltaf erfitt. Það kannast
líklega allar hárgreiðslukonur
og menn við það.
Það er mikið dekur að koma
í stólinn til Sunnevu, það vita
þeir sem hafa það reynt og
aðspurð um hvað hún leggi
mesta áherslu á í rekstrinum
er hún fljót til svars: „Að bjóða
upp á góða þjónustu, reyna að
gefa hverjum og einum tíma í
stólnum og að fólk fari frá mér
endurnært. Það á að vera nota-
leg stund að setjast í stólinn og
að fá dekur.“
Sunneva Halldóru- og Sigurðardóttir.